Ο ήλιος πισωγύρισε στον ουρανό μου επάνω
σαν είδε πως συννέφιασε στης ζήσης μου το πλάνο.
Το σύννεφο γκριζάρισε του ορίζοντα την άκρη
κι εφόρτωσε στην πλάτη του πέντε καντάρια δάκρυ.
Ο άνεμος το γύριζε στου στρόβιλου τη δίνη
κι ο ήλιος ο βιγλάτορας ένα φιλί του δίνει.
“Μέριασε, λέω, να διαβώ, τον κόσμο να φωτίσω
μη με ξαργείς το λόγο μου να μην τον αθετήσω.
Με καρτερούν οι γέροντες στο λιόγερμα της ζήσης
να τους χαρίσω ζεστασιά, το γκρίζο πριν χαρίσεις.”
Το σύννεφο τον άκουσε και σκύβει το κεφάλι
και με λαλιά ανθρώπινη στον ήλιο μας ελάλει.
“Δε φεύγω, λέω, μάθε το. Ίδια εδώ θα μείνω.
Το έργο που μ’ ανάθεσε στη μέση δεν αφήνω.
Άμε να πεις της Μοίρας σας πως τα ’χω μαζεμένα
πέντε καντάρια δάκρυα στην πλάτη φορτωμένα.
Θα τ’ αποθέσω ευλαβικά σ’ ένα μικρό σοκάκι
σε μιας ψυχής την κάμαρα που ’χει χρυσό κλειδάκι.”
Σαν είδ’ ο ήλιος ο χρυσός του νέφους το γινάτι
γύρισε προς το μέρος μου και μου ’κλεισε το μάτι.
“Άστο, σου λέω, το σύννεφο, μούσκεμα να σε κάνει
μα η πιο ζεστή αχτίδα μου θα ’ρθει να σε ζεστάνει.
Το όνομά της όμορφο, Ελπίδα τη φωνάζουν
αυτή που κάνει τους καημούς μια στάλα να κοπάζουν.”
Το σύννεφο είναι βαρύ μα ’γώ ’χω την ελπίδα
πως θα γενείς πιο όμορφος ’πο τότες που σε είδα.
Τότε που έγινες για με αγάπη και λατρεία
εκείνον τον Σεπτέμβριο του εβδομήντα τρία.
Ήλιε μου, φεγγοβόλησε κι έλα να με ζεστάνεις
τούτη τη μαύρη τη ζωή όμορφη να την κάνεις.

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη