Σύγχρονη πόλη

Αέρας, γη, νερό, αρχέγονα στοιχεία δομικά

ζωής σε τούτο τον πλανήτη

Κι ύστερα η φωτιά που δώρο από τον Προμηθέα

 δόθηκε από λύπηση στον άνθρωπο για τα δεινά του.

Ανάσα την ανάσα, φυτά και ζωντανά της γης κερδίζουν τη ζωή

Φουσκώνουνε τα σπλάχνα τους τον καθαρό αέρα

κι άπληστα ρουφάνε τα ρουθούνια τους και τα φυλλώματά τους

τον κύκλο της οντότητας μήπως ολοκληρώσουν.

Σε μια πλατεία του Πεκίνου ένας γέρος βήχει απελπισμένος

Βαριά η ανάσα του και στο παγκάκι ξεψυχάει

Ένα παιδί, στο Νέο Δελχί, βαρύ και πένθιμο αέρα αναπνέει

παίζοντας έξω από τη φτωχική παράγκα, μες στη λάσπη

Στο Ρίο, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα

ο πόλεμος για μια μπουκιά αέρα πιο σκληρός

κι απ’ τις οβίδες που το χώμα ανελέητα τρυπάνε

Στη Χιροσίμα και το Τσέρνομπιλ μυρίζει θάνατο ακόμα ο αέρας

για να θυμίζει το Κακό, της αφροσύνης γόνο.

Κι οι καπνοί απ’ τις μεγάλες τις φωτιές μαύρα στέφανα

στης πόλης το κεφάλι

Τούτος ο βρώμικος αέρας μοιάζει θηλιά πολύ σφιχτή

που ανελέητα πνίγει

Η ανάσα ακριβή πολύ κι ας είναι θείο δώρο!

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή