Θεέ μου παντοδύναμε
Κάνε το να στερέψει
Το δάκρυ από τα μάτια μου
Ψυχή για να στεγνώσει

Απ’ τα ακριβοσήμαντα
Κιτάπια του μυαλού μου
Απεύχομαι να ζήσει αυτό
Σε καθενός εχθρού μου

Δε θέλω, δεν αποζητώ
Το κακό του άλλου
Κι ας κέρασαν κι ας πότισαν
Δηλητήριο μεγάλου

Ποτηριού που ξέμεινε
Μονάχα εκεί το μίσος
Αγάπη εμίσσεψε
Λατρεία ίσως

Που ψάχνουν και συντρέχουνε
Χίλιοι δυο λόγοι
Μα απέλπιδα κι απρόσκλητα
Καλούν ως γυρολόγοι

Τα προικιά τιμούν
Μόνο της απάτης
Αφού μετέτρεψαν
Καλοσύνη σ’ οφθαλμαπάτη

Όραμα αποτελεί
Εμφάνιση δηλώνει
Αγνότητα εχάθηκε
Πήγε να βρει το χιόνι

Της παγωμένης μου ψυχής
Που ’χει αυτή στερέψει
Κραυγάζει κι αποσιωπά
Δεν έχει να πιστέψει

Κανέναν πια και τίποτα
Κι όσα της ετάζουν
Αφού δεινά τη βρήκανε
Και την κατασπαράζουν

Σα θεριά ανήμερα
Τρέχουν και την αρπάζουν
Μα η ωραιότις επέρχεται
Στέκουν και τη θαυμάζουν

Τρομάζουν απ’ την ανθρωπιά
Που όλο γιγαντώνει
Ποδοπατά τους εχθρούς
Ανάστημα υψώνει

Δε μου λέτε τώρα εσείς
Σκιάζεστε ή περνιέστε
Κάτοχοι υπεροπτικής
Μορφής που αναγεννιέται;

Χαρώ σε καρδούλα μου
Μη βαριαναστενάζεις
Κομμάτι είμαι με τα σε
Κι αναστενάζω όταν εσύ σπαράζεις

Μαζί θα εγκαταστήσουμε
Νέους ακέραιους νόμους
Αντάμα θα πετάξουμε
Όλους τους παρανόμους

Συσχετισμούς και εμπλοκές
Που ’ρθανε να παίξουν
Ψυχή έχουμε εμείς
Και θα τους κατατρέξουν

Καρδιά είσαι μολόγα το
Δώσε να καταλάβουν
Όσοι αποστάτες σε πόνεσαν
Διώξε τους πριν προλάβουν

Εσένα κομμάτια εδώ
Κι απ’ εκεί να σε πετάξουν
Κάλλιο μοναχά μας τα δυο
Τη γωνιά να μας αδειάσουν.

–

γράφει η Άννα Ζανιδάκη