Πόσο φυλακισμένοι στα γεγονότα και η πραγματικότητα σε όλα να μας ξεπερνά! Θόρυβος, θόρυβος μόνο πάνω από την πόλη και κάτω από τις τρομαγμένες ψυχές. Ίζημα θλίψης διαβρώνει κι αυτόν που σε όλα επιτυχώς αντιστάθηκε. Με την σιωπή μου μηνύματα θέλω πάντα να στέλνω....

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ …από τους αδέ­ξιους βηματισμούς… Η αστέ­γα­στη σιωπή και το φευ­γάτο βλέμμα, κρυφή παρα­δοχή κι αστρά­τευτη εμπει­ρία. Η αγα­νά­κτηση, ανώ­ριμη οργή και ρήτρα, αυτά­ρε­σκη επι­νό­ηση, του φόβου αγυρ­τεία. Σωριά­σαμε τις μέρες μας ανώ­νυ­μες και...

Πλησίασε- Μια αλήθεια να περνά η αγάπη από τη βελόνα. Κόκκινη κλωστή ψέμα να στάζει Πλησίασε-  Τα χέρια σου να κινούνται από το δικό μου σώμα. Ερωτική μαριονέτα Πλησίασε- Κύλα σαν  δάκρυ πάνω μου. Σαν πόνος που στρυμωγμένα χωρά να σε φωνάξω Πλησίασε-  Άφησε αν...

Στον τάφο δεν θα λιώσουν τα δάχτυλα που σ’ άγγιξαν. Τα μάτια θα κλείσουν σφαλιχτά για να κρατήσουν τις εικόνες σου. Κανείς δεν θα διαπεράσει τις λέξεις που ειπώθηκαν. Μια σοκολάτα πορτοκάλι στα χείλη μας και μια βροχή στα γυμνά μας σώματα. Κρυώνω, μου ’χες πει, και...

Στις σχέσεις μας πολλάκις υποκριτές της ευαρέσκειας καλλιεργητές ενός like δεινοί θηρευτές εφαπτόμενοι της θολής επιφάνειας των κατόπτρων οπαδοί του δήθεν γραφτήκαμε σε καταστάσεις ετοιμοπόλεμων για την καθιέρωση της επίφασης. Μα καιρός να θέσουμε το δάχτυλο “επί...

Στους βρεγμένους δρόμους έτρεχαν τα παιδιά. Και στις έρημες αυλές τρύπωναν τα όνειρά τους. Χαμογελούσαν πίσω από τις ξύλινες πόρτες, μέχρι να φύγει ο φόβος ( τις νύχτες ). Στα χωριά αργοπέθαιναν οι σκέψεις των γερόντων και στις ανηφοριές ο ήλιος γεννούσε ευλογία. Η...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ   (Από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006») ΗΡΙΔΑΝΟΣ   Ποτάμι στον οὐρανό σέ τύλιξε καί σέ μαστιγώνει. Τί νά γίνεται τάχατες στό Αἰγαῖο! Ἀστράφτει ἀκόμα ἡ γύμνια τῆς θάλασσας; Κελαϊδοῦν τά πουλιά στίς πράσινες δεντροστοιχίες...

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου. Κράταγες και τα δώρα σου π' άφηκες στο σαλόνι εκεί π' αράχνες 'φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη. Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα εκεί που γέλιο παιδικό δεν...

  1. Βρέχει, χαρίζοντας στη φθαρτότητα μια στοργή. Δυο μελωδίες συνυπάρχουν σε ομορφιά παρθενική! Ευχάριστα που με μεθούν τα χρώματα! Ολούθε καθαρίζουν φως! Καρπίζουν μέσα μου γαλήνη!     2. Σπαράζει ο ήχος. Δρώμενο της νύχτας ο Έρωτας. Αγρυπνεί...

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου...

Να λοιπόν που το ελάχιστο απόκτησε τη σημαντικότητα του θανάτου. Πονούν τα σώματα. Πόθοι που ξεδιπλώνονται σε λευκά χαρτιά. Λίγο-λίγο μαθαίνουμε την αγάπη, χωρίς να ξέρουμε αν φτάσουμε ποτέ στο τελευταίο κεφάλαιο. Δύσκολο το σκοτάδι γύρω μας. Ας μη λυπήσουμε θεούς...

Εκεί μακριά πίσω στον χρόνο, σε προσμένω ω ποιήτρια της αγάπης και της συναισθηματικής φόρτισης, ω ποιήτρια της Οκτωβριανής επανάστασης που δεν φοβήθηκες την εξορία, τις καταδίκες και τους εξευτελισμούς, Πόσο εκδιώχθηκες από τις κυβερνήσεις, πόσα μαρτύρησες από τις...

Πολύπλοκη υπόθεση το χρέος Το όφελος Απέναντι στον εαυτό μας Στους εταίρους και τους έτερους Στην κοινωνική και διεθνή μας σύμπραξη Ενδοσκοπικά τελείται ο κατατεμαχισμός μας Τελετουργικά διαπράττεται η ενδοφλέβια χειρουργική επέμβαση των δεινοπαθούντων κυττάρων μας...

Του αγόρασε -πολύ μικρός ήτανε- του είχε αγοράσει ένα προσωπείο ο πατέρας του -εθνικιστής με σοσιαλιστικές ιδέες μέχρι που διορίστηκε στο Δημόσιο- και ήτανε τόσο όμορφο, μα τόσο ωραίο χαιρότανε όχι μόνο να το κουβαλά παραμάσχαλα αλλά να το βάζει ως κράνος στο...

 Πάρε με στ’ όνειρο –ταξίδι σου, Οδυσσέα,  επτά ζωές –επτά ψυχές στην ίδια πλώρη  να με μαγεύει σύγκορμο η Σειρήνα κόρη,  ο έρωτας –νόστος το φιλί να ‘χει παρέα…  Ποιας Κίρκης μάγια με τραβούν στην αμαρτία;  Άνθρωπος είμαι από χώμα κι από πνέμα  κι αν ρίξω άγκυρα...

Η ιστορία δε θα σταματήσει στη δική σου οδύνη. Ούτε οι τροχιές των πλανητών θ' αλλάξουν από τα δικά σου δάκρυα. Και χωρίς εσένα θα υπάρχουν. Ακόμα και τα σκελετωμένα παιδιά, ακόμα και οι άθλιοι του κόσμου, ακόμα και οι ηδονές ή οι επιθανάτιοι ρόγχοι θα υπάρχουν…...

Μελετήσαμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την ποιητική συλλογή Ανίν Ιξελά της Νίνας Αλέξη. Με την απολύτως σχεδόν ανρθωποκεντική της γραφή, η ποιήτρια καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη της αλλά κυρίως να τον προβληματίσει. Μέσα στα ποιήματά της θα συναντήσει κανείς...

Παιδιά ήμασταν… Φωνάζαμε πίσω απ’ το σχολικό. Η εξάτμιση άφηνε τόσες σκιές στις ζωγραφιές, στα κλαδιά των δέντρων δειλινά. Τρεμοπαίζανε οι φωνές μας στο γαϊτανάκι των ονείρων. Έπειτα φλερτάραμε με αηδόνια ξεγνοιασιάς. Των γέλιων την ολόμαυρη ράχη. Τραμπαλίζαμε τις...

  Άγρια νύχτα γλυκιάς νοσταλγίας ματιά θολά παλιάς πικρίας νύχια που καρφώνουν το σώμα στιγμές που κείτονται στο χώμα. Στο άχαρο σκοτάδι φωτιά πίσσα στη μέρα τη γλυκιά η σελήνη αμείλικτος δικαστής φαντάσματα τιτάνια νιας ζωής. Τριαντάφυλλα κάποτε ροδαλά μα...