Μάθαμε να πορευόμαστε στενά περιορισμένοι σε χρονικά ορόσημα μέλλοντος ή αορίστου, πρόδρομα τσακισμένες σελίδες ημερολογίων, αναδρομικές θύμησες σκονισμένων και ανενεργών επετείων, λησμονημένες ημέρες μνήμης, άνευρα, απονευρωμένα ιωβηλαία και κατατμήσεις του έτους σε τεταρτημόρια, δωδεκάδες, εβδομάδες και εικοσιτετράωρα. Συνηθίσαμε να εορτάζουμε ξέφρενα ή συνεσταλμένα -μα πάντα να εορτάζουμε- τυχαίες ημέρες τυχαίων ονομάτων άπαξ του ενιαυτού ή κομβικά ασήμαντες ευκαιρίες ανάσυρσης του εγώ μας από την ασημαντότητα επ’ αφορμή της βιολογικής έλευσής  μας στον κόσμο σαν να ήταν αυτό ένα επίτευγμα άφοβου και ακατάβλητου πολεμιστή ή μία ρηξικέλευθη πράξη κι ανατρεπτική που σήμανε την επαναοριοθέτηση αρχών και αξιών εκπεσουσών σε αχρησία. Αυτιστικά, αυτάρεσκα αξιώνουμε τη μία ημέρα δημοσιότητάς μας ανάμεσα στις 365 άλλες της ασημίας και στέφουμε εαυτούς βασιλείς πάνω σε χρυσοποίκιλτους θρόνους ξεσκονισμένους, πρόχειρα συντηρημένους, εξαίσια στολισμένους με ξέφτια και φτηνή υαλόμαζα, ειδική παραγγελία για την περίσταση. Είμαστε τώρα εμείς, και για όσο ακόμα θα μένει ενεργοποιημένος ο χρονοδιακόπτης, προτού να στραφεί αλλού ο προβολέας και η βεγγέρα έτσι άδοξα να σχολάσει, ο νοητός του κόσμου άξονας, ο ομφαλός της γης, οι δοτοί άρχοντες της ημέρας, οι αμέριμνοι συμποσιαστές του νέκταρος της σικέ επιτυχίας και της εκβιασμένης αγάπης των πιστών της εκάστοτε δημοφιλίας. Πίσω μας η σειρά με τα σβηστά, κρύα κεριά ολοένα και πληθαίνει και οι πεθαμένες ώρες μας καταβροχθίζονται από το αδηφάγο στόμα του παρελθόντος που κατά πόδας πίσω μας δρασκελώντας υπεξαιρεί κάθε ένα δευτερόλεπτο που γλιστράει από την ανοιχτή μας χούφτα. Εμείς ανυποψίαστοι και εφησυχασμένοι ναυαγοί μες στην τρικυμιώδη θάλασσα της θεμελιώδους άγνοιας πανηγυρίζουμε τα χρόνια που στοιβάζονται στο ξεσκισμένο μας δισάκι, γλεντάμε την αμείλικτη και αεικίνητη ροπή της κλεψύδρας και προσφέρουμε τα παρελθόντα αιματηρή βορά στην ευσεβή προσδοκία μέλλοντος ευοίωνου και τυχοδιωκτικού. Κυλάνε οι μέρες άπραγες, γκρίζες, φαύλες και τιποτένιες, ανώνυμες και ταπεινές, χωρίς την τιμή της μνημόνευσης, χωρίς το γέρας της αθανασίας, πλαίσιο άψυχο σε δρόμο ασθμαίνοντα ζωής φυτοζωούσας και αναζητούν όψιμη δικαίωση σε συγκυρίες τακτικές και προγραμματισμένες, τη μοίρα ετεροφώτων. Και όμως πέρα από τα ημερολόγια, έξω από τις καλένδες, κείται δειλή και άδηλη, κατακεκλιμένη στους βυθούς, λαμπρή, μεγαλειώδης, να επιζητάει την ανέλκυση η ημέρα σου της γέννησης της ηθικοπνευματικής, της αναβάπτισης και της ονοματοδοσίας –να λέγεσαι τώρα ο άνθρωπος της δράσης, της εκπλήρωσης, του λόγου ο ενσαρκωτής και ο πλάστης του ονείρου, ο τέκτονας του μέλλοντος και ο γλύπτης του ωραίου, εκείνος που δίνει βάρος στις στιγμές και νόημα στη ζήση` να γίνεις αυτός  που βάφει γαλάζιους ουρανούς, που με της ηδονής τον ίδρο δροσίζει και ανάβει το κορμί, φωτιά που βάζει στα δέοντα και ύλη δίνει στο όραμα του κόσμου του ιδεώδους. 

_

γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης