Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει
αγάπης έργο γίνεται που όλους μας ευφραίνει.
Όταν δυο νέοι πιάνονται στσ’ αγάπης το γιορτάσι
ο Πάνσοφος το όνειρο σπεύδει να το ξομπλιάσει.
Στου έρωτα τον τρυγητό το μέλι σαν σταλάξει
στα σίγουρα το μέλλον τους θα έχει πια αλλάξει.
“Σταυρώνεται” στα σπλάχνα της σιγά-σιγά και πάει
το τυχερό το έμβρυο τις ώρες του μετράει.
Σαν τον πηλό παίρνει μορφή, μεστώνει κι αντριεύει
και μια καρδούλα παιδική χτυπάει και θεριεύει.
Περνούν οι μέρες κι οι καιροί και στους εννιά τους μήνες
ταράσσουνέ της το κορμί του τοκετού οι οδίνες.
Μία φωνούλα παιδική, το πρώτο κλάμα ακούει
και παύει ο πόνος να χτυπά του πόνου το κιβούρι.
Ξανοίγει η μάνα το παιδί κι αναγαλιά η καρδιά της
το Θαύμα που σας έλεγα κρατά στην αγκαλιά της.
Κι αν το ’σκισαν το σώμα της οι πόνοι σαν μαχαίρια
τώρα κρατά έναν άγγελο μέσα στα δυο της χέρια.
Μάνα την έκανε η ζωή, μα ο τίτλος που κατέχει
την έταξε ολημερίς σαν άνεμος να τρέχει.
Να νοιάζεται, να δίνεται, με όλη την ψυχή της
αρκεί να είν’ χαρούμενο το λατρευτό παιδί της!

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη