Μένουν μονάχα τα κόκκινα μήλα κρεμασμένα στα κλαδιά
να μου θυμίζουν εσένα
και να αντανακλούν την προσδοκία
να βρεις πάλι το δρόμο…
να γυρίσεις…
τους ωροδείκτες στην αυγή.
Τόσο εύκολα
παραδώσαμε την αγάπη
στη σκόνη της λήθης.
Να φυσήξει ο άνεμος
περιμένω χρόνια.
Κι ο άγγελος κοιμάται ξένοιαστα
θαρρείς και είσαι ακόμη εδώ.
Να μην τρομάξει.
Ξέχασα ανοικτό το παράθυρο
αυτό με το βασιλικό στο περβάζι.
Ψάχνω απεγνωσμένα το χέρι σου
για να συνεχίσω να ονειρεύομαι.
Ένα κόκκινο μήλο
θα είναι πάντα η καρδιά σου
στη σκέψη μου.
Να δεις που τελικά…
δε φοβάμαι. Αντίο.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Ας μένει το παράθυρο ανοιχτό να σκορπά το άρωμα του βασιλικού ..άρωμα αγάπης… Τούτες οι μηλιές με τους καρπούς τους μας δώσανε υγεία στην καρδιά και σκέψεις για κάτω από το μαξιλάρι…
Καλό σας βράδυ..
Η ζωή, δεν θα πάψει ποτέ άλλα να μας τάζει κι άλλα να μας χαρίζει, άλλα να μας δίδει κι άλλα να μας στερεί, μα ότι κι αν συμβαίνει Μάχη, μετά από χρόνια κοιτάζοντας προς τα πίσω δεν βλέπω ένα ερημωμένο τοπίο, όχι, βλέπω τα στοιχεία εκείνα που καθόρισαν το πέρασμα και τον προορισμό μου και τυχαίνει, καμιά φορά με το σπασμένο μου φτερό σ’ εκείνα τα ταξίδια του Νότου, κάποια στιγμή σε μια απελπισμένη διαφυγή ν’ αγγίζω μέσα από τη μνήμη άστρα κι ουρανό, επιβεβαιώνοντας πως όσο το φως ταξιδεύει, πάντα ο έρωτας και η αγάπη όσο κι αν φαντάζουν εφήμερα, θα μένουν αιώνια, γιατί το φως δεν θα πάψει ποτέ να ταξιδεύει… για να σε συναντήσει, υπέροχη Μάχη, καλό ξημέρωμα.
Ένα κόκκινο μήλο
θα είναι πάντα η καρδιά σου
στη σκέψη μου.
Να δεις που τελικά…
δε φοβάμαι. Αντίο.
Πόσο τρυφερός ακούγετε αυτός ο αποχαιρετισμός!!! Γεμάτα τρυφερότητα πάντα τα υπέροχα ποίηματά σας…
Είναι η χαρά της συγκίνησης που καθορίζει κάποιες σχέσεις Σοφία. Αυτό κρατώ, με συγκινείτε με τα λόγια σας, τα γεμάτα ευγένεια. Την αγάπη μου.