Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση – να μου φανερωθείς και πάλι,
αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.
Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,
στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,
γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.
Χάρη απελπισίας σού ζητάω – μείνε.
Μα εσύ, το κεφάλι κουνάς με συγκατάβαση,
η απόρριψή σου γνωστή συνθήκη – φρέσκος ο πόνος.
Εσύ υπάκουσες στο κοινωνικό πρόσταγμα,
περπάτησες το φωτισμένο μονοπάτι,
με το κεφάλι ψηλά πορεύεσαι,
όσο εγώ – ανωμαλία της κανονικότητας,
πεισματικά αργοπεθαίνω στην άρνηση.
Μην ξεγελιέσαι – καμία ανωτερότητα στη στέρηση.
Εγώ απλώς τολμώ να επιθυμώ,
και στην εξάρτηση της σκέψης σου, να παραδίνομαι.
_
γράφει η Χρύσα Παναγιώτου
0 Σχόλια