Εγώ δεν είμαι ποιητής Γράφω για να ξεδίνω Βάζω μ αγάπη στο χαρτί της σκέψης μου τον κρίνο Δεν τον ποτίζω με νερό Δεν τον κορφολογίζω Τον έχω για να χάνεται της σκέψης μου το γκρίζο Βάζω δυο δράμια δάκρυα τρεις σταγονίτσες θλίψη πέντε ποτήρια υπομονή κι ό,τι θελε...

Λέξεις ασύντακτες. Πεταμένες. Αυθόρμητες. Λέξεις γλυκιές. Ρομαντικές. Λέξεις που αδυνατώ να βάλω σε τάξη. Να περιγράψω εσένα. Εμένα. Εμάς. Αυτό. Εκείνο. Τόσα πολλά ή και τόσα λίγα. Όλα αυτά ή τίποτα απολύτως. Ανίκανη. Αμίλητη. Ουρλιάζω. Δεν ακούς. Δε μεταφράζεις....

Αν και ζούμε στην πιο σεισμογενή γωνιά της Ευρώπης, αδυνατούμε ακόμα να συλλάβουμε συναισθηματικά τον τρόμο των Γιαπωνέζων το Μάρτη του 2011 ούτε να υποθέσουμε καν την τρομακτική ενέργεια/μέγεθος των 9 βαθμών που συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη[1]· και φυσικά...

  Είχες φύγει ίσως από αδυναμία να συναντήσεις το πεπρωμένο απροετοίμαστοι στη ματαιότητα της επιθυμίας και οι δυο με την επίγνωση ενός μέλλοντος άλλου. Αύριο, εκεί στη στροφή του δρόμου ευωδιάζει η θύμηση τριαντάφυλλα. Μ' επισημότητα μυσταγωγική σήκωσες το βλέμμα...

Θύρσοι Βύθιες ψυχές χαρισμένες στη Νίκη γενναίε  και εύψυχε  πολεμιστή Έπικρατέειν  ή άπόλλυσθαι «Τόσης αρετής στον κόσμο των  θνητών υπέρβαση» Αρχαία Ελλάδα Αρχαίος ελληνικός Πολιτισμός Παρθενών, Ολυμπία Μυκήνες… Κνωσός Αρμονική συμφωνία, τόποι αρμονικοί,...

  Κρατώ το άρωμά σου στο παρόν Αν και παρελθόν Ξεθωριασμένο από τις ταλαντεύσεις του νου Του πάθους Δίχως οσμή, χρώμα Οι αισθήσεις συμμαχούν για τη σύλληψη της αιώνιας στιγμής…   _ γράφει η Σοφία...

Στην άκρη ενός νήματος δεμένη στριφογυρίζω στη ζωή μου ψάχνοντας δρόμο ανοιχτό. έχω τον ορίζοντα στο νου μου μα βάζω εμπόδια στο μυαλό. Κρέμονται από τα χέρια μου τα όνειρα γδέρνονται καθώς περνώ στους δρόμους βιαστικά κάποια τα εγκαταλείπω το ίδιο γρήγορα και έτσι...

Κι αν τώρα θέλω τόσο να σ’ αγγίξω Πάντα θα μ' εμποδίζει Μία αστείρευτη δειλία   Κι αν κάποιο βλέμμα σου τρυπάει την καρδιά μου Θα κάνω πως ποτέ δεν το δα Γιατί έκρυβε μέσα του την καταστροφή   Κι όταν τυχαία μ αγγίζεις Νιώθω τα επίγεια ξαφνικά να...

Ζουν μέσα στην γυάλα οι άνθρωποι και σχολιάζουν την πραγματικότητα σαν να μην τους ανήκει. Σκοτεινό βελούδο της ψυχολογίας, τραχύ γυαλόχαρτο της συμπεριφοράς, τι μου δείχνεις; Κοινωνίες των πολιτευμάτων αναδίδουν αποφορά, κοινωνίες γδαρμένες, Κανονίζουν ακανόνιστα...

  Μ. Δευτέρα Στον ύπνο μου αθώες μαργαρίτες πετούν σκορπίζουν τα λευκά τους πέταλα μοιράζοντας τα σ' αγαπώ διώκοντας το φθόνο[1] Μ. Τρίτη Αέρας εποχιακός σβήνει το λυχνάρι Βάστα ψυχή μου σε βαρέλι σφραγιστό λάδι περισσευούμενο[2] Να μη μου σβήσει η ευχή  Μ....

Πολλοί βρεθήκαν επί γης Ορίσαν καθορίσαν Νοήματα μηνύματα Μα δεν ξεκαθαρίσαν. Ρόλους φυγής διαφυγής Ταράχθηκαν δεχθήκαν Υποταγής επιταγής Μα δεν εσυνθλιφθήκαν. Δύναμη ψυχής Δηλώσαν καθιερώσαν Υπόδειγμα ανατροπής Τι κι αν τους βεβηλώσαν. Την έρμη την ψυχούλα τους...

Στην άκρη του γιαλού θα ‘μαι κι εγώ σαν θα περνούν του ανέμου τα καράβια και με ένα βότσαλο το κύμα θα ακουμπώ για να σου στέλνω σήματα, φιλιά και χάδια! -----*----- Κι όταν ο αέρας θα φυσά τρέλα και θα ν’ τα βράχια άδεια απ’ ανεμώνες εγώ θα είμαι εκεί και θα μιλώ...

  Ξόδεψες και αυτό το ψέμα Άλλη ευκαιρία πια δεν έχεις Νικήθηκα μ’ ένα σου βλέμμα Σε άλλο δρόμο, τώρα τρέχεις Πως με πεθαίνει η συνήθεια Κλέβουν σκιές, τα πεπρωμένα Χάρτινη φλέβα η αλήθεια Πάνω σε χρόνια πετρωμένα Πρόσωπο γυάλινο που σπάει Στο νου ανθίζει το...

Μην παλεύεις άλλο να διώξεις το φως που μπαίνει σαν κλέφτης απ΄ τις χαραμάδες. Είναι η ζωή που πρέπει εν τέλει να πιάσεις στα χέρια σου. Ναι... Είσαι λεύτερος Ξημέρωμα από τα λίγα φωτεινά της ζήσης σου ξανά στην ίδια θηλειά ο λαιμός μπρος και πίσω Ίσα να παραστεί...

Τα όμορφα χρόνια μικρά κομμάτια στολισμένα με φως Πέρασε τόσος καιρός από το μέθυσμα των κρίνων που στις ανθρώπινες καρδιές τρύπωσαν κρυφά μικροί άγγελοι φωτός   _ γράφει η Ευτυχία...

Ονειρεύομαι έναν κόσμο του κουτιού χωρίς περιτυλίγματα και σιλοτέιπ Έναν κόσμο παρθένο και αθώο που να μην ξέρει καθόλου να μιλεί καμία γλώσσα να μην γνωρίζει που να μην έχει συλλαβίσει τίποτα Ονειρεύομαι έναν κόσμο της Αρχής μία κουκίδα σε νέο σύστημα αξόνων μία...

Αρπακτικά των νεοσσών ονείρων βέβηλοι των πόθων λαφυραγωγοί των επιθυμιών στήνουν αρχέγονο χορό ριγεί η νύχτα. Όμηρος η ανθρωπότητα με ακάνθινο στεφάνι στα μαλλιά κόκκινα κύματα οι ανταύγειες πιτσιλίζουν το ρούχο της. Γονατιστή προσεύχεται με μια σιωπή σπαρακτική...

Έχω μια άνοιξη να βουίζει στα αυτιά Κι έναν ήλιο να ψηλώνει πόντο πόντο Να μου θυμίζει τότε που ήμασταν παιδιά Κι είχαμε ολάκερη ζωή μπροστά μας φόντο Τότε που χρώμα κλέβαμε από γαλάζιο γιασεμί Κι άρωμα από γαρδένια π’ άνθιζε στη γλάστρα Και ζωγραφίζαμε τον κόσμο...

Εχθές αργά εβάδιζα στης θάλασσας την άκρη κι εθάρρουνα πως έβλεπα στο βράχο ένα δάκρυ. Πλησίασα σιγά σιγά να δω ίντα συμβαίνει κι είδα το δάκρυ γάργαρο στην άκρη του να βγαίνει. Όχι, δεν αλληλόησα, τα είχα τετρακόσια μα ο βράχος, ναι, εμίλαγε μ’ ενός ανθρώπου...

Ο έρωτας μια χώρα γεμάτη ναούς, μνήμες κι Ήλιο. Και μέσα της - βαθιά - οι γενναίοι σκίζουν τα σωθικά της. Στα χέρια τους το αίμα της κρατούν. Θυσία το προσφέρουν στο φως, για τα βράδια εκείνα που τ' άστρα γεννούν τις μεγάλες οπτασίες. Κι αυτές σαν μουσική, απ' τα...