Σμίγουν τα κύματα;
Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι…
Κατηγορία
Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
1,008 άρθρα · σελίδα 20 από 51
Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι…
Εσύ το ξέρω, προτιμάς τυρόπιτα πασπαλισμένη με σποράκια, είσαι της υγιεινής διατροφής...
- Πότε μπορώ να περάσω; ρώτησα στο τηλέφωνο. - Όποτε θέλετε, με διαβεβαίωσε η γραμματέας. - Ευχαριστώ, της απάντησα ολότελα ικανοποιημένος. - Καληνύχτα σας, μου είπε. - Καληνύχτα. Ήταν η πρώτη φορά…
Ένα τόσο δα κροκοδειλάκι τατουάζ στον καρπό του αριστερού της χεριού, ήταν η μόνη διαφορά από την πανομοιότυπη αδερφή της. Καρμπόν οι δύο τους και βάζουμε στοίχημα, ότι όχι μόνον η μάνα τους δεν τις…
Συγγραφέας: Καλλιτεχνικό Ψευδώνυμο: Λόλα (Power), Μαθήτρια Στ’ τάξης
Πνίγεσαι. Θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις και δεν σου το επιτρέπουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα η ανατροφή σου, οι αξίες σου. Για πόσο καιρό, όμως, θα καταπιέζεσαι;
Κλειδιά ξεχασμένα. Κλειδιά περασμένα σ’ έναν κρίκο. Κάτι άλλο έψαχνε από το πρωί, μα δε θυμάται τώρα τι. Άγγιξε τούτα τα κλειδιά. Τα πήρε στο ροζιασμένο χέρι του, έκλεισε το συρτάρι, προχώρησε στην…
Περπατούσε με το μυαλό της θολό και την καρδιά βαριά, με τα πόδια της να ακολουθούν με έναν βηματισμό αυτοματοποιημένο σαν την ανάσα, σε μια ευθεία γραμμή καρδιογραφήματος τελειωμένου ανθρώπου και τα…
Η αίθουσα είναι κατάμεστη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Άνθρωποι που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, που νοιάζονται να γίνουν και οι ίδιοι καλύτεροι. Οι σημερινές ομιλίες έχουν σαν θέμα τις μειονοτικές…
"Ελεύθεροι ξανά, τα καταφέραμε. Πανηγυρίσαμε, γιορτάσαμε και χορέψαμε. Ναι! Είμαστε ελεύθεροι!"
Για μια ακόμη φορά έβλεπε η Άννα τούτο το μήνυμα στο χρονολόγιό της. Εδώ και δύο μήνες, με το που άνοιγε το laptop, αντίκριζε τούτον τον χαιρετισμό που τον ξεχώριζε μέσα από τόσους και τόσους…
- Και τι σημαίνει αυτό; Θέλω να σου είμαι το πιο απαραίτητο ον στην ζωή σου.
Σε μία γειτονιά με ανθρώπους, σχολεία, καφετέριες, μουσεία, εκεί, ζούσε και ένα μικρό γατάκι. Το χρώμα του ήταν μαύρο, τα ματάκια του ανοιχτά μπλε. Η μαμά του είχε χαθεί -ίσως και να την πάτησε…
Την βρήκαν κατάχαμα, κοντά στον καναπέ του καθιστικού, σχεδόν ετοιμοθάνατη. Μόνον η εμπειρία του τραυματιοφορέα «έπιασε» τον ανεπαίσθητο σφυγμό της. Πάλεψαν να την συνεφέρουν και μόνο μετά τρεις…
Ξημέρωσε μια μέρα ακόμη στα βάθη της Συρίας. Με μια οβίδα να λαλεί το πρωί αντί για κόκορα και όλοι να σηκώνουν τα όπλα και να ανοίγουν πυρ.
Από τις πιο όμορφες, τις πιο μοσχομυρωδάτες και τις πιο απολαυστικές αναμνήσεις των χρόνων της ως τώρα ζωής μου, είναι αυτά τα Κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι της συνονόματης γιαγιάς μου. Είναι…
....ήρθες πλάι μου την ίδια ώρα πάλι. Εκεί, λίγο πριν αποχαιρετίσω το όνειρο και ανοίξω τα μάτια.
Στην τραπεζαρία των γονιών μου υπάρχει μία φωτογραφία της μητέρας μου που με παρακολουθεί από τα παιδικά μου χρόνια. Κοιτάζει απευθείας τον φακό και χαμογελάει. Τα μαλλιά της είναι ανακατωμένα και…
Της έλεγα να μη μιλάει άλλο, να μη νιώθει ενοχές, ότι είμαι περήφανος που τους είχα γονείς μου, ότι δεν έζησα άσχημη ζωή-αν εξαιρέσω εκείνη την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι 20 χρόνια πριν-, ότι κι…
Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας, του Φανουρίου και της Παρασκευής. Ετών 60. Διαζευγμένος. Και σας δηλώνω ότι επιθυμώ να γράψω ένα βιβλίο. Τώρα που είμαι ελεύθερος, θα γράψω το βιβλίο που από πολλά…