Αντίο μη λες… Ας πούμε μία καληνύχτα Από εκείνες που λούζει το φεγγάρι και κοροϊδεύει ο ήλιος Στα στενά άφησέ την να κάνει καντάδα στα πληγωμένα μας όνειρα κι ας μας βρει η νύχτα με εφιάλτες αρρωστημένους Αντίο μην πεις… Άσε τα χείλη να σφραγίσουν στη σιωπή της...

 Σίφνος, 22 Αυγούστου 2012 Μάνα, σου στέλνω αυτό το γράμμα, γνωρίζοντας ότι μπορεί να μην το λάβεις ποτέ. Κάθε που νυχτώνει κι ο ουρανός ενδύεται το μαύρο πέπλο του, παρατηρώ τ’ αστέρια. Όλα μοιάζουν ίδια. Όλα, εκτός από ένα. Το πιο λαμπερό. Αυτό το αστέρι είσαι...

Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσει η Ελλάδα στον μέλλοντα- το ύδωρ της λάλον- και όμως ανθίσταται- παρελθόντος ακμάζουσα σύνεση- ποιός είμαι όταν τώρα με τρόπο στοχάζομαι λίθου και ξύλου… Κομίζω μια ανερμήνευτη άνοιξη, ένα ρόδο γενναία...

Τρένα ταξιδέψτε με στις άγριες νύχτες. Απογειώστε με στους γκρίζους ουρανούς. Πάνω στις σκουριασμένες ράγες της ζωής μου, να λιώνουν να ξεφτίζουν οργισμένες φωνές...   Εκεί που όλα παίζονται και όλα μας ξεφεύγουν μέσα σε έναν βόρβορο λάσπης σιωπής και ενοχής...

Το απέραντο γαλάζιο μου ανοίγει την αγκαλιά του κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να μείνω πίσω! Γι’ αυτό… γι’ αυτό φεύγω. Φεύγω, γιατί όσο περνά ο καιρός ο πόνος μεγαλώνει κι εγώ κουράστηκα να επουλώνω πληγές... κουράστηκα να κλαίω μόνη... να μένω μόνη. Φεύγω... μα δε...

Κεφάλαιο 19   Ας υποθέσουμε πως είμαστε πενήντα ή εκατό χιλιάδες χρόνια μπροστά. Δεν ξέρουμε πως θα είναι η ανθρωπότητα εκείνη την περίοδο – σίγουρα δεν μπορούμε να κάνουμε τόσο παρατραβηγμένες προβλέψεις. Αλλά σίγουρα η τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα θα...

Στον αγέννητο Νόμιζα θα 'ρθεις... Θυμάμαι τότε που αχνοφάνηκες. Κοίταζα την εικόνα μου στον καθρέφτη μέσα στο ασανσέρ... Άλλαζε. Έφτασα στο ισόγειο ένας άλλος. Πιο ώριμος και δυνατός. Χάθηκες μια μέρα στο αίμα. Δεν ήρθες ποτέ... Είναι στιγμές που σε νιώθω στο...

  _ Η εικόνα απαθανατίστηκε από τον Ιωάννη...

Θλίψη του φθινοπώρου. Πόσο όμορφη είσαι με αυτό το φόρεμα. Πεσμένα φύλλα... Υποκλίνονται στο πέρασμα σου. Ένας νοσταλγικός αέρας. Κάτι απ' το άρωμά σου μου θυμίζει. Κι αυτή η ξαφνική βροχή... Πόσο όμορφη ήταν στα μάτια σου. Γρατζουνάω απαλά τις χορδές. Θυμάμαι το...

Από τα βάθη τση καρδιάς μονολογεί τ’ αμπέλι Στάζουνε μέσα μου ευχές στάζουνε σαν το μέλι Να χαμηλώναν τα βουνά να σμίγαν οι ανθρώποι Να μπερδευόταν η λαλιά να μπέρδευαν οι τόποι Σοφός δεν έγινα ποτές το μυστικό δεν ξέρω Πώς να ανθίσει η ανθρωπιά ρωτάω κι υποφέρω...

Μικρή μου δροσοσταλίδα στο ξημέρωμα του φθινοπώρου σήμερα σε είδα. Μικρή ακριβή μου ανάσα Σταλαγματιά πονεμένη Απ΄των σύννεφων την αγκαλιά κατέβηκες κι εκεί στην άκρη των ματιών μου στέκεσαι τώρα μαραζωμένη. Κάποιο πικρό μαντάτο λες πως μου έφερες γι αυτό είσαι...

Δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε. Θα γίνουμ' εραστές – θ' απλώσουμε το χέρι μας ν' αγγίξουμε το στέρνο τ' ουρανού, θα γλείψουμε το σβέρκο της ζωής, θα δαγκώσουμε τη ρώγα του κόσμου. Θα γίνουμε πουλιά – θα πετάξουμε θ' αλαργέψουμε θα χαθούμε. Κι απ' τα χάη τ'...

Κάποτε σπαταλούσες μια ζωή μες τα καράβια, μα εμένα μου έδινες μονάχα χάρτινα να παίζω και ενώ τα βύθιζα, εσύ χασκογελούσες.   Σου φάνταζε τάχα το άσπρο φουστάνι μου βαρκάκι ξύλινο και έλεγες να ρίξω τα μαλλιά στους ώμους να δούμε αν θα κάνουμε καλή ψαριά....

  Μάτια βουρκωμένα… Ψυχές μαρμαρωμένες… Ακροδάχτυλα ψηλαφίζουν το τζάμι του σιδερένιου απρόσωπου τραίνου… Διαπερνούν την παγωμένη γυαλάδα του για το τελευταίο ξανάνιωμα… Το τελευταίο άγγιγμα πριν τον αποχωρισμό… «Σ’ αγαπώ» μου είπες στην αποβάθρα… «Μη μ’...