Όταν σας άπλωσα τα χέρια κουνήσατε μόνο τα μάτια. Δεν προσέξατε τα δάκρυα μου πού ’σκαψαν τα κόκκινα τα μάγουλά μου. Με φέρατε να δω τον κόσμο τον πλασμένο, που κτίσατε όλοι εσείς. Τον σκάρτο, τον μαγικό. Αυτόν που έχω εγώ γραμμένο. Βιαζόσασταν να τον...

«Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή», έλεγε το τραγούδι. Γραμμή διαγραφής. Να τα σβήσει όλα με μια μονοκοντυλιά, να χαθούν, να μη τα σκέφτεται. Να μην πονά. Να μη τον θυμάται με τη βαλίτσα στο χέρι, να μη θυμάται εκείνο το «τελειώσαμε», το τόσο κάθετο, το τόσο...

Ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net έχει να παρουσιάσει μέσα από το έμψυχο υλικό του, ανθρώπους αξιόλογους αλλά και διακεκριμένους συνάμα. Είναι χαρά και τιμή μας να σας γνωρίσουμε πως ο Ανδρέας Αντωνίου, ο οποίος συνεργάζεται και αρθρογραφεί στη σελίδα με γραφή...

Λερά σεντόνια, απλωμένα σε μπαλκόνια, τα χρόνια. Η αθωότητα, λευκή κλωστή που τυλίχτηκε στην ανέμη της λήθης. Μεστωμένοι καρποί που ασφυκτιούν στους κλώνους των δέντρων, οι αλήθειες έτοιμες να πέσουν στο χώμα.   «Κάποτε πίστεψες πως ήσουνα θεός!..» Κ’ έπειτα...

Στέρεψαν οι γραμμές απόψε ακρωτηριασμένες οι σκέψεις συλλογιέμαι την αποτυχία και ασβεστώνω τους τοίχους να καλύψω τα θανατίκια ψάχνω στους αθέατους κήπους να βρω το μολυβένιο μνημούρι Δε μ' ακολούθησες Περπατάω μόνη Κρυώνω Απόψε.   _ γράφει η Καλλιόπη...

Ο καλός φίλος και συνεργάτης του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος κέρδισε το Α' βραβείο για τη συμμετοχή του με τίτλο "Δείπνο στο μέτωπο" στις ιστορίες του Πανελλήνιου διαγωνισμού του diavasame.gr και του Ιταλικού εστιατορίου da bruno.  ...

Αγαπητέ Χ, «Θέλω να μείνω για πάντα παιδί!», μού φώναξε με λαχτάρα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό του Αυγούστου, πριν πάρει μια βαθιά ανάσα και βουτήξει στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Πάντα ήταν αυθόρμητος - γνήσιος νησιώτης - μα και τόσο πειθαρχημένος συνάμα....

Το κρύο της νύχτας άχνιζε καθώς  χάιδευε τις λάμπες από τα φώτα της πόλης. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και τα σπίτια γεμάτα. Τα τελευταία καταστήματα είχαν κλείσει, τα μπαρ είχαν αδειάσει και τα θολά τζάμια των αυτοκινήτων πρόδιδαν πως οι ιδιοκτήτες τους τα είχαν από ώρα...

Θα ανατείλει ΛΕΣ εκείνη η μέρα που θα τρέχει ανέμελο το αμούστακο αγόρι στα χορτάρινα λιβάδια τα πράσινα και θα φουσκώνει το πουκάμισό του από τον αέρα της ελεύθερης γης   Θα γεμίσει ΛΕΣ ετούτο το πέλαγος από άσπρα πρόβατα επαναστατικά και όχι μαντρωμένα, που...