Σαν έτοιμος από καιρό Αφήνω της μάνας τον μαστό Να ενηλικιωθώ. Άντρας ώριμος πια να μπορώ Να σηκώσω της ζωής μου το σταυρό Κι ας είναι κύκλος Να μοιραστώ μαζί με τις χαρές τις λύπες τις πιο οδυνηρές Και ας τιμωρηθώ Να πέφτω σε βυθούς Σε έρωτες με γέλια και ανθούς...

Θ.Μ. -Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι. Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια. Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον...

Ένα πουλάκι κάθεται επάνω στο κλαδί κοιτά τη φύση γύρω του και σιγοκελαηδεί. Τη βλέπει πόσο όμορφη φαντάζει κάθε μέρα μέσα στου ήλιου τη χλιδή, στο κρύο του αέρα. Δεν την τρομάζει τίποτε καμαρωτή φαντάζει, κοιτά τον κόσμο γύρω της και βαριαναστενάζει. Και τη ρωτάει...

Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν στην επιμονή του ημερολογίου. Όλη τη νύχτα, οι άνεμοι ουρλιάζουν σαν θηρίο τραυματισμένο, μα όχι θανάσιμα: γρυλίζοντας και μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι. Κι εσύ, αδύναμος, να συρρικνώνεσαι περιμένοντας την αναγέννηση,...

Για εκείνη τη ματιά που ζητιάνεψες φεύγοντας Για εκείνα τα βράδια που έκλαψες σηκώνοντας όλα τα βάρη του κόσμου Που ένιωσες την προδοσία να κυλάει ως ιδρώτας στο μέτωπό σου Την αδικία να σε μαστιγώνει Την υποκρισία να σου αλλάζει βούληση Την ψευτιά να σε χαιρετά με...

Σε κύμα δίνω την πνοή σε φως ανοίγω την πηγή σε 'σένα που θες την επαφή με 'μένα χωρίς την ενοχή πρωτόπλαστη σκωπτική. Φυλάττω Θερμοπύλες λαμβάνω, έτσι απλά πυξίδα μοναδική Αγαπήνωρ εσέ, οδηγητή στο κύκλο της ζωής. Αγάζομαι παντού θαυμάζω το απλό παραξενεύομαι...

Δεν ξανάδαν φως αυτά τα μάτια. Μόνο το απέραντο κενό και ένα γιασεμί γερτό στο παραθύρι, με θέα την ερημιά. Και η νύχτα έμεινε παντοτινή στο περβάζι του παραθύρου μου. Δίχως άστρο, δίχως αγέρα, δίχως ουρανό. Και το φεγγάρι που ελπίζεις, δε θα ’ρθει, χάθηκε πια....

  Όμορφη νύχτα μη μου λες κουβέντα ήρθαν τα νύχια, δίνουν κομπλιμέντα όμορφη νύχτα στο δρόμο τριγυρνώ παλιά ξενύχτια, χαμένα σ’ αγαπώ. Όμορφη νύχτα κι αν τρέχει η πληγή πες καληνύχτα σαν ψίθυρος στ’ αφτί όμορφη νύχτα γλυκά με παγώνεις ρίχνεις τα δίχτυα, την...

            Εγώ, έχοντας σώας τα φρένας και κρίση συνειδήσεως με τη σελίδα αυτή ως ομολογία υπερασπίσεως παραδέχομαι όλα τα ελαττώματά μου και τ' αγαπώ πολύ γιατί είναι όλα δικά μου Έχασα δεκάξι χρόνια απ’ όσα δικαιούμουν Έκλαψα...

Ώρες ώρες πετρώνει το δάκρυ και πέφτει βαρύ. Τότε προσπαθώ να ξεφυλλίσω το βιβλίο του χρόνου… τρέμω στην ιδέα. Είναι κι η νύχτα  που με σκιάζει. Είναι κι εσύ που μου λείπεις. Καρφωμένο  το βλέμμα  πάνω του. Παλιό βιβλίο, φθαρμένο, κολλημένες σελίδες, Μυρωδιά...

Ένα σημάδι που λιώνει μες τα σύννεφα, ένα μακρινό δάκρυ Που αγαπά την τελειότητα της μουσικής και την αλήθεια Της απαλής μέρας. Νερό διάφανο σαν οι προθέσεις ενός γλάρου Που αλαφροπετά ζυγίζοντας τον στοχασμό του κι άλλο, κι άλλο… Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί. Με...

Τι με κοιτάζεις φίλε μου με απορία; Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία. Δε με αναγνωρίζεις και δικαιολογημένα μάλλον σε ξεγελάν τα μάτια μου τα πονεμένα. Δε λέω, και στο πρόσωπο έχω αλλάξει είναι θαμπό και κουρασμένο, χάθηκε η νεανική του λάμψη. Κάθε ρυτίδα μου...

Αν δεν αναμασάς θείες βουλές κι αποστολές ιστόρισέ τους γλώσσα, αλλά δρόμοι βατοί δεν είναι Μυλόπετρες είναι, μεριστές αυθαίρετοι πόρων και δώρων της ζωής Κοφτεροί σχιστόλιθοι, διακόπτες αναπνοών κι ονείρων Μην μαλακώνεις, οφείλεις να τολμήσεις Σείεται η κοιτίδα...

Ο Καρυωτάκης επισκέπτεται την Πολυδούρη στο Νοσοκομείο "Σωτηρία" που νοσηλεύεται για φυματίωση. Αμέσως μετά τη συνάντησή αυτή γράφει το ποίημα «Γυρισμός» του οποίου η τελευταία στροφή θεωρείται από τις ωραιότερες που έχει γράψει η ποιήτρια. ΓΥΡΙΣΜΟΣ Ήρθες! ήρθες!...

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός Νύφη είν' η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός. Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη Μα, ο νους του...

Αυτή η ανάσα από ένα ατέλειωτο τσιγάρο με φέρνει αντιμέτωπο στο χτες Σαν να ταξίδευα αιώνια σε τσακισμένο κάρο, π’ όλο σκοντάφτει στις καρδιάς σου τις ρωγμές. Κι ευθύς βυθίζεται σε κατακόμβες σκοτεινές γεμάτες φόβο υγρό και μοναξιά θυμίζει αδειανές κενές ματιές...