Παίζεις με το τυχαίο μέσα από βλέμματα κοίταγμα επίμονο η εικόνα τρέμει στο τζάμι το πρωινό φιλί χλευαστικό αμφιβάλλεις περιγράφοντας όνειρα έφυγε το καλοκαίρι, πόσο δύσκολα, φοβάσαι πως η μιζέρια είναι η σίγουρη εγγύηση της θλίψης μα δεν με θλίβει το φθινόπωρο,...

Μια ζωή υπάρχουνε Εντάσεις αποστάσεις Μα σα θα ’ρθουμε μόνιμα Τρέχα να τις προφτάσεις. Ο κύκλος που τελείωσε Τ’ άστρα κι αν εσβηστήκαν Και σ’ έναν επίγειο ουρανό Κληθήκαν κι αμπαρωθήκαν. Τι κι αν δεν έχει κλειδαριές Τι κι αν επιβραβεύουν Ψυχές που τις λησμόνησαν Το...

Κορμιά στεγνά, σκελετωμένα Το χέρι τρέμει, η ανάσα δε βγαίνει Ψάχνουν κάτι να βρουν για να κρατηθούν Όλοι όμως τους προσπερνούν Κοιτούν αλλού και αδιαφορούν Φοβούνται μήπως ανθρώπους τους πουν Έχουν ξεχάσει πώς είναι να βοηθούν Ελπίζουν πως στη θέση τους ποτέ δε θα...

«Κάθε απόγευμα Ένα παιδί κάθεται. Κάθεται Στις τσιμεντένιες σκάλες Του σπιτιού Κοιτάει επίμονα Στα μάτια των αναστεναγμών μου», (Χίβα Παναχί, ‘Αναμνήσεις’). Στους πρόσφυγες & μετανάστες... Στην ποιητική συλλογή της Ιρανής ποιήτριας (Κουρδικής καταγωγής), Χίβα...

Γιατί έκοψαν και έραψαν πάνω στην ψυχή των ποιητών; Με ποιο δικαίωμα τους έπνιξαν, και μας έδειξαν μουλιασμένες λέξεις μονάχα; Απέκρυψαν πονηρά και δόλια τις φλόγες τους, ώστε να καταντήσουν οι σπίθες λέξεις στο χαρτί φιλήσυχες, καλόβολες, σκυφτές. Μα, δε γνωρίζω...

Εγώ δε σε γνωρίζω.   Άνετα λοιπόν μπορείς να μου τα διηγηθείς όλα.   Τίποτε πια δε με εντυπωσιάζει. Οι ιστορίες σας μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Να το ξέρεις.   Θα σ’ ακούσω, αν το θες πραγματικά.   Θα γυρίσω την πλάτη μου να μη με βλέπεις....

Οι λέξεις είναι εμπειρικά θραύσματα της ζωής που εμφανίζονται σαν σουρεαλιστικές της συνείδησης ή σαν ήχοι πάνω στο λευκό πέπλο του χαρτιού. Ο ποιητής είναι εκείνος που καλείται να συνδέσει τις λέξεις μεταξύ τους σαν να συνδέει τη μνήμη και τις εμπειρίες του και να...

Μακραίνει ο δρόμος με τα κυπαρίσσια βαθαίνει η ρίζα του θανάτου ψηλώνει η απουσία∙ κι εμείς που μόνο μάθαμε να χάνουμε στα δάχτυλα μετριόμαστε - σήμερα δέκα αύριο εννιά, σαν να φυλάει ο θάνατος σαν να μετράει αντίστροφα σ’ ένα κρυφτό που απ΄την αρχή γνωρίζει τις...

Κάθε φορά που παρατά κανείς ένα όνειρο Πέφτει ένα αστέρι. Και πέφτουνε βροχή τ’ αστέρια. Βροχή τα όνειρα. Και εξαφανίζονται Και χάνονται σε ξένους ουρανούς.   Και κάθε φορά που αφήνεις κι εσύ ένα όνειρο Τ’ αστέρι σου φεύγει και δεν θα ξαναφέξει ποτέ πια στον...

Μικρός που είναι ο χώρος μου μα το παράθυρο απέναντι θα ανοίξω. Τριγύρω του είναι ο κόσμος μου, ολάκερος στα χέρια μου χωράει να τον κρατήσω! Κι απ’ το παράθυρο μπορώ μια δρασκελιά να κάνω κι ας αγαπήσω κι ας χαθώ... σ’ όνειρο που δεν φτάνω! Σαν ταξιδέψει η καρδιά...

Προσκάλεσες τον θάνατο και κλείδωσες τις πόρτες Ανείπωτες προθέσεις Ο δυστυχής σου κτήτορας ανάσες σου χαρίζει Μα εσύ δεν θα μπορέσεις Ωχρό το πρόσωπό σου και μελανά τα χείλη Σπαράζουν να μιλήσουν Τα μάτια αλήθειες βλέπουνε μα να τις μοιραστούν ποτέ δε θα θελήσουν...

Με θυμάσαι όταν τίποτα δεν έχεις να κάνεις. Όταν πλήττεις, όταν ο Χρόνος σου είναι περίσσιος. Τότε με θυμάσαι και νοερά μου μιλάς, γεμίζοντας το κενό σου. Νιώθεις έτσι μιαν εικονική πληρότητα. Και μόλις ο Χρόνος και ο Χώρος σου γεμίσουν με καθήκοντα με ξεχνάς και...

«Γιατί ο μηχανισμός του χρόνου  είναι υπερβολικός  για την απλοϊκότητα των ανθρώπων»   ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ: Παράφραση φράσης από τη ''Κόλαση 1.32' Συχνά, όπως κι ο Έρωτας, παιχνίδια ο Χρόνος μας σκαρώνει Κι ενώ στους χρυσοκίτρινους αμμόλοφους το Σίσυφο αφήνει να...

Θάνος Ανεστόπουλος «Απουσία» Βουρκωμένη έρημη νύχτα Πνίγει τις φωνές μέσα μου, τις φωνές απ’ τον πεζόδρομο Τη βοή απ’ τα καθισμένα παιδιά στο πλακόστρωτο που σιγά σιγά όσο περνάει η ώρα και πάει να ξημερώσει, εξασθενεί. Τα στόρια απ’ τα δυο μου παράθυρα -καπάκια...

Δεν ήταν απαραίτητα ορθό μια να έρχεσαι μια να φεύγεις Δεν ήταν απαραίτητα γραφτό τον ύπνο σου σιμά μου να επαίρνεις. Κάθε φορά που ερχόσουν όμως, ένα θα ήθελα να ξέρεις, πως στην παιδική μου την καρδιά ένα σκίρτημα ήσουν πρόθυμος να φέρεις. Δεν ήταν απαραίτητα...

Μνήμη που στριφογυρίζει τους δείκτες της απόφασής μου και με εγωιστικές φωνές να ηχούν σε ανύποπτες στιγμές ζωής που αγνοώ την προέλευσή τους με οδηγεί. Εγκλωβίζομαι. Μνήμη που κολυμπά στον βυθό των θορύβων της μελωδίας της ζωής μου τσαλακώνοντας τη σαγήνη της...

Τα μέλη που ελάτρεψα Σκέφτομαι και κοιτάω Πως τάχα εκατήντησαν Και το θεό ρωτάω. Πώς τα καταφέρανε Και πήραν αποφάσεις Ρητές και αναπόφευκτες Δεν έζησαν τις ενστάσεις; Αυτές που επροβλήθηκαν Και δώσανε αξία Μα αργότερα συνεπήρανε Θαυμασμού τους αναλγησία; Δεν...

Η ζωή του ανθρώπου φωλιάζει, αγκαλιάζοντας το άπαν, μέσα στις ψυχές εκείνων που αγάπησε Ένας άνθρωπος ζει μέσα από τη νόηση εκείνων που στοργικά τον σκέπτονται Ένας άνθρωπος λάμπει, όπως η έμπνευση που εμφύσησε σε αυτούς που τώρα πια υψώνουν την γροθιά τους και...

Δεν το έχεις καταλάβει γι’ αυτό θα το ξαναπώ Η αγάπη θέλει τρέλα και τροφή το “σ’ αγαπώ”, Πού και πού και μία θυσία και όχι “πρέπει” ή “δεν μπορώ” Εάν φυσικά το θέλεις να βαστά κάποιον καιρό. Πού την έβαλες για πες μου, σε συρτάρια ερμητικά Και την άφησες μονάχη...