Μετά το υπέροχο βιβλίο «Στην Αλεξάνδρεια ζάχαρη και στο Μισίρι ρύζι», η κυρία Γκιάλη επιστρέφει με το νέο της δημιούργημα σχετικά με τον ελληνισμό της Αιγύπτου. Αυτήν τη φορά ασχολείται με τη γένεση του παροικιακού ελληνισμού στην Αλεξάνδρεια, τις ρίζες που...

Λέξεις, αυτές που έκρυψα, κοίταξε, από τον κήπο της μνήμης διάλεξα τις λέξεις εκεί μόνο δεν έχουν λιγοστέψει ακόμη εκεί τις κρύβω, μόνο εκεί υπάρχει χώρος τώρα πια. Διάλεξα τις πιο σπάνιες, λέξεις όπως ο Έρωτας και η Αγάπη λέξεις, τί ωραία παιχνίδια έχω κάνει με...

Ντύσου την έκπληξη των στιγμών και ακολούθα με θα πάμε στους κήπους των ονείρων, πουθενά δεν σταματά αυτό το μελτεμάκι της χαράς- και αν η εποχή δεν βοηθάει, εμείς μ' ένα φιλί θα ξορκίσουμε το κακό, θα μείνουμε αγκαλιασμένοι κάτω από των αστεριών την Βίβλο και θα...

Μικροί αστερισμοί στην καρδιά μου σκοντάφτουν Άγγελος μαέστρος διευθύνει τους ερωτευμένους παλμούς Η καλύτερη μελωδία παίζει στο λευκό σου κρατήρα κι εγώ το δικό σου πιστό και μαγεμένο ακροατήριο Μικραίνει ο χρόνος σαν περνά ο καιρός μπροστά μου Άχαρο το παρελθόν...

Όλα δείχνουν ίδια Σαν να μη σκέφτηκε ποτέ ο άνθρωπος το επόμενο βήμα του ή σα να στρώθηκε από νωρίς ο δρόμος με κακοτράχαλες οδούς. Πόσα εμπόδια για να φτάσεις κανείς να συνταράξει μια ελπίδα κι ύστερα να αγκιστρωθεί πάνω της σε πορεία ακάθεκτου βουλιάγματος. Σαν...

Ένα επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ που με καθήλωσε. Τρεις αρχικά άγνωστοι άνθρωποι που τελικά συνδέονται, πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις, άκρα αριστερά, γραμμή οργάνωσης, ΓΑΔΑ και ανακρίσεις, γιάφκα, κοινωνικές αντιθέσεις, ανθρωποκυνηγητό, ανατροπές,...

Κατέβηκα τα σκαλιά αργά  στις μύτες των ποδιών Με ένα φανάρι φώτιζα δειλά  τα περασμένα λόγια τους παιδικούς μου ήχους  και τις ζωγραφιές Στα κλεφτά μαρτυρούσα  την πραγματικότητά μου Σε τούτο το κελάρι  υπομονετικά ζυμώνονται  σε δρύινα βαρέλια χυμοί από περασμένα...

Θολώνει η όραση, θολώνει κι η ζωή Η λύπη χρωματίζει την ψυχή από το μέρος το πρόδηλο Φεγγάρια έλαμψαν επάνω απ' το κεφάλι σου και χάθηκαν πάλι- Όπως χάνονται τα υλικά και όπως σου 'ρχεται η φοβερή Ατυχία Νιώθω να με προδίδουν οι συνήθειες μου Με έκαναν να περιμένω...

  Θεέ μου ΓΕΡΑΣΑ! Πώς πέρασαν τα χρόνια έτσι; Ένα δάσος από φλογισμένα δέντρα, τα αναμμένα κεριά στην τούρτα μου επάνω. Τα στρίμωξα να κάνω χώρο να καρφωθούν όλα. Αλλοίμονο αν χώρο δεν βρω. Γιατί θα είναι σαν να παραδεχτώ όχι μόνο ότι γέρασα, αλλά ότι...

Βρήκα δυο φιλιά στην τριανταφυλλιά στης καρδιάς σου το κύμα στης μορφής σου το σχήμα ο Οκτώβρης με φέρνει κι ότι έχω, εκεί γέρνει με τη θύμηση μόνο μετράω το χρόνο στη δική σου ιστορία με την ίδια απορία. Στη σιωπή θα με βρεις τί μπορείς να μου πεις η αγάπη είναι...

Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (7 Μαρτίου 1904 - 4 Ιουνίου 1942), με το προσωνύμιο Der Henker (ο Δήμιος) ήταν στέλεχος των SS, ο δεύτερος στην ιεραρχία μετά τον Χάινριχ Χίμλερ. Ήταν ο πρωτοστάτης της Τελικής Λύσης, του σχεδίου των Ναζί για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Θεωρούνταν...

Αμίλητοι κόσμοι, ματαιωμένοι επ' ουδενί- δεν αντιδρούν, δεν σκιάζονται, μόνο κορυφώνονται την ώρα που οι αρχαιολόγοι ευθυμούν επάνω απ' τα ψηφιδωτά τους και χαμογελούν, διαστέλλοντας κι άλλο το σύμπαν και εγκολπώνονται το ιερό μυστικό της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας....

Αναρωτιέμαι ποιος θα διαβάσει αυτό το βιβλίο και δε θα συγκλονιστεί. Είναι μια τρομερή εμπειρία η ανάγνωσή του. Η εβδομηντάχρονη Μοντ πάσχει από τα πρώτα στάδια άνοιας, κάτι που δυσκολεύει την επικοινωνία με την κόρη της, Έλεν, ενώ ταυτόχρονα αναστατώνει τον κόσμο...

Ο καινούριος μου φίλος που αγαπά τη σιωπή... όταν ψίθυρος γίνεται η φωνή σου τη νύχτα, μια κιθάρα, στο μπαλκόνι μας παίζει και καλεί μυστικά τη βροχή να κυλά το παράπονο, όπως τότε, το πρώτο φιλί στο σπασμένο της αγάπης γυαλί. Με τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν, στο...

Συνομιλίες ανούσιες τυπικές αναφωνήσεις χειρονομίες άνευρες και ψεύτικα χαμόγελα. Στραπατσαρισμένα όντα μέσα σε γκρίζους τοίχους και ανήλιαγα γραφεία. Όχι... όχι άλλο… Θέλω τον νου και τα μάτια ανοιχτά. Είναι ο ορίζοντας μπροστά γαλάζιος και ολόφωτος. Τα σύννεφα...

Αγάπη… Μάτια βουρκωμένα. Μάτια θυμωμένα. Μάτια λαμπερά. Μάτια ανήσυχα. Αγάπη λες και ζεσταίνει η μέρα σα ζεστό φλυτζάνι του καφέ στα χέρια, πίσω από ένα θαμπό παραθύρι. Αγάπη ψιθυρίζεις και γελάει η καρδιά μια που τη βλέπεις, μια που μπορείς και την ψελλίζεις....

Των πνευμάτων οξύτητες κι ίσως μία λάμψη που, εντός σου, ανταρτεύει ψήγματα όλα μιας φωτιάς που δεν κατανοείς έρχονται φεύγουν- απιστούν και σε σένα και μένα που ψάχνουμε ολοζωής μια ηθική ντόμπρα κατάληξη δοκιμάζεται ο κόσμος, επικροτεί τις δαπάνες που...

Αγαπώ ένα φίλο τρελό που τις νύχτες τα άστρα μού τάζει και το χάρτη της ψυχής μου αλλάζει αγαπώ ένα φίλο τρελό που σβήνει με γόμα, της ζωής μου τα λάθη και μου βγάζει χωρίς να πονέσω της καρδιάς το αγκάθι. Αγαπώ ένα φίλο τρελό που αντιγράφει του καιρού τα κιτάπια...