Το νου αδειάζω απ’ τα γιατί
και την καρδιά απ’ τα πρέπει
άγραφος χάρτης η ψυχή
στου κόσμου τον καθρέφτη.
Ξόδεψα την Ανατολή
σ’ όνειρα προδομένα
και ήρθε η Δύση να μου πει
όσα καλά κρυμμένα
είχε η μοίρα φυλακτό
στου ποτηριού τον πάτο
μέλι πικρό ο στεναγμός
κι’ η θύμηση κανέλλα
κι ο ψίθυρος μου σ’ αγαπώ
στου ανέμου την κορδέλα.
Με χαμένο
στο πέλαγο βλέμμα
τη ζωή μου
ξεπλένω απ’ το ψέμα
κι’ ούτε μια σκέψη πια
σκοτεινή στης ψυχής το τοπίο
κύμα, γέλιο κι αρμύρα
δαχτυλίδι μου,
ένα βότσαλο πήρα
και σου λέω… αντίο
με του ήλιου το πλοίο.
«Στην αγκαλιά μου κράτησα τ’ αταίριαστα του κόσμου
και φύλαξα το σ’ αγαπώ για το ταξίδι φως μου…»
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Ένα λυρικό αντίο!
Πολύ όμορφο Ζωή!!!
Υπέροχες εικόνες!!
Με όση δύναμη έχει το πρώτο της ζωής μας ξύπνημα στο φως, σου εύχομαι Ελένη, την αγάπη αντίκρυ στον ήλιο και σε κύκλιους αληθινούς χορούς της χαράς να βρίσκεσαι, για να έχει λόγο η αιωνιότητα να φωτίζει τα βήματα, εκείνων που θέλουν να υψώνονται πέρα από τα ανθρώπινα…
..κι ο ψίθυρος μου σ’ αγαπώ
στου ανέμου την κορδέλα…
όμορφες εικόνες αέρινες…
Είναι κάποια γεγονότα στη ζωή του καθενός μοναδικά. Τότε που νιώθουμε πως η ευτυχία δεν μας έχει προσπεράσει, αντιθέτως βαδίζει δίπλα μας. Τότε που ο έρωτας δεν αφήνει περιθώρια να παρερμηνευτεί, τότε που η αγάπη έχει αναγνωρισιμότητα κι αφήνει τα σημαδάκια της μ’ ένα γραμμένο σ’ αγαπώ σ’ ένα χαρτάκι ή μια ζωγραφιά ή στο νοτισμένο τζάμι. Τότε που ο χρόνος ακινητεί και δικαιώνει την αιωνιότητα μ’ ένα φιλί , μ’ ένα χάδι, μ’ ένα βλέμμα, με μια θύμηση ή μ’ ένα ματσάκι γιασεμιά, καμμιά φορά και με άνα αντίο… Μάχη.
Πάντοτε το Αντίο είναι πικρό. ..πολύ όμορφο το ποίημα σας!!!