Αληθινή ιστορία που έλαβε χώρα στα χωριά του Ασπροποτάμου στα Τρίκαλα Θεσσαλίας

Στα χρόνια εκείνα τα παλιά, κάπου στη Θεσσαλία
δυό νέοι αγαπηθήκανε με θέρμη και λατρεία.
Ο Πάνος ως αντίκρυσε τη νια στο πανηγύρι
αρνήθηκε τα “έχει” του για ’κείνης το χατήρι.
Ξημέρωνε και νύχτωνε και πάντα καρτερούσε
να πάρει χάδι και φιλί που τόσο αυτός ποθούσε.
Για τη Μαρία ήτανε ο πρώτος έρωτάς της
και λαχταρούσε η αγκάλη της τον νιο αυτό κοντά της.
Είχεν αδέλφια και γονείς, μα όλα τ’ αψηφούσε
κι ήθελε έναν λόγο του κι απής ας ξεψυχούσε.
Περνούσαν μέρες και καιροί κι οι χρόνοι εκυλούσαν
κι ο εις τ’ άλλου τα χάδια του με πάθος λαχταρούσαν.
“Έλα μια μέρα, Πάνο μου, στο σπίτι του κυρού μου
να με ζητήσεις, φρόντισε, πριν χάσω μπλιό το νου μου.
Να γίνει αυτό που θέλουμε και χρόνια λαχταρούμε
στην εκκλησιά της Παναγιάς γοργά να παντρευτούμε.”
“Κάνε, Μαριώ μου, υπομονή, μα δε θα λησμονήσω
μια μέρα από τον κύρη σου θα ’ρθω να σε ζητήσω.
Μα έχω έξι αδελφές, πρέπει να τις παντρέψω
κι απόης εις τον κύρη σου τα προξενιά θα πέμψω.”
Κι έτσι διαβαίναν οι καιροί, μα από γαμπρούς νισάφι
κι οι έξι αδελφάδες του εμένανε στο ράφι.
Τα τροφαντά τα νιάτα της τα έκλαιγ’ η Μαρία
κι αντάμωνε τον Παναγή μέσα στη γαλαρία.
Στεφάνι ελαχτάρησε στην κεφαλή να βάλει
την αναπνιά του να χαρεί σιμά στο προσκεφάλι.
“Ακου, του λέει, Πάνο μου κι ανάλογα στοχάσου
σχέδιο έχω έξυπνο να γίνω εγώ δικιά σου.
Ταχιά πριν το ξημέρωμα θα φύγουμε κι οι δυο μας
και θα αλλάξει ριζικά το μαύρο ριζικό μας.
Θ’ αποχυθούμε, μάτια μου, θα φύγουμε αλλάργο
μήπως και γίνει όμορφο το μέλλον μας το μαύρο.
Είμαι δικιά σου, ξέρεις το, κι εσύ μόνο δικός μου
γι’ αυτό ετούτη τη χαρά παρακαλώ σε δως μου.
Οι έξι αδερφάδες σου θα βρουν το τυχερό τους
και θα χαρούν με τη χαρά και για τον αδελφό τους.”
“Σώπα, Μαρία, σώπασε κι εγώ σε αγαπάω
μα δεν μπορώ για χάρη σου αντίθετα να πάω.
Αν δεν παντρέψω τσ’ αδερφές μαγκούφης θα πεθάνω.
Το όνομα θα το τιμώ στον κόσμο τον απάνω.”
Αυτά είπεν ο Παναγής κι έσκυψε να φιλήσει
τα μάτια που τον πλάνεψαν και τόσο είχ’ αγαπήσει.
Μα ως έσκυψεν ο καψερός, φωτιά του καίει το μπέτη
κι έπεσε χάμες εκεί δα από παλιό μπερέτι.
Το σκηνικό του έρωτα εβάφτηκε στο αίμα
και της Μαριώς η αγκαλιά κοκκάλωσε στο γέρμα.
Έτσι κι αυτή ’ποχύθηκε κι έκοψε τη ζωή της
δίπλα σ’ αυτόν π’ αγάπησε αυτή και μοναχή της.

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη