«..και πέφτει η οβίδα στη φάτνη του μικρού Χριστού το αίμα στο αίμα» Μίλτος Σαχτούρης (Δεκέμβρης 1948) Την άγια νύχτα θα λάμπουν πάλι οι περιούσιοι της ύλης. Την ίδια νύχτα θα πέφτουν άνθρωποι- αστέρια, αζήτητοι της αγάπης. Παιδιά άλλου θεού θα κάνουν κλήσεις...

Μεσάνυχτα Δευτέρας. Υπεραστικές κλήσεις προς εκλιπόντες παραλήπτες. Η πόλη κλειστή στους πόθους και τις προκλήσεις. Παραδομένη στο στριγκό νανούρισμα της βδομαδιάτικης ρουτίνας. Παράδεισος για τους μοναχικούς, τους αλκοολικούς και τους συνταξιούχους. Νεκροταφείο...

«Δεν έχουμε όλη τη μέρα, προχώρα», φώναξε με αυστηρό ύφος ο αρχιφύλακας της φρουράς. «Μα… δεν ξέρω αν θέλω να αποχωριστώ το νησί μου», αποκρίθηκα δειλά ψελλίζοντας τις λέξεις μέσα από τα δόντια μου. «Πού με πάτε, δε θέλω… όχι», κραυγάζω όσο με τραβούν έξω....

Ο παππούς μας ήταν ο καλύτερος του κόσμου. Όλα κι όλα είχε δύο εγγόνια, εμένα και τον ξάδερφό μου, το Νικολάκη. Στρατιωτικός στο επάγγελμα, ήταν αυστηρός και σοβαρός με τους υπόλοιπους. Όταν έβλεπε εμάς τους δύο, άνοιγε η καρδιά του. Το αγριεμένο πρόσωπό του...

Έφτασα στο τέρμα. Άφησα χαραμάδες και τρύπωσε η θλίψη, ως τα μύχιά μου. Δε με νοιάζει αν είναι μέρα, ή νύχτα. Χειμώνας, ή καλοκαίρι. Είχα όνειρα, πολλά όνειρα. Πού πήγαν τα όνειρά μου; Είχα χαμόγελο κι ένα τραγούδι έτοιμο στων χειλιών μου τις άκρες. Ποιος, και τι...

Ο Γιώργος έχει μεγαλώσει πια. Πάντα στο περιθώριο της φιλίας και πάντα χωρίς συγχώρεση. Πόσο θα κουράστηκε! Μου θυμίζει τον Σάιλοκ απ’ τον Έμπορο της Βενετίας. Σε τόσους χριστιανούς ανάμεσα, ένα απομεινάρι εθνικό, ένας γέρος φρικτός κι αντιπαθής σε όλους. Τριγύρω...

Η Λενιώ είχε τον ίδιο χαρακτήρα με τη μητέρα της. Στην παιδική της ηλικία, σεμνή και ντροπαλή, κρυβόταν πίσω απ’ τα φουστάνια της μάνας της. Στο σχολείο τυπική και μελετηρή. Φίλους δεν είχε, ούτε σχέσεις είχε συνάψει. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός ήταν το μόνο...

Όλη τη νύχτα παλεύει με τα πλήκτρα της γραφομηχανής του. Βάζει, βγάζει χαρτιά, τα σκίζει, τα πετά. Κάθε χτύπος από τα πλήκτρα και ένα τσίμπημα στην καρδιά. Η απώλεια του αγαπημένου του φίλου, τον έχει κάνει σμπαράλια. Δακτυλογραφεί με λεπτομέρειες ό,τι ακριβώς...

Το σπίτι της κολλητής μου, μία μαγική φτωχική -για τα σημερινά δεδομένα, μονοκατοικία. Θα μου πεις: «Συνάδει το μαγική με το φτωχική;». Αμέ. Δεν το ξέρετε; Εμείς πάντως, ο νεαρόκοσμος της εποχής, δε θα την αλλάζαμε με κανένα από τα πολυτελή διαμερίσματα των...

«Συνηθίζεται τελειώνοντας το εσωτερικό πρόγραμμα κάθε θεραπευόμενος να «αφήνει» ένα μικρό μήνυμα για όλα αυτά που έχει βιώσει. Νόμιζα ότι το θέμα των παράνομων ουσιών δεν με αφορούσε, ότι δε θα με άγγιζε ποτέ. Άλλαξα γνώμη όταν δυστυχώς είχα εθιστεί αρκετά. Ρώτησα...

Και δεν είναι μόνο τα δεινά που κουβαλούσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπου κυρίως τα παιδιά τα γνώρισαν όλα -αγριότητα, κατοχική μπότα, πείνα του κερατά που ούτε στην Αφρική την έχουν γνωρίσει στο απόγειό της, είναι και η θυσία των απλών Ελλήνων πολιτών που έπαιζαν...

Και μετά ήρθ’ η Χούντα… Κι η Ελευθερία όλο έβλεπε τον ίδιο εφιάλτη. Ήταν λέει μαθήτρια και τ’ αγόρια τής τραβούσαν τις κοτσίδες που δεν τολμούσε να κόψει: ο συνταγματάρχης το απαγόρευε κι εκείνη κάθε μεσημέρι γύριζε ταπεινωμένη στο αυστηρό σπιτικό της… Κι όταν...