Ποτέ δεν σου είπα πόσο άξιζες για εμένα.
Ποτέ δεν ήμουν ελεύθερος να αφεθώ μαζί σου.
Κι όμως,
μέσα από την θολή εικόνα που σου έδειξα
μόνο εσύ, θέλησες να βοηθήσεις.
Μόνο εσύ κατάφερες να πάρεις την πίκρα από τα μάτια μου.
Μόνο εσύ διέλυσες την σκοτεινιά από την καρδιά και το μυαλό μου.
Απλώς και μόνο, με την παρουσία σου.
Έστω και για λίγο.
Μόνο εσύ μου έδειξες να αγαπώ και να ζω.
Να μην πορεύομαι απλά σε αυτόν τον κόσμο,
αλλά να είμαι μέρος του,
να αλλάζω με την αλλαγή του.
Έγινες το στήριγμα μου την στιγμής της ανάγκης.
Και όταν ήρθε καιρός, που δεν μπορούσα να στηριχτώ πια σε εσένα,
με άφησες, να ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο.
Και εσύ το ίδιο.
Έστω για ένα κλάσμα, στο αέναο παιχνίδι του Χρόνο,
έγινες η καρδιά μου, δεν ήσουν απλά μέσα της.
Ελπίζω και εγώ το ίδιο.
_
γράφει ο Νίκος Κατσικονούρης
0 Σχόλια