Τι είναι αυτή η μελαγχολία;
Γέννηση ή θάνατος;
Διεγείρει τις αισθήσεις και τα κάνει όλα πιο χρωματιστά

Τι να ‘ναι αυτή η μελαγχολία;
Αρχαίος στίχος μακρινός ή σταλαχτίτης του πόνου;
Ποιά μελαγχολία, ποιά ηρεμία…

Στο στήθος της μέρας του καρφώσαμε τον έρωτα και σε καλό σημείο
Διάολε, δεν αιμορραγεί, λουλούδια βγάζει ανάθεμά τα
Βουτάω το κεφάλι μου να πνιγώ, να μην ξαναζήσω, αλλά είναι αδύνατον

Κείτεται εδώ νεκρός
Ένας σωρός από άνθη και χορτάρια και αρχαίες πέτρες σπασμένες
Το αίμα μου είναι που στάζει τελικά, φτάνει ως τη θάλασσα
Η διαδρομή του είναι η διαδρομή του κτήνους και του αγγέλου
Χαμηλώνει τα σπίτια και τον ουρανό

Μελαγχολία ζήτησες;
Όχι, δεν είναι αίμα αυτό στην πληγή, είναι ένας κήπος
με πρασινάδα γύρω από τα ζωντανά αγάλματα

Μη ματώνεις άλλο
Οι καιροί παιδί μου πέθαναν για σένα τη στιγμή που γεννήθηκες
Θα αναστηθούν μόλις πεθάνεις,
τότε θα είναι οι καιροί

Σε ρωτάω αν μελαγχόλησες
Πιάνεις και μου δίνεις μία νεκρή ανθοδέσμη που στάζει φως
Είναι κι αυτή η μουσική που αργοσβήνει…
Σημαίνει κάτι ή πρόλαβε να ξεψυχήσει;

Έτσι μετράμε τις μέρες μας
Χαρίζοντας
Το δάκρυ έτσι σβήνεται
Δακρύζοντας