Ψυχή μου ελεύθερη, μα πολιορκημένη,
ποιητική, που μέσ’ στου Μάη τους κοσμοκαιρούς
απέθαντη περιπολείς σαν τις ακταιωρούς,
στη δίνη των ανέμων εκεί δεδικασμένη
η θάλασσα αντρειώνεται, πνίγεται από σκέψεις
εντός χτυπιέται το σκαρί, θανάσιμα φορές
ρέποντας στην καταστροφή απ’ τις περιφορές
αθώρητος ο φάρος τη μνήμη σου να θρέψεις
σαν ουτοπία φάνταζε η χώρα, που κανείς
τα στάχυα της δε θέρισε, όταν καρποφορούσε
ίσκιος κρυφός σταλιά σταλιά σε άντρου νηνεμιά
γεννήθηκες και βύζαξες μέσα της να δονείς
όλα εκείνα που ‘μαθες, όταν σε γαλουχούσε
αντάξια πώς να σταθείς, ψυχή, σ’ απανεμιά…(;)
_
0 Σχόλια