Συνομιλίες ανούσιες
τυπικές αναφωνήσεις
χειρονομίες άνευρες
και ψεύτικα χαμόγελα.
Στραπατσαρισμένα όντα
μέσα σε γκρίζους τοίχους
και ανήλιαγα γραφεία.
Όχι… όχι άλλο…
Θέλω τον νου και
τα μάτια ανοιχτά.
Είναι ο ορίζοντας μπροστά
γαλάζιος και ολόφωτος.
Τα σύννεφα τραγουδούν στον ουρανό.
Σώπασε και άκου.
Άκου το θρόισμα του αέρα
άκου τις γλυκές κουβέντες
και τους ψιθύρους στα δέντρα
χαμογελούν τα φύλλα στα κλαριά.
Άκου τον έρωτα των κοτσυφιών,
που τιτιβίζουν ζωηρά
άκου τη θάλασσα
το κύμα φέρνει αερικά
να σου χαϊδέψουν την ψυχή
και την καρδιά.
Σώπα και άκου
άκου τη φύση άνθρωπε…
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Άκου τη φύση άνθρωπε! Αν άκουγαν οι άνθρωποι τη φύση, αν μάθαιναν από την απλότητά της, θα καταλάβαιναν πως πολλά από αυτά για τα οποία αγχώνονται είναι περιττά και υποκριτικά. Άννα μου άρεσε πολύ, το διάβασα, το ξαναδιάβασα και άκουσα τη θάλασσα και τον έρωτα των κοτσυφιών. Εύχομαι να βρίσκεσαι συχνά κοντά της και να λούζεσαι την ομορφιά της.
Αγαπητή μου Χριστίνα χαίρομαι πάρα πολύ που σου άρεσε το ποίημά μου , είμαι σίγουρη πως θα άκουγες 🙂 Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και ειδικά για την ευχή σου να βρίσκομαι κοντα στη φύση, που αγαπώ πολύ και που μακάρι να ζούσα μέσα της.
Μακάρι να μπορούσε ο άνθρωπος να χαρεί τη Φύση έστω και λίγες στιγμές της μέρας. Αλλά πές μου, πού να βρει τον Χρόνο, πού την πολυτέλεια της διάθεσής του, έτσι όπως είναι κλεισμένος σε ένα ανήλιαγο γραφείο, σε ένα μπουντρούμι, που του του προσφέρει το φαγητό της οικογένειας και που φίλησε κατουρημένες ποδιές που λένε για να βρει τη θέση αυτή; Σκύβει το κεφάλι και ονειρεύεται άκουσον άκουσον να περάσσουν τα χρόνια , να πάρει την σύνταξη του για να έχει τη χαρά να ξανά ανταμώσει τη Φύση που την άφησε στο χωριό του για να κυνηγήσει τ’ ονειρο του μπουντρουμιού που λέγαμε, Λογική παράλογη αλλά αυτή θα είναι πάντα δυστυχώς…
Έτσι όπως το λες είναι Λένα!!Σε ευχαριστώ πολύ!!
Αχ Άννα…και να σπαγε λίγο ένας τοίχος από τούτα τα ανήλιαγα γραφεία, να έκανε επιδρομή η Φύση ολόκληρη…Να νίκαγε το χρόνο..το χρήμα…τα πάντα… Πόσο ενάντιά της στεκόμαστε. Και πόσο ενάντια στη δική μας φύση…
καλό βράδυ Άννα μου.
Αχ Μάχη μου …. εμείς ας σπάγαμε τους τοίχους κι ας τρέχαμε κοντά της… εχουμε ξεφύγει και ζούμε παρά φύση…. να είσαι καλα…Καλό βράδυ!!
Υπέροχο Άννα! Πόσα μηνύματα και πόσες εικόνες!!!
Εικόνες της φύσης που έχουμε ξεχάσει… σε ευχαριστώ πολύ Έλενα την καλημέρα μου!!
“το κύμα φέρνει αερικά/ να σου χαϊδέψουν την ψυχή”
οι πιο ενδιαφέροντες, κατά τη γνώμη μου, στίχοι ενός
αληθινά ωραίου ποιήματος!
Σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!Να είστε καλά!!