Τι με κοιτάζεις φίλε μου με απορία;
Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία.
Δε με αναγνωρίζεις και δικαιολογημένα
μάλλον σε ξεγελάν τα μάτια μου τα πονεμένα.
Δε λέω, και στο πρόσωπο έχω αλλάξει
είναι θαμπό και κουρασμένο, χάθηκε η νεανική του λάμψη.
Κάθε ρυτίδα μου και μια βαθιά πληγή
η μορφή μου ανατριχιαστική.
Το φορτίο της “σοφίας” μού έχει πέσει βαρύ,
ο χρόνος με καταδιώκει, μα εγώ στέκω αγέρωχος, εκεί.
Δεν ξέρω εάν έχω συμβιβαστεί,
εάν υπάρχει άλλη ζωή, εάν αξίζει η στιγμή,
ένα μόνο ξέρω, δε με τρομάζει τίποτα,
βρίσκομαι διαρκώς σε μια μόνιμη αναμονή.
_
γράφει η Βάσω Καρλή
Κάθε ρυτίδα μου και μια βαθιά πληγή!!! Δυνατό… φιλοσοφημένο!!! Μπράβο Βάσω μου να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!
Καλημέρα Σοφία μου και Καλή μας εβδομάδα. Τα λόγια σου είναι πολύ ενθαρρυντικά και σε ευχαριστώ γιατί μέσα απ’ αυτά παίρνω δύναμη.
“ο χρόνος με καταδιώκει..” και η αναμονή για το τέλος δεν φαίνεται τρομακτική … Ή έτσι νομίζουμε … ποιος μπορεί να κατέβει σε τέτοιο βάθος πριν την ύστατη ώρα. Μου άρεσε πάρα πολύ Βασω!!!
Είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις μια τόσο ψύχραιμη στάση πριν το τέλος. Την καλημέρα νου Άννα, να’ σαι καλά.
“ένα μόνο ξέρω, δε με τρομάζει τίποτα,
βρίσκομαι διαρκώς σε μια μόνιμη αναμονή.” Τρομακτικό μου ακούγεται κι έχω μπει πολλές φορές στη διαδικασία να μπω σε αυτή τη θέση. Δεν τολμώ να ρωτήσω και κανείς δε μιλάει ανοιχτά. Μένω όμως στο στίχο ” ο χρόνος με καταδιώκει, μα εγώ στέκω αγέρωχος, εκεί.” και καταλαβαίνω. Πολύ Ωραίο το ποίημά σου Βάσω μου. Όπως βλέπεις γέννησε πολλές σκέψεις και ερωτηματικά. Την καλημέρα μου!
Δε νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι απ’ το να περιμένουμε. Σίγουρα όμως όχι αδρανείς, αλλά σκεπτόμενοι και δημιουργικοί, Δεν ξέρω …
Χαίρομαι που σου άρεσε Χριστίνα μου, Καλή συνέχεια.
Πέρα από τις αλήθειες σου… μου άρεσε και η ρίμα σου πολύ Βάσω. Να που σε είδα και εκτός μικρών ιστοριών! Πολύ χαίρομαι
Και εγώ χαίρομαι που επιχειρησα κάτι άλλο. Σε ευχαριστώ πολύ, Μάχη για τσ καλά σου λόγια.
Μπράβο Βάσω, πολύ δυνατό!
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Έφη. Να είσαι καλά.