Υγρές μαζεύονται νεφέλες,

σαν κομψευόμενες κοπέλες.

Ο άνεμος τις προσκαλεί,

σ’ όλες υπόσχεται φιλί.

Φορούν λοιπόν τα επίσημά τους,

τα μαύρα, τα φορέματά τους.

Δίνουν το χέρι για χορό,

κυλιούνται μέσα στο νερό.

Σφιχταγκαλιάζονται, αστράφτουν,

ασύστολα βροντογελούν.

Διάπλατα ανοίγουν οι ουρανοί,

τα ασήμια τους κατρακυλούν.

Μια ανάγκη έξω με ωθεί,

να περπατήσω μοναχή.

Να αφουγκραστώ τον παφλασμό,

κάθε σταγόνας το ρυθμό.

Μήπως μπορέσει η βροχή,

να ξαλεγράρει την ψυχή

και παρασύρει το νερό,

ότι αγκιστρώνει το μυαλό.

Όνειρα και απαντοχές,

λαχεία απ’ άλλες εποχές.

Ξεγράφτηκαν απ’ το παρόν,

απ’ τα σημεία των καιρών.

Ξέσπασε σαν κατακλυσμός,

η μπόρα και ο χαλασμός.

Τι κι αν αδιάβροχο φορώ,

μουσκίδι ως το κόκκαλο.

Η φύση για να εκτονωθεί,

ελευθερώνει τη βροχή.

Μολύβι είν΄ ο ουρανός,

τον σχίζει πάλι κεραυνός.

Οι δρόμοι εγίναν στο λεπτό,

ποτάμια με θολό νερό.

Κι θάλασσα η γαλανή,

τοπίο σε μια γκρι σκηνή.

Δέντρα σκυφτά, γυμνά κλαδιά,

λυγίζουν κατά που φυσά.

Βαδίζω αργά, γέρνω μπροστά,

πρόσωπο κόντρα στο βοριά.

Ξάφνου η ματιά μου πέφτει εκεί,

σε ένα και μοναδικό κλαδί.

Που μες την κοσμοχαλασιά,

με άνθη ντύθηκε λευκά.

Οι σκέψεις μου άλλαξαν με μιας,

στη θέα της τόσης ομορφιάς.

Ιδού λοιπόν το μυστικό,

η ζωή ανθίζει στο νερό.

Έρχεται η βαρυχειμωνιά,

να αφανίσει τα παλιά

και να ποτίσει με νερό,

ότι στη γη ήταν γερό.

Η άνοιξη ακολουθεί,

λουλούδια στήνουν τη γιορτή.

Αρώματα, κελαηδισμοί,

να χρωματίζουν τη στιγμή.

Η ελπίδα μου χαμογελά,

καινούργια όνειρα ανθηρά.

Με τη φύση πια έχω ενωθεί,

και κάνω πάρτι στη βροχή.

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου