Ωωω εσείς ψυχές  απελπισμένες με μάτια γεμάτα μυτερά καρφιά, που από μέσα τους χύνονται σουβλερά, καυτά τα δάκρυα και ποτίζουν με άβυσσο τον κόσμο αυτόν. Τι καρτεράτε να σας δώσω; Παίρνω φόρα λοιπόν και γκρεμίζομαι στο βάραθρο του πόνου, μαζί σας. Κλείνω τα μάτια...

Λυσσομανάει απάνω ο αγέρας· η γη δεν με λυπάται… Εμπρός! Μαυροντυμένα κοράκια, το σταυρό με το ράμφος κτυπάτε. Λιόκλαδα, ελεύθερα απλώστε τις ρίζες σας στο ρημαγμένο τάφο…   Και ξαφνικά, από ’να κτύπημα, ξεπροβάλλει μι’ αχτίδα· χάνεται του σκότους το κάλος....

  Υπάρχω σε αυτό το πλήθος. Σε αυτό το πλήθος από άγνωστες λέξεις. Σε αυτό το πλήθος από άγνωστους ανθρώπους. Στο πλήθος των ανύπαρκτων εννοιών. Γκρεμίζω αλήθειες τους πλήθους, περνάω σαν αέρας. - σαν νύχτα στον έρωτα - Προσπερνώ έννοιες, δεν με ακουμπάνε πια....

Αξίζει άραγε τον κόπο; Αυτό αναρωτιέμαι την ώρα που η ένατη χάντρα από το μικρό κομπολόι κυλά αργά αλλά σταθερά να συναντήσει τις άλλες οχτώ. Είναι αναπόφευκτο και το ξέρω. Το τέλος που φοβόμουν, το τέλος που ξόρκιζα, είχε έρθει· χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να...

ΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ "Υμενόκαλος"     Χίλιες  ζωές αυγής τα όμματα μεστά μάγουλα που ο Ήλιος βάφει και γλυκοφιλά   Λόγος απόρροια της ενότητας στου κυκλάμινου την καρδιά σπαρμένη από φωνές σε δρόμους μαγικούς την ζωή κρατά   Ο νους κερδίζει Ω! μάτια γλυκά ζωή νέα Θεού...

Φώναξε κάποιος στο δρόμο, για συναυλία μουσική. Ήπια μια γουλιά κρασί και τον ρώτησα, τι έχει να μου πει για τον έρωτα και την ψυχή. Τραγούδησα δυνατά και θλιβερά την αλήθεια που ένοιωσα βαθιά. Στο τραπέζι μου σταμάτησα και χαμόγελο αχνό, ξύλινο κράτησα. Αναδύθηκα...

Στους τοίχους του δωματίου 23 της πολυτελούς νευρολογικής κλινικής “Saint Mary” της μικρής πόλης Α…, κάπου στα βόρεια της Νέας Αγγλίας, κυριαρχεί το κόκκινο σε διάφορες αποχρώσεις, άλλες πιο απαλές κι άλλες πιο έντονες. Ακόμα κι οι κουρτίνες, το κάλυμμα του καναπέ,...

Θα παντρευόταν. Ορκισμένος εργένης και μάγκας γιαλαντζί σαν τα ντολμαδάκια της μαμάς του μα το ’χε πάρει απόφαση να φορέσει την κουλούρα εδώ και τρεις βδομάδες. Δεν πάει ούτε χρόνος από τη στιγμή που άκουσε το γέλιο της να γαργαλά το λαιμό της. Από τότε το ’ξερε...

Μαμά θυμάσαι τι είχες μέσα σου; Εμένα. Μικρό σποράκι ήμουνα, που αντάμωσε εσένα. Πιάστηκα στη μήτρα σου. Θρόνιασα στην κοιλίτσα σου. Το σπίτι σου ήταν απαραβίαστο, υγρό, μεγάλο. Ένιωθα, σ’ αυτό, χαρά ασφάλεια σιγουριά. Μ’ ατσάλι τ΄ έκτισα, μ’ ασήμι το έντυσα. Πόνος...

Φωνές ακούγονται στον δρόμο μια ολιγόλεπτη διαμαρτυρία το πλήθος μια σκόρπια απελπισία βαστάει γερά τη θλίψη του στον ώμο. Φωνές στεγνές κι απελπισμένες. Παλεύουν μα δεν δυναμώνουν. Βαριά τους έπεσε η προδοσία. Αρχίζουν να οπισθοχωρούν και να κρυώνουν. Φωνές...

Να πού βρίσκομαι: ανάμεσα στην έλξη και την έξη, στην ατμόσφαιρα του ουρανού που σκεπάζει το ζαλισμένο μου κεφάλι. Ολόγυρά μου ομορφιά και μία αναγκαία σύγχυση των πάντων που με σοφία ξεφωνίζουν ό,τι τους φωτίζει το καλοκαίρι. Περπατώ και τα πόδια μου...

Ήταν πολύ γέρος πια. Κόντευε τα ενενήντα. Έβλεπε, άκουγε, περπάταγε. Όλα από λίγο. Αυτό που τον κρατούσε ζωντανό, του έδινε όρεξη για ζωή, ήταν ο περίπατος που έκανε τα δειλινά, βαδίζοντας αργά στο δρόμo για το λιμάνι. Εκεί καθόταν ώρες πολλές και αγνάντευε το...