Select Page

Αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο

Αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο

Συνείδηση στα μέτρα του κόσμου
κυριαρχημένος από τη θέληση
να ελέγχεις τις αισθήσεις
όμως τα πάντα μας τραβούν προς τα έξω
τις άφεγγες νύχτες
ενδίδεις σε άχρηστες σκέψεις
σε εμποδίζουν να σταθείς εδώ τα παραληρήματα
και οι διαβρωμένοι απ' το χρόνο καθρέπτες.
Είχες πει να προσέχουμε αυτά που πρέπει,
κι αυτά που μας είναι απαραίτητα
για να ονειρευόμαστε
όπως τα λουλούδια στο χειμωνιάτικο παράθυρο.
Ψευδαισθήσεις εξαιρετικά συχνές
κίνητρα για να χωρίσεις τον κόσμο στα δύο
σκιές πλάι στην ασπρόμαυρη
παραδοχή της ύπαρξης σου
ανάμεσα στις ανθισμένες αμυγδαλιές.
Παρατηρείς πόσο κλίνει προς τη λήθη
η παλιά αγαπημένη
αυθαίρετη και συγκεχυμένη εικόνα πια
φοβάσαι την ισότητα των ψυχών
Αύριο μπροστά στο φως
μα και την αφροσύνη, φοβάσαι.
Φευγαλέες ομοιότητες,
δάκρυα και στιγμές που ξανάρχονται
τυραννάς, τυραννιέσαι
αρχίζει το πνεύμα να τρεκλίζει πέρα δώθε,
ψέματα και λόγια δίχως νόημα
μετά από μια σύντομη ένταση της μνήμης
κάποιο αιώνιο βροχερό πρωινό
αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο.
Η καρδιά μου
ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο ένστικτο
χτυπά πεισματικά και ανοχύρωτη
μα δε με νοιάζει
κρυφά φωτίζω το δρόμο
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
ναι μη γελάς ...
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
με μια προτίμηση
να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

13 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Zωή!!!Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στίχο…….. απλά σας ευχαριστώ!!!!!!!!Καληνύχτα!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αύριο, στο ψιχάλισμα της αιωνιότητας, εκεί ας συναντηθούμε Άννα, έχοντας εξαργυρώσει όλα τα εγώ της ψυχής στο φως…

      Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    ……σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου…..
    Σπέρνεις, Ζωή, το σπόρο της έμπνευσης στο φρεσκοσκαμμένο χωράφι της ψυχής μας….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένας χαρταετός η ψυχή, ας την αφήσουμε ελεύθερη κι ας πονέσει… Ευχαριστώ την αγάπη σας.

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο ποίημα!!! Μπράβο Ζωή!!! Ευχαριστούμε πολύ για τη μοιρασιά!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο μαντηλάκι της αυγής ξεδυαλύνονται οι κόμποι της ψυχής, στο φως Σοφία, στο φως… Ευχαριστώ για τη συγκίνηση.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τώρα που απέκτησε και η δυστυχία πρόσωπο κοσμικό θέλω περισσότερο από ποτέ να μείνω ξένη… ναι Μάχη, σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου για να μην σκοντάψουν τα παιδιά… Την αγάπη μου, από καρδιάς.

      Απάντηση
  4. Αθηνά Μαραβέγια

    “…σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
    με μια προτίμηση
    να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.”
    Πανέμορφο!!!!!!!!!
    Καλημέρα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τις νύχτες ζητιανεύω τις λέξεις… τις μέρες γίνονται άστρα Αθηνά. Ευχαριστώ για τη συνηγορία και τη συμπόρευση.

      Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, Ζωή. Τα άστρα που σπέρνεις φωτίζουν πραγματικά τις μέρες μας. Ευχαριστούμε. Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο ίδιο καραβάνι είμαστε Μάρθα, μαζί συνοδοιπόροι στο φως και μου χαρίζετε τόση συγκίνηση. Την αγάπη μου.

      Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Απλά υπέροχο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!