Αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο

24.07.2016

Συνείδηση στα μέτρα του κόσμου
κυριαρχημένος από τη θέληση
να ελέγχεις τις αισθήσεις
όμως τα πάντα μας τραβούν προς τα έξω
τις άφεγγες νύχτες
ενδίδεις σε άχρηστες σκέψεις
σε εμποδίζουν να σταθείς εδώ τα παραληρήματα
και οι διαβρωμένοι απ' το χρόνο καθρέπτες.
Είχες πει να προσέχουμε αυτά που πρέπει,
κι αυτά που μας είναι απαραίτητα
για να ονειρευόμαστε
όπως τα λουλούδια στο χειμωνιάτικο παράθυρο.
Ψευδαισθήσεις εξαιρετικά συχνές
κίνητρα για να χωρίσεις τον κόσμο στα δύο
σκιές πλάι στην ασπρόμαυρη
παραδοχή της ύπαρξης σου
ανάμεσα στις ανθισμένες αμυγδαλιές.
Παρατηρείς πόσο κλίνει προς τη λήθη
η παλιά αγαπημένη
αυθαίρετη και συγκεχυμένη εικόνα πια
φοβάσαι την ισότητα των ψυχών
Αύριο μπροστά στο φως
μα και την αφροσύνη, φοβάσαι.
Φευγαλέες ομοιότητες,
δάκρυα και στιγμές που ξανάρχονται
τυραννάς, τυραννιέσαι
αρχίζει το πνεύμα να τρεκλίζει πέρα δώθε,
ψέματα και λόγια δίχως νόημα
μετά από μια σύντομη ένταση της μνήμης
κάποιο αιώνιο βροχερό πρωινό
αλήτες άγγελοι ξεχασμένοι στο πλακόστρωτο.
Η καρδιά μου
ενισχυμένη μέσα στο ανθρώπινο ένστικτο
χτυπά πεισματικά και ανοχύρωτη
μα δε με νοιάζει
κρυφά φωτίζω το δρόμο
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
ναι μη γελάς ...
σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
με μια προτίμηση
να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Zωή!!!Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στίχο…….. απλά σας ευχαριστώ!!!!!!!!Καληνύχτα!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αύριο, στο ψιχάλισμα της αιωνιότητας, εκεί ας συναντηθούμε Άννα, έχοντας εξαργυρώσει όλα τα εγώ της ψυχής στο φως…

      Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    ……σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου…..
    Σπέρνεις, Ζωή, το σπόρο της έμπνευσης στο φρεσκοσκαμμένο χωράφι της ψυχής μας….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ένας χαρταετός η ψυχή, ας την αφήσουμε ελεύθερη κι ας πονέσει… Ευχαριστώ την αγάπη σας.

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο ποίημα!!! Μπράβο Ζωή!!! Ευχαριστούμε πολύ για τη μοιρασιά!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο μαντηλάκι της αυγής ξεδυαλύνονται οι κόμποι της ψυχής, στο φως Σοφία, στο φως… Ευχαριστώ για τη συγκίνηση.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τώρα που απέκτησε και η δυστυχία πρόσωπο κοσμικό θέλω περισσότερο από ποτέ να μείνω ξένη… ναι Μάχη, σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου για να μην σκοντάψουν τα παιδιά… Την αγάπη μου, από καρδιάς.

      Απάντηση
  4. Αθηνά Μαραβέγια

    “…σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου
    με μια προτίμηση
    να παραμείνω ξένη, ξένη και αγνοούμενη.”
    Πανέμορφο!!!!!!!!!
    Καλημέρα!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τις νύχτες ζητιανεύω τις λέξεις… τις μέρες γίνονται άστρα Αθηνά. Ευχαριστώ για τη συνηγορία και τη συμπόρευση.

      Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο, Ζωή. Τα άστρα που σπέρνεις φωτίζουν πραγματικά τις μέρες μας. Ευχαριστούμε. Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στο ίδιο καραβάνι είμαστε Μάρθα, μαζί συνοδοιπόροι στο φως και μου χαρίζετε τόση συγκίνηση. Την αγάπη μου.

      Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Απλά υπέροχο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου