Κάθε μέρα, αυτοκτονούν πολλοί συνάνθρωποί μας, και κανένα δελτίο δε μας ενημερώνει γι᾽ αυτούς. Η λέξη “ χαλάσματα ”, εγκιβωτίζει μοναδικά στο κορμί της, μία άλλη λέξη, τη λέξη “ άσματα ”. Μία κατατοπιστική διευκρίνηση, για το πώς οι στάχτες, μπορούν να...

Κεφάλαιο 5   Για τους αρνητές του θανάτου: Ο Επίκουρος λέει πως ο άνθρωπος δεν πεθαίνει στην ουσία ποτέ. Όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς είμαστε απόντες κι όταν εμείς είμαστε παρόντες, αυτό σημαίνει πως ο θάνατος δεν είναι παρόν. Δεν λέω, είναι μια καλή...

Κατηφορίζω τα σοκάκια αργά. Το δωμάτιο είναι λίγο ψηλά, μακριά από τη Χώρα, όπως αποκαλούν τον μοναδικό παραθαλάσσιο οικισμό του νησιού. Το μικρό λιμάνι ίσα που φαίνεται από το παράθυρο του μονόχωρου ενοικιαζόμενου. Δε μ’ ενοχλεί· νιώθω τυχερός που κατάφερα να βρω...

Νιώθω πως είναι μύθος ότι οι χειρότεροι κριτές τους εαυτού μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Όχι. Μερικές φορές πλανιόμαστε από φωνές άλλων και χάνουμε τον δρόμο μας. Υπάρχουν Άνθρωποι γεμάτοι φώς που μας προειδοποιούν «Πρόσεχε σε παρακαλώ….» και είναι και κάποιοι που με...

Ημίγυμνα ιδρωμένα κορμιά ξεφορτώνουν βαγόνια ονείρων σε κεντρικές λαχαναγορές Να ’ρθουν να τ’ αγοράσουν λιανική οι ψιλικατζήδες της ελπίδας.   Ο «Σταυρός του Νότου» αντηχεί παράμερα παρέα με σκυλάδικα παιδιών που κοιτάζουν με δέος τους τόνους συσσωρευμένων...

μην περιφέρεσαι στο σκοτάδι που σε χρεώνει ενοχές και μην χτυπάς το κεφάλι σε τοίχους που σου έφτιαξαν δυνατά να γελάς να σου κάνει το τραύμα μικρό ο ψίθυρος κι ο ήχος της ψυχής σου. δυνατά να χτυπά το αίμα στη φλέβα του λαιμού και στην καρδιά μέχρι να τρομάξεις,...

Ένας βροντερός ήχος ήχησε στα αυτιά της. Ήταν η πόρτα που έκλεισε πίσω της με δύναμη. Το στεφάνι της Πρωτομαγιάς που κρεμόταν πάνω από την πόρτα έπεσε με δύναμη στο πλατύσκαλο και τα πέταλα των λουλουδιών σκόρπισαν σαν χαρτοπόλεμος Είχε ήδη νυχτώσει. κρατώντας ένα...

Λαχταρώ ένα καλοκαίρι. Σημαδεμένο από το ανυπόμονο παράπονο του σπουργίτη. Ζαλισμένο από το βουητό της μέλισσας. Ξελογιασμένο από τους αποξεχασμένους τζίτζικες. Μυρωδάτο από τα μεστωμένα ροδάκινα. Μεθυσμένο από το πέταγμα της πεταλούδας. Νανουρισμένο από τα...

Αμαξοστοιχίες παλιές παρατημένες, μηχανές που σκουριάζουν λεηλατημένες γράφουν μια νέα δική τους ιστορία με τους χτύπους της ζωής:   παιδιών, που ακόμα παίζουν στα αφημένα εδώ και εκεί β­αγόνια κάπου στη γειτονιά τους, φοβισμένων ανθρώπων, που ­φωλιάζουν για...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή σταγόνα που τη φώναζαν Στιγμούλα. Η μικρή αυτή σταγόνα ταξίδευε σε λίμνες και βουνά και μεταμορφωνόταν σε σύννεφα, βροχή και υδρατμό πολλές φορές. Έτσι λοιπόν η αγαπημένη μας Στιγμούλα, στη νέα της περιπέτεια, ανακαλύπτει ένα...

Η Σοφία –Nicole Esperanza (=Ελπίδα) Sofia- ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα στην ψυχή της, χρησιμοποιώντας την τεχνική της αυτοσυγκέντρωσης. Το αστρικό της σώμα αρχίζει την περιπλάνησή του ένα απόγευμα του 2008 στην Αιώνια Πόλη υπό το άγρυπνο βλέμμα του Φύλακα,...

της Σοφίας Μαρωνίδη\...

Θέλω να σε ανταμώσω σε ένα αύριο, δίχως φόβο για το γαλάζιο του ουρανού το διαρκώς στιγματισμένο από ανθρώπινη ανοησία. Θέλω η αγάπη μας να ανθίσει σαν το πρωτολουλούδο τ’ Απρίλη,   μα δεν είναι Άνοιξη. Δεν είναι δροσιά και ζωή. Πρωί χειμώνα ξημερώνει, και η...