Άσε με να σ΄αγκαλιάσω, θέλω απόψε μαζί σου να χορέψω, ενώ γέρνω πάνω σου ν΄ακούσω τη δική σου καρδιά. Αυτήν την καρδιά που μου έμαθε ν΄αγαπώ, να ζω, να γελώ, ν' αγωνίζομαι. Απαλά, στον πιο ωραίο χορό της ζωής μας, έναν χορό, για σένα και για μένα. Άσε με να...

Χιλιάδες χρόνια να ζήσεις, Βυζαντινή εικόνα μνήμης, στην ψυχή μου. Κεκοσμημένη λαμπρύνεται η ψυχή πενιχρά ενδεδυμένη φορέματα. Του Πινδάρου οι ύμνοι με του Ρωμανού του Μελωδού την πένα αναθερμαίνονται. Τα νικητήρια των πνευματικών μας αγώνων Τη Υπερμάχω...

Κρύβεις μια βιασύνη, τόση όση ο λογισμός μου να σαστίζει και το πάθος μου, να τρυπάει βαθιά την καρδιά και τους κροτάφους. Όμως εγώ μπορώ να τραγουδήσω, γιατί μου κράτησες τα χέρια, γιατί άφησες το γέλιο σου στο νου μου, γιατί μου χάρισες τη γελαστή ματιά σου...

Ι Κάλιο αργά λες Αδιάζευκτο ποτέ Παραμονεύει ΙΙ Κάλιο αργά λες; Το ποτέ ως τιμωρός Παραμονεύει   _ γράφει ο  Απόστολος...

          Θα με βρίσκεις στων χειλιών σου τη μελανιά, να την σκεπάζω όταν κρυώνει. Στο φιλί το μεθυσμένο θα με γεύεσαι εκεί στην άκρη των στεναγμών του. Για κέρασμα στην ανήμερη μνήμη σου στις νύχτες που σ’ αγάπαγα με άφησα κρυμμένη. Στου ήλιου την πρώτη φεγγοβολή...

Ήμασταν συνεπιβάτες. Όμως κανείς δεν είχε αντιληφθεί την απουσία μου. Σε λίγο θα ξημέρωνε κι έκρυβα κάτω απ’ το στρώμα παλιές φωτογραφίες. Ήθελα να κοιμούνται οι περασμένες μου συνήθειες. Άφησα μόνο μια πληγή ορθάνοιχτη. Για να διακρίνω τα σημεία που παραπάτησα....

Eίμαστε θύματα επιλογών. Όσων, αρχικά, μας δημιούργησαν και καθόρισαν μετέπειτα τις αποφάσεις στη ζωή μας. Τη συμβουλή ονόμασαν αγάπη. Είναι όμως Εγωισμός. Είμαστε θύματα ενοχών. Όσων, τελικά, μας κατέστρεψαν τα όνειρα και διαλύσανε κάθε μας φιλοδοξία. Τη σωτηρία...

Να σπάω σε χίλια κομμάτια μια νύχτα, μ’ ατέλειωτα χρώματα, να ξεκλειδώνει της μοίρας το κάρμα κι η φαντασία του μυαλού μου να πέφτει σε σφάλμα Ρούχα στο πάτωμα ριγμένα στα χείλη σου, διψασμένο άφησα να ξεθωριάσει, της νύχτας το φεγγάρι για να ξορκίσει του κορμιού...

Ω, λέξεις μου, σας άφησα σκιαγμένες καιρό. Οι χυδαίοι έφραζαν τους στοχασμούς μου με φθηνοποσίες. Παιχνίδια και αλλόφρονες παραστάσεις σκάρωναν στο διάβα μου (φτιασιδώματα τού τίποτα). Και χάντρες πετούσαν σε φιέστες και σιελοενυδρεία για να περνά ο χρόνος. Τα...

        (Άναρθρες Κραυγές Στο Μετέωρο Βήμα Μιας Ακροστιχίδας) Ηθελα, Θεέ μου, να σου πω το τι με βασανίζει... Ποια σκέψη έρχεται στο νου, η μέρα σαν πορίζει! Ρωτώ τ’ αστέρια που ’φυγαν, τον ήλιο που προβάλλει, Ως πού θα φτάσει τ’ όνειρο προτού...

Εγώ είμαι όλα εκείνα, που πίστεψες πως είναι πια πολύ αργά να σου τύχουν, πως ποτέ κάποιος δε θα μπορούσε να σου τα δώσει.   Εγώ είμαι όμως ένας οικιακός "από μηχανής θεός" που λυτρώθηκε από τους γάντζους και το ξύλινο βαρούλκο του, κι έβγαλε τα σχοινιά και τα...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006») Πάντα θά περισσεύει τό κρίμα σου πάνω στή βουβή φιλοξενία τῆς γῆς. Πάντα ἡ κακή σου γνώμη θά σοῦ σαραβαλιάζει τά μάτια νά τά κρατᾶς στά δυό σου χέρια σά σπασμένα φανάρια. Ὅμως θά...

Το δέρμα μου δεν θα γίνει απαλό σαν το δικό σου. Το δικό μου είναι σκληρό, γεμάτο σημάδια, αλλού πιο σκούρο, αλλού πιο φωτεινό. Το δικό σου είναι φτιαγμένο από μετάξι. Το δικό μου ποτέ δε θα του μοιάσει, αναρωτήθηκες όμως γιατί; Γιατί το δέρμα μου είναι σκληρό και...

Έρως κοινός, πυρόξανθος και ολίγον πορφυρός. Έρως τρυφερός, εκ βαθέων εύθραυστος, από κόκκινο και μαύρο καμωμένος. Ολίγον μεταχειρισμένος, λίγο λιγότερο ανθεκτικός. Τιμή: Μη διαπραγματεύσιμη Πληροφορίαι: Εντός _ γράφει ο Αθανάσιος...

Ευνουχίστηκες σκέψη μου, στα απεριόριστα πελάγη ευτυχίας που σου έταξαν Απέρριψες τις λάγνες προτάσεις παραστάσεων και ιδιοτελών αποδοχών και βλέψεων. Κατήργησες δεσμά, θεσμούς, μέτρα και σταθμά Εφάρμοσες διόδους και καθόδους Ανάτασης ψυχής και ανάστασης πεθαμένων...