Της γριάς τα κοτόπουλα

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που έχει γίνει πια σκόνη και το κρατά υπαρκτό στο μυαλό μου η ανάμνηση στιγμών μοναδικών, που είχα ζήσει κάτω από τις λαμαρίνες του, με θέα το Μπούρτζι και τ’ Ανάπλι.

«Της γριάς τα κοτόπουλα». Έτσι το λέγανε, έτσι το έμαθα να το λέω κι εγώ. Έμαθα δια της ακοής γιατί δεν θυμάμαι να υπήρχε ποτέ κάποια ταμπέλα. Και το ‘γραψα στην αρχή. Γριά δεν θυμάμαι. Το γιό της τον θυμάμαι. Αυτός έφτιαχνε τα πιάτα, αυτός και μας σερβίριζε. Συμπαθής, φιλικός πάντα, Καραγιάννης το επώνυμο, κάτσε να θυμηθώ και το μικρό του.

Επιστροφή στα… κοτόπουλα. Ήταν η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το κοτόπουλο που έφτιαχνε η μάνα του Καραγιάννη, αφού το πέρναγε πρώτα απ’ το τηγάνι. Δεν έτυχε ποτέ να το δοκιμάσω, δεν είμαι και σίγουρος αν το έφτιαχνε μετά τη μάνα του. Άλλωστε, εγώ πήγαινα εκεί για τον γαύρο, τον τηγανισμένο, που τον απολάμβανα παρέα με τον φίλο μου, τον Γιάννη τον Κόκκορη, τον Καραγκιοζοπαίχτη, συνοδεία ούζου, με σκηνικό την μεσαιωνική πολιτεία, απέναντι.

Μιλώ για τα τέλη της δεκαετίας του 80, όπου ένα μοναχικό παλαιό ασβεστωμένο κτίσμα, με στέγαστρα λαμαρίνες και βαμμένες θαλασσιές τις μεταλλικές κολόνες, κυκλωμένο από βούρλα και αρμυρίκια, φάνταζε μέσα  στην καρδιά του υδροβιότοπου, σαν σκηνικό ελληνικής ταινίας του ’50.

Είμαι σίγουρος, καθώς ψάχνω μέσα μου τα συναισθήματα που μου γεννούσε ο χώρος εκείνος, πως δεν θα ένοιωθα καμιά έκπληξη αν κάποια στιγμή έβλεπα στο διπλανό μου τραπέζι τον Αυλωνίτη με τον Φωτόπουλο να μου τείνουν τα ποτήρια για το «Εβίβα», καθώς θα επέστρεφε από την ακροθαλασσιά η Ίλυα Λιβυκού, παρέα με την Σπεράντζα Βρανά, χυμώδη και σκερτσόζα.

Το ταβερνείο το είχα ονειρευτεί πολλές φορές με πάλκο, όπου πάνω του θα φώτιζαν χρωματιστά λαμπιόνια και μια ορχήστρα με μπουζούκι θα έπαιζε και θα τραγούδαγε «απόψε στις ακρογιαλιές, αντιλαλούν διπλοπενιές», κάτι που, δυστυχώς, δεν είχα την τύχη να το ζήσω.

Πάει, όμως, κι η «γριά και τα κοτόπουλά» της, πάει και το παραθαλάσσιο στέκι, έγινε θυσία στις επιταγές προστασίας του υδροβιότοπου – να ‘ταν μόνο αυτό που τον… χάλαγε – γκρεμίστηκε και ισοπεδώθηκε, σβήστηκε όπως σβήνουν τα όνειρα και παρέμεινε πια μόνο σαν μια όμορφη θύμηση. Το πάλκο με τα λαμπιόνια τα χρωματιστά, που δεν στήθηκε ποτέ, το αποζητώ από τότε μοναχά στις παλιές ταινίες. Και μαζί με όλα αυτά, πάει και ο φίλος μου ο Κόκκορης…

 

_

γράφει ο Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

 

Ακολουθήστε μας

Γρήγορος ίσκιος πουλιών

Γρήγορος ίσκιος πουλιών

Τέλειωσαν τα ψέματα. Στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», καταφθάνουν οι πτήσεις από το βροχερό Λονδίνο. Κόσμος εγκλωβισμένος και συνωστισμένος στην πύλη αφίξεων και αναχωρήσεων, μεταξύ αυτών και η Κατερίνα με μια χειραποσκευή, ένα λάπτοπ και δύο βαλίτσες γεμάτες...

Ελευθερία σημαίνει

Ελευθερία σημαίνει

Η φωνή του αξιόπιστου και έμπειρου γιατρού της Μαρίας ηχεί δυνατή και ξεκάθαρη, σαν κατακλείδα, μετά από την εξέτασή της ασθενούς: «Ποιος σε εμποδίζει να φύγεις;» «Την πρώτη φορά έφυγα και ουρλιάζω ακόμη.Τη δεύτερη φορά φεύγω και το έργο το έχω ξαναδεί.» «Δεν είναι δα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ελευθερία σημαίνει

Ελευθερία σημαίνει

Η φωνή του αξιόπιστου και έμπειρου γιατρού της Μαρίας ηχεί δυνατή και ξεκάθαρη, σαν κατακλείδα, μετά από την εξέτασή της ασθενούς: «Ποιος σε εμποδίζει να φύγεις;» «Την πρώτη φορά έφυγα και ουρλιάζω ακόμη.Τη δεύτερη φορά φεύγω και το έργο το έχω ξαναδεί.» «Δεν είναι δα...

Έρως

Έρως

Γίνεται άραγε να ερωτευτείς κάποιον τυφλά; Κι όταν λέω τυφλά, δεν εννοώ να μην έχεις αντικρίσει το πρόσωπό του, να μη γνωρίζεις το όνομά του ή να μην έχεις αγγίξει ποτέ τα χέρια του. Εννοώ να έχεις περάσει μαζί του μήνες, ίσως και χρόνια ολόκληρα, και παρ’ όλα αυτά να...

Χριστούγεννα, μέχρι συντελείας του αιώνος

Χριστούγεννα, μέχρι συντελείας του αιώνος

Η Αλεξάνδρα, σκεπτική, έσκυψε το κεφάλι της, παραμερίζοντας ελαφρά τις γρίλιες με τα αηδόνια, με τις ελάχιστες χρυσές ανταύγειες του χειμωνιάτικου, δύοντος ήλιου, να πέφτουν μέσα στο δωμάτιο και κοίταζε αφηρημένα έξω από το παράθυρο με τις λευκές δαντελένιες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *