Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι
Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι
μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα
φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό
Στο σκοτάδι που μας επέβαλλαν
αστρικά ταξίδια κάνουν οι σκέψεις
Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
Γιατί στην κόρη του ματιού μας
Λαμπυρίζει ακόμα του ήλιου
μια γενναία αχτίδα αστραφτερή
Καθημερνά ονειρεύεται με πάθος
Του όμορφου ήλιου να μοιάσει
Σα μεγαλώσουν τα όνειρά μας
Βουνά με πηγές και θυμάρι θα γίνουν
να ζωγραφίσουν το δρόμο της
Ελπιδοφόρα Ανατολή να χαράξει
Κι ας ταξιδέψει σε έτη πρωτόγνωρα
ξέχωρο αστέρι από τα άλλα ξενικό
Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά
ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους
“Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους” . Εξαιρετικό το κείμενό σου!!!
Ιφιγένειά μου σε ευχαριστώ. Την καλημέρα μου
Δεν ξεπέσαμε αγαπητή μου Μάχη
Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά
ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους
Ίσως ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε με ένα λεπτό διαχωριστικό σχεδόν αραχνοΰφαντο ανάμεσά μας μόνο, όριο μοναδικό…. Σαν γενική ιδέα και νόημα, μοιάζει με το “Ηλιοβασίλεμα” μου που είχα και την χαρά να μελοποιηθεί από τον Παναγιώτη Μπερλή (Διάφανα Κρίνα) μια και ήταν γραμμένο πάνω σε πίνακα της συζύγου του….
Ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε τόσο μα τόσο κοντά… Ήχησε η καρδιά μου με όμορους χτύπους πλάι στην δική σου…
Το οτι βρεθήκαν κοντά οι γραφές μας σε αυτό το ποίημα δίνει χαρά και ελπίδα και επιβεβαιώνει τη γειτονιά των χτύπων μας, που μας θέλουν να μαστε κοντά ο ένας στον άλλον και όχι μακριά. Από εκείνες τις γειτονιές που φτιάχνουν θαύματα και γεμίζουν με καρεκλάκια έξω απο τις αυλόπορτες χαχανίζοντας τα βράδια και σχεδιάζοντας σίγουρα ένα καλύτερο Αύριο. Θα χαρώ να διαβάσω το έργο σου Σπύρο.
Την καλημέρα μου και σε ευχαριστώ
[…Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά
ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους…]
Τυχερή που σε έχω γνωρίσει, τυχερή που σε διαβάζω και μαθαίνω, τυχερή που σε εχω βρει Μάχη μου εδώ σε ένα χώρο με ζεστασιά!Πολύ όμορφο και γλυκό γραπτό να είσαι πάντα καλά!
Την τύχη την ορίσαμε εμείς Άννα μου ακόμα κι αν όλα φαίνονται να ήρθαν από μόνα τους… 😉
Σε ευχαριστώ για τη ζεστασιά…
Βεβαίως και ορίζουμε εμείς την τύχη μας 😉
🙂
Ηλιοβασίλεμα
Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι
άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη
πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι
ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι…
Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει
γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι…
Θα ‘ρθει πρωί και θα το δεις θ’ ανθίζει
μέσ’ απ’ το κύμα η ελπίδα μας και πάλι…
Όταν η νύχτα πλησιάζει μην τρομάζεις
σκέψου στο φως που φεύγει κάτι νέο
κακό στο νου σου τέτοιες ώρες πια μην βάζεις
δώσε στον κόσμο την αυγή κάτι ωραίο.
Υπέροχο Σπύρο..! Και έχεις δίκιο…αραχνοΰφαντο το όριο… 🙂
“Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
Γιατί στην κόρη του ματιού μας
Λαμπυρίζει ακόμα του ήλιου
μια γενναία αχτίδα αστραφτερή”
Κι είναι αυτή η αχτίδα που μας κρατά ζωντανούς πάνω από το χάος… που σκίζει τα σκοτάδια της αβύσσσου… που πρέπει να φυλακίσουμε μέσα στην ψυχή μας!
Συγχαρητήρια, Μάχη μου – τόσο ευαίσθητο και τόσο ανθρώπινο!
Σας ευχαριστώ πολύ. Αυτή η αχτίδα..τόση δα…αλλά τόσο φωτεινή τόσο ζεστή…Αρκεί μια στάλα φως για να φωτίσει ένας καλύτερος δρόμος…Αρκεί να μπει στο οπτικό μας πεδίο…Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα να τον περπατήσουμε εκείνον το δρόμο…Αρκεί να νιώσουμε πόσο δυνατό βήμα μπορούμε πράγματι να κάνουμε…
την καλημέρα μου
… Μη σε νοιάζει που
πάλι βράδιασε …
μέρα φωτεινή σ᾽ αδημονεί
τ´όνειρο να ξέρεις
δεν ντροπιάζεται βασιλιάς
γυρεύει να γενεί …
Πολύ όμορφο ποίημα, με
θέμα που σε κρατά στη ζωή …
Καλημέρα Μάχη!
…το όνειρο δεν ντροπιάζεται…!
υπέροχα λόγια Παναγιώτη!
Την καλημέρα μου
Εξαιρετικό και επίκαιρο!
Σοφία μου σε ευχαριστώ! Καλό σου μεσημέρι
Βουνά με πηγές και θυμάρι θα γίνουν…Τι υπέροχος στίχος!
Ευωδιάζει προσμονή και υπόσχεση!
Σας ευχαριστώ πολύ.
Εξαιρετικό!!!
Σας ευχαριστώ πολύ!
…Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι
Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι
μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα
φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό…
Όχι δεν ξεπέσαμε Μάχη μου. Δεν θα ξεπέσουμε ποτέ!
Η ιδέα, η πάλη, το όνειρο δεν ξεπέφτουν ποτέ.
Σε όσα κλουβιά και να μας βάλουν, όσους μαντρότοιχους και να σηκώσουν, ως πουλιά ψηλά θα πετάξουμε στον δεύτερο γαλάζιο ουρανό μας…
Σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ για το ποίημα – ελπίδα!!!!
Έτσι ακριβώς Ελένη μου. καλό σου ξημέρωμα!