Στο πλάι παρωπίδες, στη σκέψη σου φραγή. Στα αισθήματα ασπίδες φτιαγμένες από ενοχή. Η μέρα σου ταινία κι εσύ απατεώνας θεατής. Κάθε σου γεύση αηδία, του στόματος ή της ζωής Μια ανόητη αναμονή για ένα δρομολόγιο, που δεν έχει καταγραφεί ποτέ σε ημερολόγιο. _ γράφει...

Εγώ, δεν είμαι εγώ… Μια σκιά είμαι που γυρνώ μες στης νύχτας την ομίχλη. Πήρα τα πέπλα της και τα φόρεσα για να χορέψω τον τελευταίο χορό. Εγώ, δεν είμαι εγώ… Περιπλανώμενη τσιγγάνα δίχως παπούτσια γυρνώ στο περιθώριο της νύχτας. Δε θέλω να φορέσω τα παπούτσια που...

Θυμάμαι να είμαι παιδούλα με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη ανάμεσα στα φτερά που εγώ είχα για να πετάξω μα οι άλλοι δεν έβλεπαν… Στην παλιά μονοκατοικία της γιαγιάς μια τριανταφυλλιά κίτρινη ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Ακόμη θαρρώ πως μυρίζω το άρωμά της! Θυμάμαι...

Τον πόνο του χαμού του δικού σου εκεί βρήκα στο τασάκι του μυαλού δικού μου γίνηκε η προίκα. Τη μοναξιά των στιγμών σ’ αυτό εκεί διαβάζω του εγωισμού τα σύνορα ευπρεπώς πώς να διατάζω. Να βρίσκονται ολημερίς κι ολονυχτίς συνάμα να επέρχεται ολοταχώς συνεύρεσης το...

Αποχώρηση... βήματα παρελθοντικά... Οι νεκροί ξεχασμένοι πρόγονοι επανέρχονται τώρα με την πανάρχαια τιμωρία. Φράζουν το δρόμο σου, γκρεμίζουν τις ιδέες σου για ένα διαφορετικό πέρασμα στον κόσμο. Οι ενοχές σου σαλεύουν σε κάθε γωνιά αυτού του σπιτιού η οργή σου...

Κυματιστή η ανάσα σου χείμαρρος η σκέψη σου σε λιβάδι χρωματιστό όνειρο αλλοτινό και άπιαστο. Το κυνηγάς από παιδί γέρνεις μαζί με τον ήλιο στου δειλινού το φιλί το όνειρο σε προσπερνάει με δυο μάτια φωτιά σε αγγίζει για λίγο και τρέχει να πετάξει ψηλά. Τα σύννεφα...

Πώς να χωρέσω την ύπαρξή μου σε δυο-τρεις λέξεις; Πώς να ορίσω την απίστευτη δύναμη που ‘χουν οι σκέψεις; Πρώτα γεννιόμαστε, ταμπέλες γινόμαστε, επιρρεπείς στην αδράνεια Ένιωσα κάπου, έξω απ' το τέμπο, να ζω στην παράνοια Όλη η ζωή μου στιγμές διαύγειας, ξανά...

Το σπίτι της κολλητής μου, μία μαγική φτωχική -για τα σημερινά δεδομένα, μονοκατοικία. Θα μου πεις: «Συνάδει το μαγική με το φτωχική;». Αμέ. Δεν το ξέρετε; Εμείς πάντως, ο νεαρόκοσμος της εποχής, δε θα την αλλάζαμε με κανένα από τα πολυτελή διαμερίσματα των...

11 Μαΐου 1980. Φέτος τα γενέθλια του συνέπεσαν με τη Γιορτή της Μητέρας. Τρεις ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του ζωγράφιζε. Έκαιγαν τα μάτια του, πετούσε η ψυχή του. Θα ήταν ο καλύτερος πίνακάς του. Δεν άκουσε τον κρότο που έκανε η μητέρα του πέφτοντας. Αργότερα μόνο...

Ο αέρας παίρνει τη σκιά μου Τη σκορπάει στους δρόμους με μανία Αλύπητα γδέρνομαι από την ταχύτητα Το φως σκοντάφτει πάνω μου και κοντοστέκεται Να μου αφήσει μια αχνή λάμψη Ως ένδειξη συμπαράστασης στην αμυδρή μου ύπαρξη Ή να με προσπεράσει με αδιαφορία Αφήνοντάς με...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σε άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα της ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε Αντέχουμε λέμε λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Κομμένα πρόσωπα σκορπισμένα στους δρόμους ακέφαλα περπατούν τα κορμιά με ένα νήμα δεμένοι, μαριονέτες της ρουτίνας είμαστε καθρέφτες. Άνοιξη και καλοκαίρι στα πλακόστρωτα κλαίνε Φθινόπωρο και Χειμώνας στα πεζοδρόμια με μαραμένα τα χέρια. Βγαλμένα τα μάτια από το...

"Άμα απλώσω το χέρι θα το φτάσω." "Μα είναι πολύ μακριά!" "Όντως!" ξεφύσηξε. "Και η σκάλα δεν φτάνει μέχρι εκεί. Δεν πειράζει θα πηδήξω." "Πόσο ψηλά μπορείς;" "Ψηλά γιατί; Αφού προς τα κάτω θα πηδήξω." "Και τότε πως θα πιάσεις το φεγγάρι;" Γιατί όλες οι...

Νίκησες κι εγώ πεθαίνω. Ήμουν η ύπαρξη σου και θανατώνοντας με… δες το σ΄ αυτή την εικόνα, που είναι η δική σου εικόνα, πόσο ολοκληρωτικά σκότωσες τον εαυτό σου’’. Edgar Allan Poe -Καφέ ή κάτι πιο δυνατό; Τζιν, ας πούμε. -Καφέ, ευχαριστώ. Είναι ακόμα νωρίς για να...

Στον καθαρό μου ουρανό Του είναι μου ανατρέχω Σε προσβάσιμη περιοχή Του εγώ μου κατατρέχω. Σχέδια και όνειρα Που θέλησα να δώσω Πνοές και ύπαρξη Καθοδηγούμενες μην ενδώσω. Σε άπληστες διαρκώς Που έρχονται και συμβάλλουν Σε κακοτοπιές του νου Συντριβές τους...

Σε απάνεμο πρόσωπο θα χαράξω με ανεξίτηλα χρώματα δύο καθάριους καθρέφτες κι ένα πλατύ χαμόγελο, δίχως κόκαλα και φαρμάκι. Και κάπου ανάμεσα, στα κάτοπτρα και το μειδίαμα των χειλιών, θα προβάλλει μία καμπύλη αναπνοής και διαίσθησης για να ανθίσει η ελπίδα και να...

Άλματα παντός καιρού Πραγματοποιούνε όλοι Μα δεν καθορίζονται Αν γίνονται παροτρύνσεις και διαόλοι. Που θέλησαν να ζουν Και να υπάρχουν ανάμεσά μας Ύπουλοι στυγνοί Αβέβαιοι στα σημερινά μας Σχέδια και όνειρα Που όλοι καταβάλλουν Μα άδοξα και αποθαρρυντικά Διόλου...

Τίποτα το ιδιαίτερο θα απαντήσεις και σήμερα σε ερωτήσεις πανομοιότυπες και τυπικές λευκές εικόνες θα βαραίνουν στα βλέφαρά σου και άχρωμες χειραψίες θα κουράζουν τα χέρια σου. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν συνέβη θα πεις τα γεγονότα της μέρας βαλμένα προσεκτικά σε...

Βαρύ στα βλέφαρα το δάκρυ βαθύ στα μάτια το σκοτάδι τρέμει η καρδιά πίκρα γεμάτη βουβή στην προσμονή γυρεύει χάδι. Βαριά στα σύννεφα η βροχή χαράδρα απάτητη η ψυχή ποιος κράτησε μαχαίρι κοφτερό τη χαραυγή σημάδεψε με αίμα πικρό. Βαριά η καρδιά απ’ τον λυγμό στο...

  Η μέρα σκεβρώνει την ύπαρξή σου σε κερνάει αθεράπευτες τύψεις σου στήνει παγίδες με εναλλαγές από το μαύρο στο άσπρο σε σπρώχνει μέσα σε βαθύ σκοτάδι και ύστερα σε πνίγει με φως. Αργείς να συνηθίσεις όλα γίνονται πάντα τόσο γρήγορα το μυαλό σου μπερδεύεται...