Έλα για λίγο ένα λεπτό Στον ύπνο μου και ζήσε Το δικό μου το παραμιλητό Τον πόνο μου και σβήσε.   Κάθε ψεγάδι απ’ το μυαλό Απ’ τ’ άσχημα του χαρακτήρα Τι κι αν λένε όλοι αυτό Εγώ απάντηση δεν πήρα.   Ζητώ καθημερινά κι ολονυχτίς Να δω εσένα λίγο Σαν όραμα...

Μήτρα μοναξιά, που γέννας στίχους γραμμένους σε νεκρές ψυχές, ζωντανών ανθρώπων... πες μου… γιατί σκοτώνεις την αγάπη, σαν έρχεται στο διάβα μου; γιατί, καρφώνεις μαχαίρι στα σωθικά του έρωτα; μήπως, κι εσένα σε κυνηγά ή μοναξιά, που σε έσπειρε στου κόσμου τα...

Οι μέρες περνούν γίνονται μια ρουτίνα, και όλα φωνάζουν αισιοδοξία γύρνα! Άνθρωποι σκεπτικοί, άνθρωποι πικραμένοι, που η ψυχή τους τίποτα πια δεν προσμένει.   Τριγύρω πόνος, δάκρυ, θλίψη, την Ελλάδα ποιος αληθινά θα αγαπήσει. Αθωότητα, Ειλικρίνεια, Αγάπη,...

Σήμερα έστρεψα το πρόσωπό μου σ’ ό,τι αποτρόπαιο έχει γεράσει το κορμί σου σ’ ό,τι άπληστο έχει τραφεί από σένα σ’ ό,τι μεγαλόπνοο ρήμαξε τα όνειρά σου σ’ ό,τι φιλόδοξο κατέστρεψε την ηρεμία σου και σκωπτικά με υπομονή μετέτρεψε τα δυο σου μάτια σε θάλασσες λυγμών...

Ανθίζουν τα δέντρα και ύστερα νεκρά ρίχνουν τα χρυσά τους φύλλα. Τα χέρια τους πλέον γυμνά νιώθουν του χειμώνα την ανατριχίλα. Ανατέλλει ο ήλιος για να δύσει, σέρνει την αρχαία πληγή. Τίποτα για πάντα δε θα ζήσει · μόνο η αιώνια αλλαγή. Πορεύονται οι άνθρωποι γοργά...

Το πρώτο σου φιλί το πήρες από μένα και μια κρυφή ηδονή μου χαρίζει η σκέψη πως εσύ θα με θυμάσαι πάντα ενώ εγώ μπορεί και όχι.   Ψέματα πάντα θα σε θυμάμαι ήμουν το πρώτο σου φιλί αλλά εσύ ήσουν η πρώτη αλήθεια μου και για πάντα εσύ.   _ γράφει ο Φοίβος...

Γύρνα για λίγο στο χθες και θυμήσου, όλες εκείνες τις αθώες μας στιγμές συλλογίσου, τότε που ήμασταν παιδιά και κάναμε όνειρα πολλά Θυμάσαι; Θυμάσαι τότε; που πιανόμασταν χέρι χέρι και πηγαίναμε με προορισμό ένα μέρος μακρινό που πάντα περιμέναμε τότε που ήταν όλα...

Η μνήμη ως θέμα στην ποίηση κατέχει έναν κεντρικό ρόλο. Οι αναμνήσεις του παρελθόντος κατακλύζουν τον ποιητή κι εκείνος με οδηγό τις λέξεις και το στίχο αποτυπώνει τα συναισθήματα στο χαρτί. Άλλωστε η μνήμη είναι εκείνη που καθορίζει το παρόν μας, την ιδιοσυγκρασία...

Νομίζεις ότι την ψυχή κρατάς φυλακισμένη; Η ψυχή δεν φυλακίζεται γιατί το σώμα είναι γυάλινο, χωρίς πλαίσια αλλά προπαντός χωρίς εμπόδια. Και αυτή φτερουγίζει δοκιμάζει την αντίσταση του αέρα, σαν τα μικρά πουλιά στο πρώτο πέταγμα. Κρυφοκοιτάει, αναστενάζει και...

Κοίταζε τα στρεβλωμένα δάχτυλα Σε δάκρυα ανελύθη Πως πήρε λάθος την ζωή Πικρά αναθυμήθη Γωνίες σκληρές επέλεξε Αιχμές να τον τρυπάνε Αυτές που ρόλο έχουνε Μονάχα να πονάνε Μία καμπύλη ήθελε Ζεστά να τον κυκλώσει Μια αγκαλιά ολοστρόγγυλη Γλυκά να τον χωνέψει Πού...

Χύθηκε το ποτάμι στην θάλασσα, αφύλαχτα κορμιά σαν σπασμένα κλαδιά τα παρασύρει. Παγωμένα μάτια και καρδιά κομμάτια, στην ξενιτιά χωρίς φτερά και χέρια αδειανά. Πατέρας μάνα και παιδί, νατοι  οι σκύλοι με μαύρο μαντήλι, και οι θρήνοι χωρίς καντήλι. Ένας μετανάστης...

Μέσα στης Πλάκας τα στενά Βήματα μ΄ έφεραν ξανά Με οδηγό τον Περικλή Φειδία, Ικτίνο, Μνησικλή Μνήμες από το παρελθόν Σκέψεις που γίνονται παρόν Ξάφνου από το πουθενά Δράμα αρχαίο που πονά Στήλες που στήνουν σκηνικό Κόρες που λάτρεψαν Θεό Θέατρο τραγικής μορφής...

Με κόκκινο μελάνι φυτεύονται οι λέξεις στ' αγριοκαίρια απόσταγμα φλογάτο σ' ολόλευκο χαρτί με τ' ακροδάχτυλα χωμένα μες στο χιόνι να κραυγάζουν στους τυφώνες. Ωσάν βαγόνια στην ορθή σειρά περιπλέκονται οι στίχοι ρόδινο στάλαγμα ξάγρυπνης φωτιάς αλυχτούν πάνω σε...

Μελαγχολία (Στον Κάρολο Μπωντλαίρ) Θέλω να πάει αλλού, ή απλά να προσπεράσει… Όταν στον ώμο με το χέρι μ’ ακουμπήσει γίνομαι ευάλωτος και χάνομαι στα δάση, κάτι απ’ τα μάτια της στα μάτια μου θ’ αφήσει Σε κάποια ανάκτορα με βρίσκει απ’ τα παλιά σας κλωτσάω μόνος...