Πνέει αεράκι ερωτικό πάνω στο Λόφο του Λυκόφωτος. Εκεί... Ο έρωτας ξενυχτά τις Κυριακές και την αυγή τον σκορπά η θεά Αθηνά, σε δρόμους κι ακρογιαλιές μαζί με το δεμένο μυστικό που της μαρτύρησε ένα ντροπιασμένο άστρο! Ονόμασέ με Έρωτα για μια στιγμή... έστω...

Η νύχτα στην πόλη πέφτει θλιμμένη σελήνη τα φώτα γυρνάς και βρίσκεις βράδια χαμένα και ρημάδια. Στο διάβα μιας παραλίγο πίστης Πως κάποτε Υπάκουσες τις διαταγές μου Και όχι την δική σου εκλογή. Έτσι μου ’χες πει. Έπειτα ήρθε το ταξίδι σαν τα πουλιά που πάνε ομαδικά...

Μελάνι ανάμεσα στα δάχτυλα είν’ η ζωή σταγόνα ιδρώτα στο πρώτο χνούδι τ’ αγοριού. Κοιτώ στις προθήκες τα φιλιά που συνέλεξα –τις πίκρες τις καρφίτσωσα γερά, εκθέματα νεκρά ας παραμείνουν– το βλέμμα στις φωτογραφίες εκείνων που αναχώρησαν προ πολλού ζει ακόμα υγρό....

Ένοχος αγνώστου ποινής Μίζερης γκρίζας αυγής Σύμπτωση Μου χάρισες κλεμμένο στέμμα Στο πάτωμα μια στάλα αίμα Λύτρωση Στολίζεις με ψευτιά τις αλήθειες και χτίζεις ασυνήθεις συνήθειες Κόρεσα Κομμάτι γυαλί καθρεφτίζον Ζωγραφισμένο το Εγώ ιριδίζον Σ' αγόρασα Γυρεύεις να...

Μας γοητεύει η σκοτεινιά. Καταραμένοι ποιητές αφήσατε τις θλιμμένες σας στιγμές σε γκρίζα σύννεφα με τον ήλιο να υποβόσκει σε υγρά μάτια. Κι εμείς, στεγνοί κατάστεγνοι με την ανάσα της ροής στ' ανοιχτά ρουθούνια να 'χουμε ρίξει άγκυρα στο σύννεφο· οδυνηρά παρόντες...

κδ΄  Βάλε το παλτό ή φόρεσε την μάσκα βγάλε το ρούχο από πάνω σου ή βγάλε τ’ ακουστικά τίναξε τα μαλλιά ράψε το ρούχο ή κατέβα στις σκάλες ή περπάτησε πέντε ώρες κλάψε λίγο, καθάρισε τις σκόνες το τζάμι γύρνα να σε δω γύρνα σ’ εκείνους φέρε το γάλα κρύο, γεμάτο...

Στον καθαρό μου ουρανό Του είναι μου ανατρέχω Σε προσβάσιμη περιοχή Του εγώ μου κατατρέχω. Σχέδια και όνειρα Που θέλησα να δώσω Πνοές και ύπαρξη Καθοδηγούμενες μην ενδώσω. Σε άπληστες διαρκώς Που έρχονται και συμβάλλουν Σε κακοτοπιές του νου Συντριβές τους...

Η πρώτη ποιητική δουλειά της Μαρίας Αγγελοπούλου, «η απουσιολόγος» (Θράκα, 2016), ξαφνιάζει με την ωμότητα και την αφυπνιστική της δύναμη απέναντι στα καθημερινά δράματα που συμβαίνουν γύρω μας και την ασθενική πλευρά του ανθρώπινου βίου. Ενώ στις συνθέσεις της...

  Την ένιωσα εκεί στα σκοτεινά να αμύνεται στις λέξεις να μετράει υπομονές και να δανείζεται σφυγμό για να τις ξεχρεώσει. Την είδα τα σύμβολα της δύναμης μεθοδικά να ανιχνεύει και σκυφτή να ακονίζει την σιωπή του ευάλωτου εαυτού της. Στον μέτοικο τον όλεθρο που...

Ο άντρας με το μαύρο σεντόνι στους γοφούς τινάζει το πέλμα στα μούτρα του Χάρου κίβδηλο νόμισμα του χώνει στα δόντια θα γλιτώσει –θαρρεί, τη βαρκάδα μονής διαδρομής θα στρέψει –θαρρεί, αλλού το δοιάκι τού νου του με σοφιστείες «αν ήσουν γένους θηλυκού θ’ άνοιγα το...

  Άσπρη βαρκούλα στο γιαλό, την είδα και τη θαύμασα. Αχ! Ας αρμένιζα κι εγώ και τα νερά να δάμαζα. Ποιος ξέρει που θα μ΄έβγαζε το κύμα τ΄αεράκι, Ίσως και να με ξέβγαζε, σε Αιγαίου λιμανάκι! Ή πάλι να με πήγαινε σε χώρες μαγεμένες, αυτές που χιλιοτραγουδούν τις...

Έβαλα όλους τους ήχους στο αθόρυβο βγαίνω εκτός αφήνοντας τυπικά να στέκει η παρουσία μου στο χώρο. Η μέρα με προστάζει για μια μικρή απόδραση παράξενο αφού δεν έχει ήλιο μια άνοιξη μουτρωμένη και κατσούφα διαμαρτύρεται έξω από το παράθυρό μου και ψάχνει...

Η οσμή βαριά, η μούχλα της υγρασίας χτυκιό στα χνώτα της αυγής. Οι κιτρινισμένοι τοίχοι του χρόνου έσταζαν μοναξιά στο σκουριασμένο είδωλό σου. Στο βάθος ένας καθρέφτης μαρτυρούσε το δράμα μιας αλλόκοτης μαριονέτας του εγώ σου. Ζούσες σ’ ένα παραλήρημα από έκθετες...

Τα χέρια σου αυτά τα δυο χέρια, δεν είναι χέρια. Πουλιά ταξιδιάρικα είναι και με πήραν μαζί. Δεν είναι χέρια. Ποιητές και ζωγράφοι είναι, με εγκλώβισαν μέσα τους και τα λαχταράω ως την αιώνια φυλακή μου. Μου σκούπισαν τα δάκρυα και έγιναν μαξιλάρι για μένα, να...

Άλματα παντός καιρού Πραγματοποιούνε όλοι Μα δεν καθορίζονται Αν γίνονται παροτρύνσεις και διαόλοι. Που θέλησαν να ζουν Και να υπάρχουν ανάμεσά μας Ύπουλοι στυγνοί Αβέβαιοι στα σημερινά μας Σχέδια και όνειρα Που όλοι καταβάλλουν Μα άδοξα και αποθαρρυντικά Διόλου...

κριτική του Δήμου Χλωπτσιούδη στην ποιητική συλλογή του πρωτοεμφανιζόμενου Κυριάκου Χαρίτου «το επί ματαίω».