Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας 
λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας
Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας
και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας.
Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει
με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι”
Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει
που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει…
Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες
και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες.
Λόγια που ξεστομίζουμε επάνω στο θυμό μας
και σαν μαχαίρια δίκοπα πάνε στο διπλανό μας…
Λόγια που για κουτσομπολιό τα λέει ο καθείς μας
που θάβουν τον άλλονε βαθύτερα απ’ τη γης μας.
Λόγια, λογάκια παιδικά που πάντα στάζουν μέλι
να τα ακούει ο γονιός ολημερίς το θέλει.
Λόγια ανθρώπων γνωστικών που στάζουν “σοφία”
ανθρώπων που δεν έχουνε και “μόρφωση” καμία.
Λόγια που οι πολιτικοί σκορπίζουν σαν τα φύλλα
με υποσχέσεις άυλες που μοιάζουν σαν τα ξύλα
Λόγια που λέει η καρδιά και στην καρδιά πηγαίνουν
λόγια που οι ευαίσθητοι μόνο καταλαβαίνουν…
Λόγια που αν δεν τα σκέπτεσαι να μην τα ξεστομίζεις
γιατί μαχαίρι στην καρδιά μπήγεις και το γυρίζεις…

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη