Επτά λεπτά έως την τελευταία διαδρομή. Τις τελευταίες σκέψεις σου κοιτάς στον πίνακα ανακοινώσεων. Ο θάνατός σου σε λίγο θα γραφτεί εκεί Με κόκκινα γράμματα… ηλεκτρονικά Επτά λεπτά. Στην αποβάθρα τα μεσάνυχτα βαραίνουν απειλητικά και το ρολόι του σταθμού με...

Θυμάμαι το χωριό, εκείνα τα καλοκαίρια. Το σπίτι με τις πλίθες, από άχυρο και χώμα. Στην αυλοπόρτα, ένα κορμός πεσμένος. Κορμός κυπαρισσένιος. Εκεί, το σούρουπο, καθόμασταν αντάμα. Σταφύλια, σύκα γλυκά, γευόμασταν και τις φλούδες τους, πετούσαμε στον τοίχο τον...

Σαν οιωνός στην Έρημο Σ’ ακολούθησα στο Δέλεαρ που μου πρόσταξες σε ένα Παράγγελμα Αβάσταχτης Σιωπής σε ένα Παράγγελμα Οδυνηρής Κραυγής καθηλωμένος μες την αδυναμία μου!   Προσπάθησα να δαμάσω τον άνεμο να υποτάξω την σκιά σου! σε μια νηοπομπή που σάλπιζε στην ζώσα...

Φωνές   Ακούει τις φωνές, μακρινές, οικείες Τρέμει στο νόημά τους Αναγνωρίζοντας αλήθειες Αμήχανος, ανίκανος να αντιδράσει Διστακτικός στις αντιλήψεις τους Απρόθυμος να παραδεχτεί τις αποτυχίες του Όπως εκείνες τις φορές που έμεινε αβοήθητος Όταν λαχταρούσε...

Γυρίζει μόνη μια νέα ολομόναχη αφήνοντας σεμνά σημάδια κόκκινα στο χιόνι με λευκές κορδέλες στα μαλλιά περικυκλωμένη από καρδιές πέτρινες που δεν χτυπούν.   Τα σεντόνια αναδεύονται για μια στιγμή αποβάλλοντας το πεθαμένο έμβρυο μιας αγάπης που δεν πρόλαβε να...

Σε ουράνια τόξα ακροβατώ οι πολιτείες ξένες ταξίδια δίχως γυρισμό σε νύχτες προδομένες τα όνειρα μου χάρισα σ' ένα άγιο, δίχως σώμα με ένα μονάχα αντάλλαγμα... ...στα μάτια σου το χρώμα που ' χει η σκοτεινή αυγή ποτέ να μην χαράξει και η καρδιά σου από καημό να μην...

Ο Δήμος Σκοπέλου και η Οργανωτική Επιτροπή του διαγωνισμού ευχαριστούν θερμά όλους τους ποιητές για τη συμμετοχή τους, καθώς και την Επιτροπή Αξιολόγησης που συνέβαλλαν στην καθιέρωση του θεσμού αυτού.   Ενημερώνουμε τους ποιητές ότι ο Δήμος Σκοπέλου...

Νεράιδα του σκότους εσύ αντρειωμένη της νύχτας ιέρεια από της μέρας το φως είσαι διωγμένη. Στα χέρια σου η φωτιά σπαράζει, πεθαίνει σκισμένη η ψυχή σου σωπαίνει… σωπαίνει. Νεράιδα του σκότους στης νύχτας τα σωθικά είσαι εξορισμένη η μήτρα που σ΄ έφερε στον κόσμο σε...

Άραγε ονειρεύτηκες ποτέ στις πράσινες γραμμές του κόσμου να αλλάξεις χρώμα; Έστω σε μια Να την κάνεις άσπρη πορτοκαλιά κίτρινη κόκκινη γαλάζια;   Άραγε ονειρεύτηκες ποτέ με μια μεγάλη γομολάστιχα να σβήσεις τις γραμμές ανάμεσα στα κράτη;   Άραγε το...

Ρυτιδωμένα τα μάτια Στρέφουν προς το αέναο Αγκάθινα μονοπάτια· Οσοδήποτε δύσβατα Τι άλλο παρά περηφάνια Και ξανά περηφάνια! Κάθε που ξαναμετρά Γενναία πράξη Το ανθρώπινο ανάστημα.   _ γράφει ο Ντέμης Κωνσταντινίδης...

«Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. (Γ.Σεφέρης, «Τελευταίος Σταθμός») Το νησί μας είναι μια κουκκίδα στον χάρτη. Το μετράμε με τα φώτα. Είκοσι φωτεινά σημάδια στο λιμάνι, τριάντα στην πάνω γειτονιά και καμιά δεκαριά...

Έφευγε το τραίνο σ’ έπαιρνε μακριά κι εγώ στην αποβάθρα χωρίς παρηγοριά σε κράταγα απ’ το χέρι, λες και ήταν δυνατό αυτό το κράτημά μας να ‘ναι φρένο στον συρμό. Πρόλαβα μονάχα να φωνάξω σ’ αγαπώ σαν το τραίνο χώρισε τα χέρια μας τα δυο ίσως να το άκουσες πριν το...

Ποιό δάκρυ κύλησε διαμάντι ακριβό στα αφίλητα τα ωραία σου τα μάτια ποιό φως στης νύχτας το σκοτάδι στάθηκε απαλό και σου 'δειξε τα αρχαία σκαλοπάτια. Απ' το Θησείο στην παλιά την αγορά παίζουν οι αέρηδες στα ζάρια τους αιώνες και εσύ σωπαίνεις δεν αντέχεις τη...

τοβιβλίο.net υποδέχεται το συγγραφέα Γιώργο Περισανίδη και το βιβλίο του Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα‏ από τις Εκδόσεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. Ο συγγραφέας μοιράζεται τις σκέψεις του με τους αναγνώστες   Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα είναι ένα...

Εδώ και καιρό είχε χάσει το βήμα της, μέχρι που σκόνταψε στη γωνία της καρώ βαλίτσας, που έχασκε κάτω από το κρεβάτι παρατημένη από καιρούς μακρινούς. Την έσυρε προς τα έξω μαζί μ’ ένα σύννεφο σκόνης. Είχε άσχημη όψη, φθαρμένη στις γωνίες, με σπασμένα γαζιά και...