Διημερεύον
Της μοναξιάς της ενεργητικής όχι της μοναχικής παθητικής μοναξιάς
Κατηγορία
Ποίηση
3,281 ποιήματα · σελίδα 9 από 165
Σελίδα 9
Σελίδα 9 από 165
Μάνα
Ο ποιητής είναι μαθητής Λυκείου. Το ποίημα είναι αφιερωμένο στη μητέρα του Κατερίνα.
Καµβάς
σταγόνες που καταφύγιο λαχταρούν, και όσο φωλιάζουν µέσα µου,
Τα χρόνια της μεγάλης θλίψης
Ντροπή και άγχος όποτε μιλήσω για αυτά, τα μακρινά και περασμένα,
ο θόρυβος
Το καναρίνι είχε γείρει ξάφνου το κεφάλι στο πεθαμένο δειλινό
Σε προσμένω
Είτε τρώω χιόνι καιΦλέγομαιΕίτε κρεμάμενος σε μια σεκόγιαΣφίγγω τη θηλή
Στου ουρανού τα μάτια
πόσα χρόνια έχεις να φανείς, πόσα χρόνια ψάχνεις να λυτρωθείς
Ελάσσονα Κλίμακα
Το σκοτάδι, νομίζω, σου μοιάζει,με φιλά και χορεύω στα βάθη του.Όταν λείπω διαλύει τη σάρκα του,γιατί, λέει, δεν μπορεί να μ ’αλλάξει.
Της φιλμ τα αρνητικά
Τι συναίσθημα ο φόβος, μια φωτιά φυλλοροημένη, που δεν κάηκε ποτέ, μα την νύχτα επιμένει.
Η αβάσιμη βαρύτητα του Εγώ
Φουσκωμένο παγώνι,καθρεφτίζεται σε λίμνες.Δήλωση βάρους χωρίς άλλον,διεκδίκηση χώρου χωρίς τόπο.
