Φυλλομέτρησα 24 ολάκερες ώρες. Μικρά, χλωμά, αδύναμα λεπτά, δεύτερα τρίτα. Και τέταρτα ενίοτε. Βιάσου. Ανέβα, κατέβα, τρέξε, σκόνταψε, στάσου. Κλιμακοστάσια, γωνίες ευθείες. Καθάριοι βουβοί γυναικείοι πόθοι. Φούχτες άδειες προσμένουσες σπόρους. Ο ίδρως τ’ αλέτρι...

Άναρχο συναίσθημα, γράφεις σε τοίχους τα όνειρα σου. Να σβήσει η αλλοφροσύνη σου τη ντροπή. Μήπως κι ανοίξουνε τα μάτια. Μπας και οι καρδιές χτυπήσουν δυνατά. Ρίχνεις τις νύχτες σου στον κόσμο, να ξαναβρούνε ουρανούς πεσμένα άστρα. Μεθοκοπάνε οι ψυχές στο πέρασμά...

Κοίταξε τώρα μια σύμπτωση. Η δημοσίευση δύο πολύ περίεργων φωτογραφιών, με το ίδιο θέμα: "ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ". Η μία φωτογραφία το παρουσιάζει σαν προϊόν της σύγχρονης, σχετικά, τεχνολογίας, (σημ. αρχή της προηγούμενης εκατονταετίας), ενώ η άλλη,ζωγραφική...

Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο. Όλες τις ηλιαχτίδες. Όλες τις βροχές. Μάνα ανάδοχος. Μεγάλη η αγκαλιά της. Χαμόγελα, δάκρυα. Χαρά, λύπη. Φθόνος, στοργή. Αγάπη, μίσος. Όλα. Συνταιριασμένα σε ένα παζλ. Πολύχρωμο, μοναδικό. Όπως οι χώρες, τα ρούχα, οι άνθρωποι, οι...

Ήμουν κι εγώ ένας ανάμεσα στα θύματα του κυκλώνιου! Στεκόμουν ακριβώς δίπλα στο σωλήνα καθόδου. Πέθανα πρώτος! Η ψυχή μου ανέβηκε γρήγορα στους ουρανούς. Κι έβλεπα όσα δεν είδα στα τριάντα μου χρόνια. Το σώμα μου, το ανθρώπινο, κείτονταν κάτω και έπεφταν πάνω του,...

Ένα λυχνάρι φως ανάσα πετρολύχναρου δίπλα στη γωνιά σιμά στο ξύλινο τραπέζι φώτιζε τα πρόσωπα οστεωμένα, αγγελικά αγίων σχήματα να βλέπουνε ο ένας τη θλίψη στα μάτια του άλλου,   μια στάλα φως έφτανε κιόλας να ντύσει την αγάπη κόρη τους να την κάμει στο ίδιο...

Κεφάλαιο 25   Ο πρώτος που θεματοποίησε την κριτική στην αλήθεια και που έθεσε το ερώτημα «Γιατί η αλήθεια;» είναι ο Νίτσε. Παρόλα αυτά η κριτική που έθεσε στην αλήθεια και κυρίως στην ηθική (που παρουσιαζόταν ως αλήθεια) ήρθε πολύ αργότερα στο έργο του. Αν...

Έπλεα σε μια λίμνη απληστίας και ναρκισσισμού. Το περσινό βιβλίο μου, 185.000 αντίτυπα. Το φετινό στο βιβλιοδετείο. Πιασάρικο. Οικογενειακή βία, απιστία, αιμομιξία, σεξ, αδικίες, εκδικήσεις. Εύκολες φράσεις, στερεότυπα, πλούσιοι και φτωχοί, εφετζίδικοι διάλογοι....

Τα χέρια απλώνω να με δεις Μαντήλι δώσε  κεντητό Χορό να σου χαρίσω Δώσε μου τώρα το ρυθμό Ελλάδα χώρα ζηλευτή Του Παραδείσου άκρη Το γέλιο φέρε πίσω εδώ Διώξε μακριά το δάκρυ Πατώ στο χώμα και μπορώ Να ελπίζω όσο αντέχω Δώσε μου χώρα αγκαλιά να νιώθω πως σε έχω...

Ένα εκπληκτικό, ανατρεπτικό και ριζικά διαφορετικό μυθιστόρημα που με κράτησε ως την τελευταία σελίδα και μου έδωσε ελπίδες ότι πράγματι, αν θες και μπορείς, είναι δυνατόν να γράψεις ένα καλό ελληνικό μυθιστόρημα. Στο βιβλίο έχουμε μια συναρπαστική περιπέτεια...

Ο κυρ Αριστείδης, από τα γράμματα μόνο το γράμμα Α ξέρει, το αρχικό του ονόματός του για να μπορεί να υπογράφει. Ξέρει όμως να μετράει αυτά που έχει, αυτά που έχασε και να φυλάει μέσα του τον Άνθρωπο, που απλώνει το χέρι για να τραβήξει στην ασφάλεια του ακριτικού...