Ήμουν δεν ήμουν εφτά χρονών κι εκείνη η σταφιδιασμένη γριούλα είχε ανοικτή τη χούφτα. Της έδωσα το χαρτζιλίκι μου  ̶  ένα σελίνι κι έτρεξα φοβισμένος μακριά. Η γριά πέθανε, εγώ μεγάλωσα ο χρόνος κάτω από το χώμα καθάρισε τα κόκαλά της αν δεν ήταν θαμμένη θα βλέπατε...

Δελφίνι γοργοπτέρυγο στη ράχη σου επάνω να ήμουν, να με πήγαινες στο σύμπαν του βυθού το κύμα το πιο γρήγορο γλιστρώντας να το φτάνω να παίζω, να πετάγομαι στην πλώρη καϊκιού δροσάτο να αισθάνομαι το χάδι του νερού. Δελφίνι ασημόγελο τη χάρη σου να είχα να βλέπουν,...

Μια στιγμή μονάχα δώσε μου.. το γαλανό απ΄τα πανσέληνα μάτια σου να πειράξω.. κι αγνάντι μου μείνε ως την αυγή μια θάλασσα να φτιάξω! Μια χτενισιά σ΄ένα φεγγάρι δρόμο άσε μου... Να ταξιδέψω μια αφορμή το χορό της άνοιξης να προλάβω ! Να βγω μια βόλτα στη ζωή με...

  ΑΝΕΛΕΗΤΗ Δεν χαρίζεται Στις σαθρές μας γέφυρες Η καταιγίδα Τα χαϊκού είναι μικρά ποιήματα των τριών στίχων. Στην αρχική τους μορφή είχαν 5 μετά 7 και τέλος πάλι 5 συλλαβές. Θα μπορούσε κανείς να πει πως μέσα στην απλότητά τους και την απόλυτη αφαιρετικότητα...

Καλές Γιορτές! Μια γλυκιά μελαγχολία από κούτσουρο καμμένο και εορταστική ηχώ. Χρόνια Πολλά! Ένα μωρό γεννήθηκε ξανά. Το κλάμα του, ελπίδα θα μας δώσει. Καλά Χριστούγεννα! Αλήθεια, έχεις χρόνο να τα νοιώσεις. Ούτε φέτος θα ενδώσεις; Ένας μίζερος διαβάτης στην αγορά...

[ακατοίκητο] {Στο κουδούνι του σπιτιού μου δε γράφει όνομα και στην αυλή μου φύτρωσε ένα σκιάχτρο. Πάνε χρόνια που αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεσαι.} [βήματα] {Ο χρόνος χωρίζεται σε στιγμές, λένε. Ο χρόνος χωρίζεται σε βήματα, λέω. Είναι τα βήματα τα περπατητά, τα...

Είσαι το σημείο εκείνο που όλα τα όνειρά μου ενώνονται. Οι μαθηματικοί το αποκαλούν "τομή". Εγώ, πάλι, "έρωτα"... -             γράφει ο Μάριος...

Ψευδαίσθηση ερωτευμένη Δημιούργημα του νου μου Σύνδεση ευθυγραμμισμένη Αιώρηση του ουρανού μου Είναι όμορφη παγίδα... Βάλε λίγα άνθη γύρω Τι βοήθησε και είδα; Τι δε μ’ άφησε να φύγω; Είναι η άγνωστη κουβέντα των διπολικών ονείρων Τηλε-πύλες προς μια σέχτα των...

Αν αφήσεις τον κόσμο μόνο του μ’ ένα παιδί ή μ’ έναν ποιητή δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Στα μάτια τους όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Όλα μοιάζουν λογικά. Όλα είναι δυνατά. Αν αφήσεις τον κόσμο στα χέρια τους μπορεί να βρεις τον ουρανό στη θέση της...

Ορθώθηκε στις μύτες των ποδιών να ανακτήσει την απώλεια ύψους από το βάρος των χρόνων στις πλάτες της Έφτασε την απλώστρα και κρέμασε τις νοτισμένες σελίδες της παρατεταμένης ομηρίας στους εφηβικούς ενθουσιασμούς της Σκληρή αγωνία για το μετά, αλλά σαν στέγνωσαν...

Χριστούγεννα. Του Χριστού η γέννα. Σε μια φάτνη ταπεινή στον ταπεινό το στάβλο ανάμεσα στα ζώα ήρθε η Μαρία καβάλα στο γαϊδουράκι για να φέρει στον κόσμο τον Βασιλιά των Βασιλέων. Εκείνον που ήρθε για να κηρύξει την Αγάπη, τον Υιό του Θεού που πήρε σάρκα και οστά...

Τ’ όνειρο τούτο ήταν καλό! μ’ άφησε με χαμόγελο άσε με να το θυμηθώ μπας κι έτσι το ματαϊδώ ώσπου να φέξει η μέρα. Σάμπως νονός, κάνε γαμπρός… μπα μάλλον καλεσμένος πάντως, αητός κι όχι αυτός που ‘χεις αντίκρυ τώρα Σάμπως γιορτή, κι όλοι αυτοί να με κοιτούν στα...

Σπάζω την κούκλα που μου χάρισαν μικρό παιδί. Πολλά γυάλινα ερείπια στην κοιλιά της. Ισχνές λεπίδες λάμνουν στο χάος και χαράζουν με μένος τα γυμνά της κόκαλα. Ποιος κομμός συνοδοιπόρος θα απαλύνει της τραγωδίας τη βαθειά ουλή; Ποια σοφόκλεια ικεσία θα προστρέξει...

Δικαίωμά μου μάτια μου να σ’ έχω στη ζωή μου. Να μου λακτίζεις τους ανθούς κάτω απ’ το έναυσμα της λήθης. Να είσαι ο άγγελος… εξάγγελος που αναγγέλλει στην ψυχή το απαύγασμα μιας θύμησης του επίγειου παραδείσου. Να ζω για νύχτες ολομέταξες με την πλουμιστή θωριά...

Εξεπλάγην Αλήθεια σάς λέγω Μέρες που είναι Καθώς όλα βαίνουν Ρυθμικά γιορτινά με χειραψίες ευχών χαμογελά και αγκαλιές αγάπης στο δι’ ευχών ημάς Εξεπλάγην Αλήθεια σας λέγω Φίλος ξεχωριστός Στο πάνω πάνω μέρος Εξέχουσας θέας Συντετριμμένος Από την καθ' ομολογία του...

Τώρα, που και πάλι δύσμοιροι και δυσοίωνοι καιροί ταξινομούνται ως αγεφύρωτα χάσματα ιδεών και γενεών και αιτιολογούνται ως αναπόφευκτες ιστορικές επαναλήψεις, τώρα, που και πάλι αλλόμορφες και αλλότριες εποχές δικάζονται με απλές απεμπολήσεις σε αθώες καθαιρέσεις...

Νύχτα κι είπες να φύγεις Ένα βήμα η εκπνοή Φορούσες ένα μπλε φουστάνι Και μια γαλάζια θλίψη στα μάτια Νύχτα Κι είπες να φύγεις Σε πήραν στο κατόπι Κάτι σκοτωμένα όνειρα Κάτι μαραμένα μυστικά Νύχτα Κι είπες να φύγεις Το φεγγάρι μοίραζε τ΄άστρα στο σκοτάδι Με ένα...

Πάντα τον γοήτευαν Πάντα τον γοήτευαν ιστορίες ανθρώπων στους οποίους δεν συνέβη, ποτέ, τίποτε· ανθρώπων που έζησαν χωρίς, ποτέ, να έχει γίνει αντιληπτό το γεγονός της γέννησής τους· ανθρώπων που δεν πέθαναν ποτέ, γιατί κανείς δεν ένιωσε, ποτέ, την έλλειψή τους....

Χρόνια τώρα παλεύω στην κορυφή να φτάσω και να φανταστείς δεν είναι τίποτα σπουδαίο.   Μια μικρή πλαγιά στην άκρη του χωριού μου. Μόνο μια φορά μικρή κατάφερα να σκαρφαλώσω και να δω τα μυστήρια του κόσμου τούτου.   Από τότε παλεύω εκεί ψηλά ν’ ανέβω. Ένα...

Να έρχεσαι… Κι ας ήσουν έρωτας πολύ ανάγωγος που ήρθες και χτύπησες αργά την πόρτα. Απ’ τον πηγαιμό να επιστρέφεις… Να διαβάσεις τη λέξη «σ’ αγαπώ» που στα χείλη αυτοκτονεί γιατί αρνήθηκα να την προφέρω. Σημάδια στα χνάρια σου ν’ αφήνεις μη χαθείς… Δεν έχω δρόμους...