Μου λείπεις,
η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη
η μέρα προχωρά
με την φυσική σου απουσία
πιο έντονη κι από την ίδια
την παρουσία σου τότε
σαν κάτι να εξιδανικεύει το παρελθόν
η αρμύρα καίει τα ματοτσίνορα
σωπαίνω αναγκαστικά
οι επιθυμίες δεν θ’ αποκτήσουν αντίκρισμα
καταριέμαι ώρες και ανθρώπους
ψάχνω το νόημα στις στιγμές.
Προσκαλείς την προσοχή και τη θύμηση
με τρόπο άγνωστο
για να ζεις στο παρόν, το δικό μου παρόν
πνοή και αύρα μιας παγκόσμιας ψυχής.
Τα λόγια της Αγάπης κρέμονται
στα πέτρινα γεφύρια
στον ορίζοντα με γράμματα του κεραυνού η απόσταση
με την καινούρια βροχή θα δραπετεύσω.
Ο νους μεθά από καλοκαιρινή διάθεση
η καρδιά κλειστή κατασκόνιστη
από αναμνήσεις
κλείνω τα παραθυρόφυλλα
για να σκοτεινιάζει
το δωμάτιο το μεσημέρι,
όταν τα όνειρα σηκώνουν άγκυρα
οι αισθήσεις
ναύτες στα ψηλά κατάρτια,
θέλουν ν’ αρμενίσουν στο πέλαγο
αναζητώντας το άπιαστο.
Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις
στα κύματα της σκέψης σου
Αύριο… στον ήσυχο εξώστη με θέα εντός
κρυμμένες οι ήσυχες μέρες
και οι όμορφες νύχτες.
Προτιμάς τη φυσική κατάσταση
των πραγμάτων
αφοσιωμένος στο άπειρο
νιώθεις την αύρα της θάλασσας
ακούς τον παφλασμό του θυμού της
και το κάλεσμα της νοσταλγίας
το φως περιμένει τα σημάδια
της αλήθειας
κι ας αναπνέεις
σε άλλη πόλη, σε άλλο χρόνο ,
σε άλλο όνειρο.
Βλέπεις πια πέρα από το προφανές
κρατάς ανοικτό λογαριασμό
με τον Έρωτα
πιο δυνατός απ’ το φόβο
ανοιγοκλείνεις τα χέρια
μα χωρίς αγκαλιά
καταλαβαίνεις το σφάλμα
για το ίδιο λάθος ανοίγεις μυστικά τις πύλες.
Ζητάς… Αύριο να ξεριζώσω
τα κενά απ’ τη σκέψη σου
να τα γεμίσω φεγγάρια κι άσπρα γιασεμιά.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
ο τρόπος που περιγράφετε μία συναισθηματική κατάσταση, στα δικά μου μάτια και αυτιά, μοιάζει με τον ήχο και την κίνηση που κάνει ένα σμήνος πουλιών στον ουρανό. Εναλλαγή εικόνων γρήγορη σαν αυτά τα πεταρίσματα.
Η πένα σας είναι απίστευτα ώριμή και δυνατή. Ταιριαστές λέξεις, δεμένες υπέροχα με τις εικόνες που ξεπροβάλλουν.
Δηλώνω φανατική θαυμάστρια..
Aς φέρει η μοίρα την Αγάπη, σε καινούργιες ιδέες και εμπειρίες με το μεγαλείο της Ζωής, αυτή την ατέλειωτη πηγή από τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα.Να έχετε το φως.
Ζητάς… Αύριο να ξεριζώσω
τα κενά απ’ τη σκέψη σου
να τα γεμίσω φεγγάρια κι άσπρα γιασεμιά.
Ζωή με άγγιξες βαθύτατα..
Πολύ όμορφο!!!
Πως έδωσες πνοή στην απουσία…
Πόσες εικόνες νοσταλγίας ξάπλωσαν στη χαραμάδα του χθές…
Με τη Ζωή μοιραστήκαμε, θυμάμαι, νεότητα, τα χρόνια της ένοχης άγνοιας και της εκούσιας όσο και ακούσιας ψυχοβόρας υποταγής στα πρέπει και καθωσπρέπει… γλυκόπικρες οι αναμνήσεις αυτής της ανύποπτης εποχής…όπως και οι περισσότερες αναμνήσεις άλλωστε…
Ξαναβρεθήκαμε πρόσφατα, αλλαγμένες , τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ”ίδιες” …
Διαγράφοντας η καθεμιά την εκπλήρωση όσο και ονειροκτόνο πορεία της στον αέναο και ανελέητο στροβιλισμό της ύπαρξης, ως τεμνόμενοι κύκλοι συναντηθήκαμε εδώ…
τόσο αλλιώτικα και τόσο ίδια…
Σ΄ευχαριστώ, Ζωή, που ζωγραφίζεις τόσο γλαφυρά και συγκινητικά, με λέξεις, αυτές τις τόσο κοινές αλλά και τόσο μοναδικές ,όσο και μοναχικές, διαδρομές των ψυχών μας…
Tάξε λοιπόν πως κρατάς ένα ματσάκι θύμησες και γιασεμιά κι αν πρέπει να τα χαρίσεις, μη διστάσεις, είναι πάντα προσφορά στο φως και στο μέλλον… συνέχιζε να ψιθυρίζεις ” ναι, δεν φοβάμαι να ανοίξω την πιο βαθιά πληγή γιατί εκεί βρίσκεται ο αιώνιος ολόλευκος ανθός της Αγάπης και θα μείνει για πάντα ρόδο αμάραντο της μνήμης και της προσευχής σε πείσμα του καιρού. Από την ψίχα της ψυχής σας ευχαριστώ.