Και περιμένεις…
Περιμένεις να κτυπήσει το τηλέφωνο,
Ν’ ακούσεις τη φωνή την αγαπημένη…
Του κάκου. Δεν απαντά στις εκκλήσεις σου.
Αν τελικά κτυπήσει
Δε θα είναι αυτό που καρτεράς,
μα ένα κάλεσμα ανυπόφορα αδιάφορο.
Και οι κτύποι της καρδιάς σου σε τρελό ρυθμό.
Και περνούν οι ώρες…
Και μετά οι μέρες, οι εβδομάδες,
σε λίγο μήνες και μήνες, θα μετράς.
Μέχρι που θα χάσεις τον λογαριασμό.
Αναρωτιέσαι Γιατί;
Γιατί τέτοια θανάσιμη απομάκρυνση;
Γιατί τέτοιος ζωντανός θάνατος;
Σαν πόσο μπορείς να καρτεράς ακόμα;
Και η ζωή μικρή…
Πόσο μπορείς να καρτεράς αλήθεια ακόμα;
Θα προλάβεις να ζήσεις τη Στιγμή;
Αυτήν που ονειρεύτηκες;
Ρωτάς. Μα ποιον ρωτάς;
Ποιός θα σε βοηθήσει σε λίγο,
να γίνει ο πόνος πιο απαλός έστω,
πιο ανθρώπινα υποφερτός;
Ποιος;
ΠΟΙΟΣ;
Π Ο Ι Ο Σ;
_
γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Δυνατοί οι στίχοι σου Λένα, εκκωφαντικό το παράπονο. “Αναρωτιέσαι γιατί” Ίσως επειδή θεωρούμε πως ο χρόνος θα μας περιμένει; Ίσως επειδή θεωρούμε τους άλλους δεδομένους; Πολλά τα ερωτήματα για τις αδικαιολόγητες σιωπές.
Αυτές οι σιωπές που ερμηνεύονται και σαν ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ είναι που πονάνε περισσότερο ίσως. Ευχαριστώ Χριστίνα Είσαι καλά;
Ο κόσμος για χιλιετίες ήξερε ποίηση και ποιήτριες/ τές κι ακόμα έτσι είναι. Είσαι ποιήτρια και καθόλου εμβόλιμη στις πεζογραφικές σου δράσεις, όπως δηλώνεις. Εξ άλλου, χωρίς ποιητική θερμοκρασία πνεύματος, μόνο παγερά γραφεικρατικά έγγραφα συντάσσονται. Έχω κι εγώ τις εμμονές μου. ΥΓ Ένα ερωτηματικό αρκεί, αν ακόμη αναρωτιέσαι.
Και για δες που πες πες θα με κάνεις να το πιστέψω στο τέλος…
Τα ερωτηματκά που βαίνουν αυξανόμενα σε μέγεθος, τα εξέλαβα σαν βογκητό που φτάνει στο κρεσέντο του.
Πολύ μού άρεσε αυτό το ”χωρίς ποιητική θερμοκρασία πνεύματος μόνο παγερά έγγραφα συντάσσονται”
Ευχαριστώ Απόστολε. Καλό μήνα.
Μεγάλο το ερώτημα, και η απάντηση; Γράφεις τόσο αληθινά, τόσο ανθρώπινα, τόσα απλά κσι τόσο πολύπλοκα συγχρόνως. Συχγχαρητήρια Λένα μου,, και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!
Γεια σου Βάσω , σ’ ευχαριστώ. Πού ήσουν ; Καιρό είχα να σε ακούσω. Είσαι καλά;
Ναι, Λένα μου, όλα καλά. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου.