Της ψυχής τα κρατημένα

Σαν πολύτιμο θησαυρό έκρυβε τα συναισθήματά της,
ποτέ δεν τα εξωτερίκευσε, ήταν αποκλειστικά δικά της.
Τα χείλη της μπροστά στους άλλους πάντα χαμογελαστά
μα όταν έμενε μονάχη, αιμορραγούσαν σιωπηλά.
Ό,τι σκεφτόταν και ένιωθε μέσα της το κρατούσε,
γινόταν ένα μαζί του, όλα τα σωματοποιούσε,
και αυτά σαν άλλος χείμαρρος, ορμητικός και βίαιος,
δεν είχαν πού να ξεβράσουν
και αυτή υπέφερε, πονούσε
και την ψυχή της τυραννούσε.
Οι αντοχές της, την είχαν εγκαταλείψει
τα ψυχικά αποθέματα είχαν εκλείψει.
Όλα θα ήταν διαφορετικά
εάν έβγαζε τη μάσκα
εάν άφηνε το δάκρυ να κυλά
και εάν δεν έπνιγε την ίδια της ανάσα.
Ώσπου νόσησε βαριά
και το ’νιωσε στο πετσί της
μόνο τότε κατάλαβε
πως τα κρατημένα τής ψυχής
παραλύουν τις αισθήσεις.

_

γράφει η Βάσω Καρλή