Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία,
χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου.
Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι.
Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι.

Την ιστορία ξεσκόνισες, συμπληρώνοντάς τον χάρτη.
Με τη φωτιά των λέξεων τα σβησμένα κεριά ανάβεις.
Έρχονται οι στίχοι σου σ’ εκείνα, που φλέγονται ακόμη,
να μη δουν τα μάτια σου στη γραμμή πως πληθαίνουν τα σβησμένα.

Ήρθε η ώρα, που το μεγάλο Ναι ή Όχι πρέπει να πούμε.
Αχ, να βρισκόταν ένα παράθυρο τώρα να σου άνοιγε,
ν’ ακούγαμε την φωνή σου «Προσέξτε το φοβερό τοίχο!».
Πού να ξέραμε ότι αυτό το φως θα ήταν για μας τυραννία.

Πολίτης των ιδεών της πόλης θα μείνεις ποιητή!
Το πρώτο σκαλί το άφησες πολύ πίσω.
Τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς απ’ τους νομοθέτες
κι ας χύνεται το αίμα θάλασσα στους τοίχους της Τροίας.

Ποιητή, εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι!
Τόσα που έκανες για μας, μεγάλη σου η δόξα!
Ολόκληρη αυτοκρατορία γραμμάτων από τα χαλάσματα έχτισες,
τώρα περιμένεις τους βαρβάρους δίχως φόβο.

_

γράφει η Teuta Sadiku