Με συντροφιά την αναμμένη ξυλόσομπα και με μια κούπα καφέ στα χέρια, καθόταν δίπλα στο παράθυρο του σπιτιού του και κοιτούσε τον πέτρινο φάρο. Στο ρυθμικό του αναβόσβημα μετρούσε τα λεπτά, τις ώρες και τα χρόνια, που έμενε ξάγρυπνος για να κρυφακούει τις μυστικές...

Σκέψεις ανάκατες κι έτσι όπως είναι, έτσι και τις καταθέτω. Χωρίς φιοριτούρες, χωρίς καλλωπιστικά στοιχεία, χωρίς ιδιαίτερη και δεύτερη σκέψη… Δεν ξέρω ποιο είναι καλύτερο· ο πολιτισμός ή ο πρωτογονισμός, αν υπάρχει τέτοια λέξη. Ο πολιτισμός, έτσι όπως τον έχουμε...

Μια ζωή περίμενα τη στιγμή που θα έβλεπα το όνειρό μου (ένα από τα όνειρά μου για την ακρίβεια) να γίνεται πραγματικότητα. Το νεόκτιστό μου σπιτάκι, που από τις βεράντες του θα έμενα να θαυμάζω το απέραντο γαλάζιο του Σαρωνικού, να οσφραίνομαι το ιώδιο και την...

Πάνω από την πεδιάδα της Λοραίνης, χτισμένο στη κορυφή του λόφου, δέσποζε για χρόνια  το μικρό κάστρο. Ήταν το πιο σημαντικό κάστρο της περιοχής, μοιάζοντας με άγρυπνο φρουρό, έναν λαμπερό φάρο με άσβηστο φως που επόπτευε ακούραστα όλη τη γύρω περιοχή. Στα πόδια...

  Χαμήλωσε ψυχή μου να σε δω. Μεγάλωσες αγάπη μου. Ψήλωσες. Δυο μέτρα άντρας έγινες. Θυμάσαι; Σου έπιανα από εδώ τα χέρια και τα έσφιγγες και πάλευες να σηκωθείς από το κρεβάτι. Κοκκινισμένος. Ιδρωμένος. Χαμήλωσε καρδιά μου. Σε έντυνα και σε καμάρωνα....

Περίμενα τη σειρά μου με ανυπομονησία στο σκοτάδι. Όταν με τοποθέτησαν στον προθάλαμο  επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι, όπως και στη συσκευασία· δεν ήξερα ως τότε και δε φανταζόμουν, ούτε υπέθετα φυσικά, κάτι  άλλο από σκοτάδι. «Το μαύρο είναι το απόλυτο τίποτα. Είσαι...

Πήρα ένα τσιγάρο από το πακέτο. Σήμερα θα το ρίξουμε έξω. Με ένα μπουκάλι ουίσκι κάθισα στην βαθιά πολυθρόνα. Η μπαλκονόπορτα ανοιχτή μύριζε από κρεβάτια ιδρωμένα. Κοίταξα την αντανάκλασή μου στο τζάμι.  Πενηνταπεντάρης στα μαύρα του τα χάλια με την διάγνωση του...

  -Δεν μπορώ να καταλάβω πώς με τόσα λάθη που έχω κάνει είμαι ακόμα ζωντανός! Πες μου Σοφέ γιατί θα μου στρίψει! Είμαι άραγε τόσο τυχερός; Υπάρχει κάποια δύναμη που με προστατεύει; Πραγματικά δεν ξέρω… -Όντως υπάρχει κάτι που σε προστατεύει και σίγουρα δεν...

Τώρα στέκει εκεί άδειο και έρμαιο του χρόνου, χτυπημένο, γκρεμισμένο και χιλιοβασανισμένο. Μετρά τα βράδια που πέρασαν και αγκάλιαζε με θαλπωρή τους ανθρώπους της ζωής του. Αυτούς που γέλασαν, που πόνεσαν και έκλαψαν ανάμεσα στα ντουβάρια εκείνα. Σαν μάνα δώριζε το...

Δυο άντρες -άγνωστης ηλικίας- συνομιλούν στο τηλέφωνο. Ο πρώτος κάθεται στο γραφείο του, μ' ένα ποτήρι κόκκινο κρασί· το μόνο φως στο δωμάτιο απ' τη μικρή λάμπα του γραφείου. Ο άλλος βρίσκεται σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού και μιλάει...

-Έλεος, ρε φίλε… Έναν καφέ είπα να πιω… Ο Λεωνίδας μιλούσε σ΄έναν θλιβερό τυπάκο που πούλαγε στυλό. Παρ' όλα αυτά έβγαλε πενήντα λεπτά και του τα ΄δωσε. Ο τυπάκος κοίταξε με περιφρόνηση τα πενήντα λεπτά. Δεν φάνηκε καθόλου ευχαριστημένος. Έφυγε χωρίς ν΄ αφήσει...