Στην προηγούμενη ζωή μου πρέπει να ήσουν ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει πάνω στη θάλασσα. Γυμνή μέσα στο φως σου.  Ίσως γι' αυτό να τρέχω να επιστρέψω σε σένα. Για χάρη της θάλασσας, της ηλιαχτίδας και για χάρη σου. Στην επόμενη ζωή μου θα είσαι νερό θαλασσινό. Πόσο...

Απόψε θέλω 1 αντίδραση.. Μια εξήγηση σε κάθε γιατί. Σε κάθε θέλω σου που φεύγει όποτε νιώθεις πως τα χεις όλα. Νομίζεις πως η νίκη πλησιάζει, μα.. Όταν τελικά την συναντήσεις.. ..Την αφήνεις να λιώσει όπως μια νιφάδα στην παλάμη σου! Ζεις για το αύριο αλλά χάνεις...

Δεν τόλμησα να κάνω ούτε τα ελάχιστα… Ν’ αναγνωρίσω τα λάθη μου… Τ’ άθελα μου ή τα ηθελημένα μου «και πάντα δεν έφταιγα εγώ γι’ αυτά!». Ούτε στα παραμύθια που μου ’λεγαν έδωσα βάση… Πάντα έβρισκα καταφύγιο τη μοναξιά μου… Εγώ κ’ οι άλλοι… «Ο κόσμος μου· στον δικό...

Με παίδεψε η πούλια απ' το πρωί δε μ' άφησε να ξυπνήσω ανοίγω μάτια μα δεν μπορώ τον ήλιο να αντικρίσω. Λες και με παίδεψε η ζωή στο γέννημά της πάνω και είναι μελαγχολική απόψε που με χάνω. Δε θέλω ήλιο πια να δω και κρύβομαι και σκύβω μαζεύω άγρια σύννεφα και στη...

Ποτέ δεν έπαιρνε τον κεντρικό κατηφορικό δρόμο. Κατέβαινε πάντα από τα στενοσόκακα. Ήταν μεγαλύτερη η απόσταση, μα σε κάθε δεύτερη στροφή την έβλεπε όλο και πιο κοντά του. Έτσι να έκανε το χέρι του την άγγιζε. Τι κι αν απ’ όλα τα ανοίγματα του σπιτιού του εκεί ψηλά...

- Σήκω! Πρέπει να έχει ωραίο φεγγάρι απόψε. Πάρε με από εδώ, σε παρακαλώ. Σήκω! Έχω ξεχάσει την όψη του ουρανού. Πάμε μια βόλτα στην επιφάνεια. Έλα να βγούμε από εδώ μέσα για λίγο. Μια φέτα όνειρο να πάρουμε. Να αγγίξουμε με τα ακροδάχτυλα τα αστέρια. Κι ας...

Ξέρεις τι μου στοιχίζει περισσότερο; Ότι βάλαμε αυτόματο πότισμα στις γλάστρες. Κι έτσι δεν θα ζητήσω τη συνδρομή της γειτόνισσας. Φέτος δεν θ’ αφήσω πουθενά τα κλειδιά του σπιτιού. Το παραδέχομαι, τα φυτά ήταν η πρόφαση. Στο βάθος λαχταρούσα ν’ ανταλλάξουμε...

Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Ο Ιούλιος λιαζόταν ανέμελος στις παραλίες μαζί με τον κόσμο, που απολάμβανε τις διακοπές του. Είχε έρθει και για κείνη η ώρα να απολαύσει την ανεμελιά. Είχε μάθει τόσα πολλά από το προηγούμενο καλοκαίρι, που της χρειαζόταν...

Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα αλλά μια άγρυπνη καρδιά, σπαραχτικά θρηνεί! Μικροί θησαυροί μοιράζουν στολίδια τα κύματα τσάκισαν, ψυχές με συντρίμμια...

λάμψη   μες στη ζέστη θρυμματίζονται μυστικά οι νίκες βήματα πνίγονται στη λάσπη κι ο αέρας κάτω παράθυρα οι κινήσεις που μας καλούν κι ο ήλιος ένα κόσμημα σε συρρίκνωση ξέρουμε τι μας κλονίζει δεν υπάρχουν λάμψεις ή χέρια ή ονόματα μόνο λουλούδια που καίνε...

Ο θεριστής των αδίκων ονείρων   Παραμύθι (για μεγάλους) Ένα παραμύθι, που θα μπορούσε να είναι και πραγματική ιστορία, για τις ψευδαισθήσεις, τα πάθη και τα όνειρα που μερικές φορές είμαστε ή αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι. Στα όνειρα των άλλων. Αυτά που κάνουμε εμείς...