Σήμερα έστρεψα το πρόσωπό μου
σ’ ό,τι αποτρόπαιο έχει γεράσει το κορμί σου
σ’ ό,τι άπληστο έχει τραφεί από σένα
σ’ ό,τι μεγαλόπνοο ρήμαξε τα όνειρά σου
σ’ ό,τι φιλόδοξο κατέστρεψε την ηρεμία σου
και σκωπτικά με υπομονή
μετέτρεψε τα δυο σου μάτια
σε θάλασσες λυγμών
και παγωμένους χειμώνες

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
θέλησα να ζήσω μια δική σου μέρα
την ιστορία σου
να βρεθώ και εγώ κατάχαμα
να μάχομαι σιωπηλά για το βιός μου
για τη ζωή μου
μαζεμένος σε μια γωνιά
με ξεσκισμένα ρούχα
και βρώμικα κρύα χέρια
με ματωμένα πόδια
και φόβο παραχωμένο στα σωθικά μου
να παρακολουθώ τη φρίκη
κι αυτή η μέρα να’ ναι τόσο ίδια με την περασμένη
ίδια με όλες τις μέρες που έχουν μαζέψει χρόνια

Σήμερα ψυχή τε και σώματι
δεν κατάφερα στο ελάχιστο να ζήσω
μια μέρα μονάχα δική σου
στέκομαι μπροστά σου και είμαι μικρός
είμαι δειλός και άδειος
κι εσύ με κοιτάς με μάτια μεγάλα
ανοιχτά σ’ όλο το μέγεθός τους
και εκπέμπεις δύναμη, φωτιά
και κανείς δε μπορεί να φανταστεί
ούτε για μια πιθανή στιγμή
τη φρίκη που κρύβει αυτή η αντοχή σου

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη

(πηγή εικόνας)