Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους,

Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους.

«Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια,

πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια!

Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση!

Εσύ θα είσαι πλάι μου… Ο κόσμος να χαλάσει!»

Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας

Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας!

Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη…

Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι…

Μα όσο κι αν πολέμησαν το κάστρο μας δεν πέφτει!

Αντέχει μπόρες το σκαρί, λιμάνι όταν έχει!

Οι κλώνοι μας ανθίσανε… Οι πόνοι μάς ενώναν!

Οικογενειακοί δεσμοί τη θέληση ατσαλώναν!

«Κράτα» μου είπες «Μη λυγάς! Κι ετούτο θα περάσει!

Εμείς θα είμαστε μαζί στ’ ονείρου μας τη χάση!»

Κι εκεί που όλο σύννεφα πρόβαιναν στη ζωή μας

Ήλιος λαμπρός η αγάπη μας φώτιζε το στρατί μας!

Αστραποβρόντα ο ουρανός κι έτρεμες σα σπουργίτι…

Μα ήμουν πάντα το δαδί που ζέσταινε το σπίτι!

Όταν διψούσα, ήσουνα πηγή δροσιάς τα βράδια,

Κι έσβηνες μονοκοντυλιά του πόνου τα σημάδια!

Κι έτσι περνούνε οι καιροί, διαβαίνουνε οι χρόνοι

μα ο εις τ’ αλλού απλώνουμε τσ’ αγάπης το σεντόνι!

Οι κλώνοι μας βγάλαν ανθούς κι αυτοί με τη σειρά τους

Και στήσαν αετοφωλιές να βάλουν τα όνειρά τους!

Μείναμε τώρα μοναχοί! Οι ώμοι μας βαραίνουν,

Τα χείλη μένουν σφαλιχτά και οι κραυγές σωπαίνουν!

Τα ροζιασμένα χέρια σου ακόμα μ’ αγκαλιάζουν

Κι οι νύχτες μου, μα τω Θεώ, σαν όνειρο μού μοιάζουν!

Κι όταν στα μάτια σου με μιας παράπονο προβάλλει

Γίνεται αλάτι και νερό μες στη δική μου αγκάλη!

_ 

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

(E’ Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος Δαπόντες»)