Την τρυφερότητά μου εγώ Θέλω να την προσφέρω Με άγγιγμα ψυχής Σε εσένα που θα φέρω Στον κόσμο τον τρανό Που θα ’χεις να δώσεις Ευκαιρίες ζωής Και να τις σώσεις. Τις ευθύνες που θα ’ρθουν Για να σου αποδείξουν Μεγαλούργημα ευχής Για να αποτιμήσουν Τα σκήπτρα της...

    Πληγώνονται οι εποχές απ’ το στερνό σου αντίο βαθιά η πληγή αίμα πικρό στάζει απ΄ την πηγή αίμα πικρό κυλούσε στην ψυχή. Ερχόσουν κι έφευγες και πάντα ήσουνα εκεί ήσουν παντού ήσουν η κάθε στιγμή η φλόγα της καταιγίδας η ζεστή ήσουν χαρά ήσουν...

Τα χέρια της ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό της. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος γεμάτος από κόσμο στα στενά. Παρέες που πίνουν μπύρες και τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι μοναχικοί που τρώνε στα γύρω φαστφουντάδικα χαζεύοντας. Μια πόλη ντυμένη με το...

Φωνές εσείς των περασμένων ρωγμές εσείς του ανέφικτου ρίζες που πλαγιάσατε στη γη με τις ψιχάλες της βροχής βλαστήσατε και δέντρα καρπερά υψώσατε καμωμένα από σιωπή. Φωνές εσείς και ψίθυροι μικροί               εικόνες σιγανές τα λόγια, που ζωγραφίσατε με χρώματα...

Βιαστικά περπατούσα στο δρόμο, βυθισμένος στις σκέψεις μου όταν με φόρα έπεσε πάνω μου ένα τεράστιο Like! Το κοίταξα από πάνω ως κάτω. Από κοντά μου φαινόταν ακόμα πιο άσχημο και κακοφτιαγμένο. Στεκόταν μπροστά μου και με κοίταζε ελαφρώς ενοχλημένο, χτυπώντας...

  Σε αγκαλιάζω θλίψη το δάκρυ σου στολίδι το δάκρυ σου η μελωδία ενός λεπτού. Ενός λεπτού σιγή και αφήνομαι στη μουσική ενός λεπτού ταξίδι του κόσμου το παράθυρο ανοίγω και βγαίνει ο νους στην πλώρη του ουρανού. Στα σύννεφα το βλέμμα ελευθερώνω μορφές και...

Μη μου μιλάτε τώρα σας παρακαλώ η σιωπή μου κρατάει αποστάσεις ασφαλείας τα χέρια μου σφίγγονται σε γροθιές η καρδιά μου χτυπάει πολύ γρήγορα πάνω από τα επιτρεπόμενα όρια γκρεμίζεται ο πόνος πάνω στα μελίγγια μου και σκορπάει μαζί με τόσους αναρίθμητους θορύβους...

Να περάσεις λες από το μπλόκο και να τρέξεις επιτέλους ελεύθερος. Να συντρίψεις την παγίδα, που σου έστησαν από παιδί. Από τα σπάργανα ακόμα σε μια φυλακή να κάνεις μόνο ότι σου λένε οι άλλοι να μην ρωτάς και πολλά να υπακούς σιωπηλά να μιλάς λίγο ή και καθόλου η...

Μια ζωή υπάρχουνε Εντάσεις αποστάσεις Μα σα θα ’ρθουμε μόνιμα Τρέχα να τις προφτάσεις. Ο κύκλος που τελείωσε Τ’ άστρα κι αν εσβηστήκαν Και σ’ έναν επίγειο ουρανό Κληθήκαν κι αμπαρωθήκαν. Τι κι αν δεν έχει κλειδαριές Τι κι αν επιβραβεύουν Ψυχές που τις λησμόνησαν Το...

Κάτι φωτογραφίες έμειναν πια να θυμίζουν την παιδική μου ηλικία. Τώρα φοβάμαι να τρέξω μήπως και πέσω, φοβάμαι να κλάψω μήπως φανεί εκείνη η αδυναμία κάτω από τα δάκρυά μου, φοβάμαι να λερώσω εκείνα τα παιδικά ρούχα μου που κάποτε κάλυπταν το σώμα μου και νόμιζα...

Δεν σας προσκάλεσα ποτέ έχω μάθει τη διαδρομή μέσα στο σκοτάδι μου απ’  έξω και ανακατωτά δεν χρειάζομαι οδηγούς ή συνοδοιπόρους και ειδικά εσάς. Μου έχετε σταθεί σαν κόμπος σφιχτός στο λαιμό και με πνίγετε μου κλέβετε την ανάσα μου και τον αέρα λιμνάζετε στα...

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό παλιά, πολύ παλιά, μια ιστορία. Μιλούσε για έναν Δράκο φοβερό που ζούσε μέσα στα βιβλία. Δεν του άρεσαν τα χέρια τα πολλά δεν ήθελε καθόλου φασαρία πεταγόταν πάντα στα κρυφά ζητώντας μαύρο αίμα κι αγωνία. Καιγόταν όποιος ήθελε να γράψει...

Ακούστε. Δεν πιστεύω καθόλου σε τηλεπάθειες, σε μεταβίβαση σκέψης και τα παρόμοια και τούτο διότι πολλές φορές στη ζωή μου προσπάθησα να επικοινωνήσω κάνοντας focus με την σκέψη μου στο άτομο που είχα κατά νου αλλά μα τω Θεώ είδηση δεν πήρε από το κάλεσμά μου....

Κλείνω τα μάτια μου και δεν θυμάμαι τα δικά σου καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Δεν μπορώ να θυμηθώ τις αγκαλιές και τα φιλιά μας καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Το σχήμα των χειλιών σου ξεγλιστράει από την ψυχή μου καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Την απουσία σου έμαθα στα...

Αγαπημένε μου, πολύτιμε εαυτέ! Γνωρίζω πως τα καταφέρνεις υπέροχα! Πιστεύω σε εσένα! Σε ευχαριστώ που πάντα με αγκαλιάζεις τρυφερά, Σε ευχαριστώ που πάντα δείχνεις κατανόηση, Σε ευχαριστώ που αδημονείς για την επόμενη στιγμή μας και με δίψα ακολουθείς την πορεία...

Έλα ένα φθινοπωρινό πρωινό. Μια συννεφιασμένη Δευτέρα ή μια βροχερή Παρασκευή. Έλα σαν στρώμα παχύ από κίτρινα φύλλα ή σαν ηλιαχτίδα που βράχηκε και τώρα στεγνώνει, στου ουράνιου τόξου την αναπαυτική αγκαλιά. Το χώμα νωπό. Αναδύει αρώματα από σανδαλόξυλο και ρόδινο...

Όταν αναρωτιέμαι πόσο απίστευτα ηλίθιος είμαι αποφεύγω να κοιτάξω κατάματα καθρέφτη. Όχι, δεν είναι η αλήθεια του που τόσο φοβάμαι όχι, ψυχή φοβάμαι μήπως μέσα μου δεν βρω. Κι ό,τι άφησα στην τύχη έρχεται η τύχη και πίσω το ζητάει, σαν χρωστούμενα κάθε λύτρωση και...

Καθόμουνα στο μικρό μου μπαλκόνι με μέτρια διάθεση εξ’ αιτίας των όσων ακούμε και βλέπουμε γύρω μας αφ’ ενός και με μια απροσδιόριστη αδιαθεσία αφ’ ετέρου. Για παρέα μου είχα έναν γλυκόπικρο καφέ φίλτρου χωρίς τσιγάρο. Πόσο μου έλειπε το άτιμο το τσιγάρο! Αλλά...

  Κλωτσάνε οι παλμοί Ζωή λειψή που βγήκες από μήτρα στεγνή Αγριεύονται τα σωθικά Σπαρταράνε ανήμπορα τα χέρια Από πού να κρατηθείς; Κρέμεσαι από τη σιωπή Θάβεις με μίσος τα συναισθήματα Ύστερα χαϊδεύεις με δάκρυα το στέρνο σου Κανείς δεν σε βλέπει Αλλόκοτο...

  Δεν είμαι κουτσομπόλα, δεν είμαι καν περίεργη. Απλώς μου αρέσει να είμαι εκεί και να με βλέπουν. Λαγνεία, λέει, το αποκαλούν και είναι αμάρτημα και μάλιστα θανάσιμο. Σκασίλα μου· τις έχω τις ευκαιρίες μου, και δεν είναι λίγες. Ζω μέσα από την παρουσία μου, από...