Κι έχω βαρεθεί τα λόγια, τις αγάπες
κι όλες εκείνες τις μεγάλες αυταπάτες
που σκορπάν με ένα φύσημα του αέρα
με ορμή και με δύναμη σαν αόρατη σφαίρα
Μια στιγμή και η αλήθεια σκορπάει τα νέφη
παζαρεύει το μύθο με μια πρόστυχη μέθη
μέσα στο κάδρο τα χρώματα γίνονται γκρίζα
σβήνουν τα πρόσωπα και μένει η κορνίζα
Ουτοπία η νίκη στου ανθρώπου το γένος
Χειμωνιάτικη χίμαιρα που χτυπιέται με μένος
και το ψέμα εκεί σαν τυφλός αποστάτης
σε προδίδει με βία μα δηλώνει προστάτης.
Το αγαπώ παρωδία ξεπουλιέται στην πράξη
το νοιάζομαι λόγος εκφυλισμένος με τάξη.
και στου χρόνου το μοτίβο οι ίδιες μορφές
συστήνονται πάλι θυμούνται στιγμές.
Στου χρόνου το ταξίδι σε ακολουθούν
όσοι τους χτύπους της καρδιά σου ακούν
το αίμα που αχόρταγα στις φλέβες σου ρέει
παραμύθια για λύκους και μάγισσες λέει.
Στης ζωής μου το σύντομο και ανείπωτο μύθο
το παραμύθι σώπασε ξεγέλασε τον ήχο
Δράκοι πετούν φωτιές του καίνε τις σελίδες
Τα παραμύθια τέλειωσαν πήραν σειρά οι αλήθειες.

_

γράφει η Μαρίνα Σαμαρτζίδου