Το φεγγάρι, σιωπηλό, έσφιξε τα χείλη του -όπως πάντα- στο πρόσωπο μου. Ξύπνησα μες’ τη νύχτα, νουνεχής, οι σταγόνες των τελευταίων ονείρων γουργούρισαν στο σκοτάδι σαν καλοκαιρινή βροχή. Αέρας ανεπαίσθητος γελούσε κι ένα ρυάκι αστέρια γέμισε καταρράκτες τα μαλλιά...

Εδώ, «σα νυχτώνει» Άγνωστε, Μη με αποπάρεις από την πρώτη τούτη αράδα. Είναι που τα ονόματα πάντα με δυσκόλευαν και σταμάτησα να τα συγκρατώ. Διάβασε με και ύστερα κάψε με. Μα διάβασε με… Θέλω να μάθεις να διαβάζεις. Όχι τις λέξεις. Τις μυρωδιές πίσω από αυτές. Και...

Δεν θυμάμαι ποιος είμαι, ακουμπώντας έτσι στο φτερό, αφουγκραζόμενος της νύχτας τον γκριζοκίτρινο δρόμο   Δεν βαστάω άλλο ν' ακούω τους αρμούς της νύχτας να τρίζουνε - κι όμως, σε μια ξέρα, με τα χέρια σταυρωμένα, πίνω ασπροκόκκινα δόντια απ' το σάπιο μπουκάλι...

Ανάμεσα σε θαλασσινούς ορίζοντες ζεστά απομεσήμερα και σκόνη Μαγιάτικου ουρανού πλησιάζεις αργά, σκαλίζοντας το γαλάζιο αγγίζεις το χρόνο την ώρα που ξανθαίνουν ηλιοδαχτυλιές στα μάγουλα καταρρέει ο μπαγιάτικος κόσμος. Ο φόβος βελούδινος στ' ακροδάχτυλα άγνωστες...

Βουνά οι τόποι της ζωής μου Κι η θάλασσα φευγάτη, απρόσιτη...   Σιγά σιγά η θλίψη Χτίζει τα τελευταία της τείχη προς την ακτή Τείχος κι εσύ Και πάντα περιμένω Για να 'ρθει μια στιγμή Να μοιραστείς τη μοναξιά μου.   Βράδυ 8 και μισή - ο χρόνος περνά Κι η...

Πήγα προχθές και βρήκα τους σταθμάρχες, τους είπα να ξηλώσουν τις γραμμές, δέκα η ώρα, τόσα χρόνια, κροτάλιζαν σαν φίδια την ουρά τους - τα βαγόνια κι όλες οι θέσεις ήτανε συνέχεια κενές. Ανήθικα κατέβαινες πάντα σε λάθος στάση. Τις ξήλωσαν αγγαρικά, με απροθυμίας...

Ήρθε πάλι χθες τη νύχτα στο όνειρό μου το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά. Ήρθε με τα μάτια χαμηλωμένα με σκυμμένους πάλι τους ώμους τόσες προσδοκίες, που έγειραν πάνω της και η ελπίδα να είναι από την αντοχή πιο βαριά. Ήρθε πάλι χθες...

Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του, μπήκε μέσα, άφησε τα κλειδιά στο τραπέζι, μετέπειτα κατευθύνθηκε προς το εικονοστάσι, φίλησε την εικόνα της Παναγίας, κοίταξε μετέπειτα την εικόνα του προφήτη Ηλία ο οποίος κάλπασε πάνω στην άμαξα με τα άλογα για τον ουρανό και με...

Είναι αυτό το ζωντανό μικρό χεράκι τ' ουρανού που ποτίζει εκείνες τις μεγάλες κίτρινες μαργαρίτες όντας ο Μάρτιος να καλπάζει δίγνωμη η άνοιξη ούτε κρυώνει ούτε βρέχει ο θεός έχει τ' απόλυτα κέφια του ένας ανάπαιστος υψώνεται πάνω από τα οργωμένα χωράφια που...

Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό Στο σκοτάδι που μας επέβαλλαν αστρικά ταξίδια κάνουν οι σκέψεις Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου Γιατί στην κόρη του ματιού...