Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή. Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του. Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της...

Σε διαδρόμους του μυαλού, βαδίζεις και παρανοείς, στα άβατα του εαυτού, που σπάνια παραχωρείς. Σε λόγια με παρηγοριά, σε αγκαλιές φευγάτες, σε μάτια που αστράφτανε, ψέματα κι αυταπάτες. Σ’ ανθρώπους απ’ το παρελθόν, με χέρια κουρασμένα, που σε πληγώσαν στο παρόν,...

Μη λες σ' αγαπώ Δεν έχει υπόσταση Εκτός αν τρέχουν δάκρυα που πνίγουν την απόσταση Η αγάπη σου είναι στοίχημα κόντρα στα φαβορί ποντάρω τις ζωές μου μα αυτή δεν μου αρκεί Μη λες σ' αγαπώ αν δεις μια μικρή υπόνοια ότι η έλξη μας είναι υποβολή Συνωμοσία των ημών Τ'...

Ο Αντώνης Σκιαθάς είναι ένας πολυγραφότατος δημιουργός, ένας ακούραστος υπηρέτης του ποιητικού λόγου. Η νέα πολύπτυχη ποιητική του συλλογή «Ευγενία» (πικραμένος, 2016) αποκαλύπτει μια βαθιά σχέση του δημιουργού με την ιστορία και την ελλαδική γεωγραφία και τις...

Το δοκίμιο-συγκριτική μελέτη του Απόστολου Δοξιάδη, «λέγοντας και ξαναλέγοντας» (ίκαρος, 2017), για τις περιπέτειες της «έρημης χώρας» ως έμπνευση εντυπωσιάζει με το βάθος της προσοχής του μελετητή στα έργα που εξετάζει. Η προφορικότητα στο δοκιμιακό του λόγο βοηθά...

Άμεμπτου ακρωτηριασμού θύμα η θεά του κάλλους της Μήλου γέννημα λαμπρό και μάρμαρο σκανδάλου. Μέθυσε εκείνη των Δελφών το χάλκινο βραβείο; Ή αυτός τυράννου ηνίοχος πότιζε το σαρκίο; Στη Σαμοθράκη απρόσωπη η νίκη ευλογημένη τα χρόνια τα ελληνιστικά κοσμεί και...

Ο Πέτρος Γκολίτσης αποτελεί μία από τις δημιουργικές φωνές στην ελληνική ποίηση. Με διαρκή παρουσία στο χώρο της κριτικής και σπάνιου βάθους μελέτες σε ποιητές του μοντερνισμού, ο Γκολίτσης αφήνει ανεξίτηλα χνάρια στα ελληνικά γράμματα. Με την πρόσφατα εκδοθείσα...

Αποσπώνται οι μέρες σαν ψηφίδες από έναν τεράστιο ψηφιδωτό Χρόνο. Κονιορτοποιούνται, σβήνονται οι εποχές. Ο άνθρωπος παραμένει πιστός στην άξεστη δύναμή του- Τόσο κακός όσο όταν σε σπήλαια μπορούσε να ζει. Όπως και να τον δω, στα ποιήματά μου δεν χωρά με το χρώμα...

Επέλαση σφραγίδας κραυγάζει ο "Σωτήρας". Ανίσχυρη κατάντια κυβερνά τα επουράνια σαν να πραγματώνεται το αδύνατο αντάμωμα. Το ρολόι προχωρεί και ο χρόνος δε γυρνάει. Δε γυρνάει, πάει μπροστά. Δεν στηρίζει οπισθορήσεις, παρμένες άτυπες ειδήσεις απ' το ιδεατό "καινό"....

Κι όμως απόψε δεν αρκεί η παρουσία του/Για να με λυτρώσει/Βυθίζομαι στη σκιά/(κι ας είναι ολόγιομο)/Και τιμωρούμαι.../Τιμωρούμαι για τον  θυμό που επέδειξα/Στον οδηγό της νύχτας/Ματώνει στα χέρια μου/Απ’ το μαχαίρι που βάζω στην καρδιά του/Η παρουσία του για πρώτη...

Αγέρωχη λαμποκοπάς κι ορθόπλωρη αρμενίζεις μούσα της ψάπφας λιόχαρη κι αιώνια πεθυμιά μια ζωγραφιά της θάλασσας στα μάτια μου ιριδίζεις λιχνίζοντας στη σκέψη μου μύρα και γιασεμιά. Με γέννησες κι απάγκιασα σ’ απάνεμο λιμάνι κι άνθισε μύριους έρωτες ο πόθος μου ο...

Ο Κώστας Μπουρναζάκης, αν και δεν απείχε από τα ποιητικά πράγματα της χώρας, είχε περιορίσει την προσωπική εκδοτική δουλειά του, στρεφόμενος στην επιμέλεια ενός αξιομνημόνευτου έργου για τη Χρονογραφία του Άγγελου Σικελιανού και άλλες μελέτες για τον Λευκαδίτη...

Βαριέμαι αφόρητα την γλυκανάλατη ποίηση Βρωμάει μετριότητα Στροφές απαλές,ανώδυνες Φλύαρες, που δεν μιλάνε Κάψε μου, με δυο λέξεις το σωθικό Και θα σου είμαι ευγνώμων. - γράφει η Φανή...

Σκεφτικό με βρήκε το βράδυ. Όλη τη μέρα δεν σταμάτησαν οι χοροί των ηλιαχτίδων. Βρήκα ένα δώρο φιλίας μες το μουντό τοπίο της πρωτεύουσας. Σπάνιο! Εκεί που λες τίποτα δεν λάμπει, μια φωτοχυσία ακμαία ντύνει με λούστρο τις λυπημένες στιγμές. Υπάρχουν λοιπόν...

 Αγχομάχη:  Λαχανιασμένη κούραση Πόση χαρά σου φέρνει η πληγή μου;   -Τα μάτια αδιάκοπα κοιτάζουν τριγύρω ανήσυχα    και το θεριό φωνάζουν-           «Λίγη χαρά, λίγη ψυχή,   μου γκρέμισες τα ουράνια.   Θλίψη της γης, καημός του θρήνου.   Σέρνεις τη μοίρα μου σε...

  [από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)] Ζωή γεμάτη αντιφάσεις νοήματα συγκεχυμένα μηδαμινά συμπεράσματα κι ο θάνατος στέρεος πιο συμπαγής από το χρόνο πιο αληθινός από την πραγματικότητα. Τραγούδησε τώρα θεέ του Σύμπαντος δημιουργέ για...

  Τραχύς δρόμος ο καημός. Δριμύς χείμαρρος ο αναστεναγμός, βιάζεται να πνίξει τον επόμενο λυγμό, η απουσία σκοτάδι φέρνει πυκνό. Όταν αγαπημένη ανάσα παύσει να ηχεί, όταν ένα βλέμμα δεν είναι πια εκεί, όταν λείπει μια ζωή που άγγιξες, κι ακόμη αναρωτιέσαι κάθε...

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Με τις λέξεις ποτέ δεν ενώθηκες κι ας τις κουβάλαγες στο  ασκί σου Ο άνθρωπος δεν διαβάζεται έτσι ούτε μπορεί κανείς να τον γράψει Από τα σπουδαία σου μετριέσαι –ναι μα από τα ανόητά σου ζυγίζεσαι Από...

Η παρουσία του Γιώργου Λίλλη στα ελληνικά γράμματα έχει πια κλείσει δεκαοκτώ χρόνια. Από το νεανικό του «δέρμα της νύχτας» (1999) μέχρι τον «άνθρωπο τανκ», ο Λίλλης ωρίμασε εκφραστικά και πειραματίστηκε με τον στίχο και τους φθόγγους. Άλλοτε ειρωνικός κι...