Αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο

24.07.2016

Συνείδηση στα μέτρα του κόσμου
κυριαρχημένος από τη θέληση
να ελέγχεις τις αισθήσεις
όμως τα πάντα μας τραβούν προς τα έξω
τις άφεγγες νύχτες
ενδίδεις σε άχρηστες σκέψεις
σε εμποδίζουν να σταθείς εδώ τα παραληρήματα
και οι διαβρωμένοι απ' το χρόνο καθρέπτες.
Είχες πει να προσέχουμε αυτά που πρέπει,
κι αυτά που μας είναι απαραίτητα
για να ονειρευόμαστε
όπως τα λουλούδια στο χειμωνιάτικο παράθυρο.
Ψευδαισθήσεις εξαιρετικά συχνές
κίνητρα για να χωρίσεις τον κόσμο στα δύο
σκιές πλάι στην ασπρόμαυρη
παραδοχή της ύπαρξης σου
ανάμεσα στις ανθισμένες αμυγδαλιές.
Παρατηρείς πόσο κλίνει προς τη λήθη
η παλιά αγαπημένη
αυθαίρετη και συγκεχυμένη εικόνα πια
φοβάσαι την ισότητα των ψυχών
Αύριο μπροστά στο φως
μα και την αφροσύνη, φοβάσαι.
Φευγαλέες ομοιότητες,
δάκρυα και στιγμές που ξανάρχονται
τυραννάς, τυραννιέσαι
αρχίζει το πνεύμα να τρεκλίζει πέρα δώθε,
ψέματα και λόγια δίχως νόημα
μετά από μια σύντομη ένταση της μνήμης
κάποιο αιώνιο βροχερό πρωινό
αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο.
Η καρδιά μου
ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο ένστικτο
χτυπά πεισματικά και ανοχύρωτη
μα δε με νοιάζει
κρυφά φωτίζω το δρόμο
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
ναι μη γελάς ...
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
με μια προτίμηση
να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Zωή!!!Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στίχο…….. απλά σας ευχαριστώ!!!!!!!!Καληνύχτα!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αύριο, στο ψιχάλισμα της αιωνιότητας, εκεί ας συναντηθούμε Άννα, έχοντας εξαργυρώσει όλα τα εγώ της ψυχής στο φως…

      Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    ……σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου…..
    Σπέρνεις, Ζωή, το σπόρο της έμπνευσης στο φρεσκοσκαμμένο χωράφι της ψυχής μας….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένας χαρταετός η ψυχή, ας την αφήσουμε ελεύθερη κι ας πονέσει… Ευχαριστώ την αγάπη σας.

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο ποίημα!!! Μπράβο Ζωή!!! Ευχαριστούμε πολύ για τη μοιρασιά!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο μαντηλάκι της αυγής ξεδυαλύνονται οι κόμποι της ψυχής, στο φως Σοφία, στο φως… Ευχαριστώ για τη συγκίνηση.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τώρα που απέκτησε και η δυστυχία πρόσωπο κοσμικό θέλω περισσότερο από ποτέ να μείνω ξένη… ναι Μάχη, σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου για να μην σκοντάψουν τα παιδιά… Την αγάπη μου, από καρδιάς.

      Απάντηση
  4. Αθηνά Μαραβέγια

    “…σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
    με μια προτίμηση
    να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.”
    Πανέμορφο!!!!!!!!!
    Καλημέρα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τις νύχτες ζητιανεύω τις λέξεις… τις μέρες γίνονται άστρα Αθηνά. Ευχαριστώ για τη συνηγορία και τη συμπόρευση.

      Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, Ζωή. Τα άστρα που σπέρνεις φωτίζουν πραγματικά τις μέρες μας. Ευχαριστούμε. Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο ίδιο καραβάνι είμαστε Μάρθα, μαζί συνοδοιπόροι στο φως και μου χαρίζετε τόση συγκίνηση. Την αγάπη μου.

      Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Απλά υπέροχο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου